De volgende morgen werd Nathan wakker met een enorme hoofdpijn. Hij had heel de nacht liggen piekeren en het had hem helemaal nergens gebracht. Hij zou nooit volledig zeker kunnen zijn of hij deels de oorzaak was van Florences dood. Voor al wat hij wist, konden zijn opdrachtgevers evengoed de revolutionisten zijn geweest, die Florence aan hun kant wilden scharen. Daarbij, had hij zich bedacht, Le nouveaux aude was er op hun manier toch achter gekomen. En het was niet alsof hij de vuurbommen had gegooid. Hij was misschien een deel van hun spelletje geweest, maar niet de directe oorzaak.
Althans, dat waren toch de dingen die hij steeds tegen zichzelf bleef zeggen. Hij was er nog niet over uit of hij zichzelf geloofde.
Waar hij wel zeker van was, was dat hij de familie Fournier zou beschermen. Hij was gisteren te weten gekomen dat ze geen goed woord over hadden voor Le nouveaux aude, maar die wetenschap zou hij voor zichzelf houden. Hij kon geen doden op zijn geweten hebben - niet nog meer.
Dit betekende wel dat hij zou moeten liegen tegen zijn opdrachtgevers, en dus ook tegen madame Rosella. Nathan was een meester van leugens, maar bij madame Rosella lag dat anders. Zij had hem alles geleerd, ook hoe hij de leugens uit zijn stem moest houden. Nathan was bang dat ze recht door hem heen zou kijken. Hij zuchtte en sleepte zichzelf uit bed. Veel tijd om er verder over na te denken, had hij tijdens zijn ochtendroutine niet. Hij ging nog voordat de dames op waren naar de bakker, kocht brood voor hen allemaal, ontbeet met de weinigen die al wakker waren en deed daarna zijn oefeningen. In de afgelopen jaren was zijn routine weinig tot niet veranderd, maar hij hield van de gewoonte.
Na zijn oefeningen waste Nathan zich en liep daarna naar madame Rosella’s kantoor. Hij kon haar niet eeuwig ontlopen en had haar gisteren nog geen woord gezegd over zijn missie. Als hij niet snel kwam rapporteren, zou ze vragen beginnen stellen. En dat was net wat Nathan kon missen als kiespijn.
Nathan wilde net op de deur van madame Rosella’s kantoor kloppen, toen hij merkte dat hij op een kiertje stond. Vanbinnen klonken twee stemmen en Nathan ging tegen de muur staan. Het was niet zijn bedoeling om af te luisteren; de twee deden gewoon geen enkele moeite om hun stemmen te dempen.
‘... Jouw dames worden de kers op de taart,’ zei een zware mannenstem.
‘Wilt u dat ze een vaste plaats hebben, ergens aan de rand van de zaal?’
‘Nee, integendeel!’ De man lachte, een laag, bulderend geluid. ‘Ik wil dat ze onder het oog van die snobistische vrienden van me zitten, maar tegelijkertijd niet zichtbaar zijn. Begrijp je wat ik bedoel?’
‘Absoluut. Ik bedenk er wel iets op.’
‘Dat weet ik, Rosella, dat doe je altijd.’ Ze grinnikten. ‘Ik denk dat we rond zijn dan? Ik heb nog heel wat te regelen hierna, dus ik zou graag kunnen vertrekken.’
‘Alles is in orde zo. U kunt erop vertrouwen dat de meisjes er zullen zijn.’ Nathan hoorde het geschuif van stoelen, waardoor hij de laatste woorden van de twee niet meer kon verstaan. Snel draaide Nathan zich om en deed alsof hij net kwam aangewandeld.
Uit het kantoor kwam een imposante man gewandeld, die Nathan herkende als een vaste klant van het bordeel. Het was een rijke man, die de meisjes vaak meer geld aanbood dan hij gewoonlijk moest betalen. In het bordeel werd hij daarom graag gezien.
‘Dag meneer Dubois,’ zei Nathan en hij knikte naar de man. Die knikte terug en liep daarna samen met madame Rosella naar de uitgang. Toen ze terugkwam, seinde ze naar het kantoor. Nathan deed de deur achter zich dicht en ging achter het bureau zitten, op zijn vaste plaats.
‘En, hoe ging je missie?’ vroeg madame meteen. Nathan had gehoopt dat ze eerst over het bezoek van meneer Dubois konden praten, zodat hij de moed bijeen kon rapen om over de familie Fournier te liegen. Nu ze hem zo direct aansprak, kon hij niet anders dan snel antwoord geven.
‘Ze gaven gisteren geen kik,’ zei hij. ‘Ze leken meer geïnteresseerd in de horloges dan in de revolutie.’ Nathan draaide met zijn ogen. ‘Volgens mij zijn ze er niet erg mee bezig.’
‘Allemaal goed en wel, Nathan, maar je moet erachter komen aan welke kant ze staan.’
‘Ik weet het, ik weet het,’ zei Nathan sussend. ‘Geef me nog een paar dagen. Ik zal er verder onderzoek naar doen en dan laat ik het je weten.’ Nathan probeerde om een uitgestreken gezichtsuitdrukking te behouden. Was het genoeg om tijd te kunnen winnen?
‘Goed dan,’ zuchtte madame Rosella en Nathan ontspande. ‘Je kan morgenavond al beginnen.’
Nathan fronste. ‘Hoezo?’
‘De man die net naar buiten kwam, meneer Dubois? Hij organiseert een groot gala wanneer zijn vrouw op vakantie gaat. Onze meisjes zijn uitgenodigd als randanimatie.’
‘Wat?’ Nathan keek sprakeloos naar de vrouw voor zich. ‘Is hij van plan om zijn hele reputatie aan diggelen te gooien? Of wat daarvan overblijft, tenminste.’
‘Integendeel,’ madame Rosella’s ogen fonkelden. ‘Het is een gemaskerd bal. De meisjes zullen alleen herkenbaar zijn door een kenmerkend teken. Enkel de gasten die ervan op de hoogte zijn, kunnen gebruik maken van hun diensten en hen meenemen naar een privé plek. Voor de rest zijn ze gewoon gasten als een ander.’
Nathan luisterde geboeid. Het was een goed idee, dat moest hij toegeven. Zelfs als er een paar gasten door zouden hebben wat er gaande was, zou dat het feest niet in gedrang brengen. Het was immers geen geheim dat meneer Dubois regelmatig het bordeel bezocht. Als er iemand weg zou komen met zoiets gewaagd, was hij het wel.
‘Meneer Dubois heeft me zonet de gastenlijst gegeven en de familie Fournier is ook uitgenodigd,’ zei madame Rosella. ‘Je onderzoek kan gewoon verder gaan op het bal.’
Nathan knikte. ‘Klinkt goed.’ Vanbinnen vroeg hij zich echter af hoe hij madame Rosella aan het lijntje kon houden, op het gala zelf. Hij moest haar doen geloven dat hij nog steeds op zoek was naar de juiste antwoorden. Dat waren echter zorgen voor later, want aan de andere kant was hij verheugd te horen dat de familie aanwezig zou zijn. Hij wist niet goed waarom, maar het vooruitzicht om mevrouw Fournier en de mysterieuze Aurore terug te zien, maakte hem gelukkig.
‘Nathan, ga jij de meisjes inlichten?’

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen