Nathan had verwacht dat de reacties van de dames positief gingen zijn maar dat ze zò uitgelaten zouden zijn, kon Nathan onmogelijk voorspellen. Hij ging van kamer tot kamer om het nieuws te vertellen en al snel liepen de dames rond in de gangen in een wirwar van chaos. Sophie vroeg of ze Angelique’s schoenen mocht lenen, Léonie wou dat Cecile de make-up op haar uitprobeerde en allemaal schreeuwden ze dat ze geen kleren hadden en absoluut moesten gaan winkelen. Door al de commotie kwam madame Rosella kijken wat er gaande was. In plaats van boos te worden, zoals Nathan gedacht had, luisterde ze naar de meisjes en zei: ‘Misschien is het inderdaad tijd om nog eens te gaan winkelen.’ Vanaf dat moment werden de vrouwen compleet hysterisch en wilde Nathan het liefst naar beneden rennen om uit al die gekte te ontsnappen. Madame Rosella had hem echter tegen gehouden en grijnzend gezegd: ‘Waar denk jij heen te gaan? We hebben iemand nodig om de zakken te dragen.’
Nog nooit had Nathan de dames zichzelf zo snel zien omkleden en nog geen tien minuten later stonden ze allemaal klaar om te vertrekken, hun zakken vol met geld en hun ogen bezaaid met glinsteringen.
Madame Rosella nam niet het risico om te gaan winkelen in de rijke buurten van Parijs. In plaats daarvan nam ze de meisjes mee naar één van haar contacten, in de buurt van het bordeel. In de zaak waren bijna geen klanten en de meisjes konden naar hartelust zoeken tussen de vele rekken. Ze hadden alle plaats en ruimte om tussen de glinsterende jurken en zijden stoffen te grabbelen, zonder dat een werknemer van de zaak hen op de vingers keek. Op één of andere manier was dat nòg beter dan een van de chique winkels, waar ze toch te veel geld zouden verspillen.
Nathan zette zich op een bank voor de omkleedruimtes - de slechtste keuze die hij had kunnen maken. Nu werd hij gedwongen om zijn mening te geven aan iedere dame die van achter het gordijn vandaan kwam. Vond hij dat ze er dik uitzagen in die jurk? Toonde die rok niet te veel bloot? Paste die kleur wel bij hun haren?
Na een tijd had Nathan er schoon genoeg van, maar erg veel keuze had hij niet. Madame Rosella was namelijk nergens te bekennen om haar mening ook te geven. Pas toen de dames bijna klaar waren, kwam ze de winkel terug binnen gelopen, haar handen vol met de beloofde zakken. Ze plantte ze neer voor de dames en keek hen aan. ‘Wel? Waar wachten jullie op? Toon eens wat jullie gekocht hebben?’
De dames draaiden zich giechelend om en verdwenen terug in de kleedruimtes. Angelique had uiteindelijk voor een simpele zwarte jurk gekozen, terwijl Cecilia voor een groen exemplaar ging die haar rode haren accentueerde. Sophie had in eerste instantie voor een korte, rode jurk gekozen maar madame Rosella stuurde haar meteen terug. ‘Met die jurk komt ze nooit binnen op een adellijk feest,’ had ze gemompeld tegen Nathan. ‘Ze kan hem beter bewaren voor het bordeel.’
De kleine onderbreking had geen domper op de feestvreugde geplaatst en al snel vond Sophie een exemplaar in dezelfde kleur, maar een stuk langer. De jurken waren allemaal prachtig, maar de prijs voor de mooiste ging, volgens Nathan, naar Léonie. Ze had een emerald groene jurk gekozen, die werd vast gebonden achter haar nek. Van de baby in haar buik was gelukkig nog niets te zien want de jurk was nauw aansluitend. Vanachter had hij een kleine sleep, waardoor hij erg gracieus oogde. Ook madame Rosella keek goedkeurend naar haar jongste aanwinst.
Toen alle dames zich weer om hadden gekleed, schaarden ze zich rond madame Rosella en de mysterieuze inhoud van haar zakken. ‘Jullie kunnen natuurlijk niet naar een gemaskerd bal,’ zei ze, ‘zonder maskers?’ Ze deed de zakken open en haalde er verschillende maskers ooit, de één nog versierder en eleganter dan de ander. Ze had er in verschillende kleuren en maten en deelde zelf de maskers uit, rekening houdend met de kleur van de jurken.
Er was één ding dat de maskers gemeen hadden: aan de rechterkant hadden ze allemaal een rode roos. ‘Zo kunnen de klanten jullie herkennen,’ legde madame Rosella uit. Terwijl de meisjes opgewekt onder elkaar babbelden, grabbelde madame Rosella in één van de zakken.
‘Deze is voor jou,’ zei ze tegen Nathan. Het was een zilverkleurig masker, gemaakt van satijn. Aan de randen was een elegant lint geborduurd, dat los liep aan de achterkant en waarmee hij het masker moest vastmaken. Het glansde in het licht van de winkel.
‘Bedankt,’ zei Nathan. ‘Het is perfect.’
‘Je kan ook nog eens langs gaan bij de kledingmaker voor een nieuw pak?’ opperde madame Rosella.
‘Dat zal niet nodig zijn. Ik heb het perfecte pak voor ogen.’ Dat was niet gelogen. Nathan had nog een smaakvol, zwart pak in zijn kast dat perfect was voor deze gelegenheden. Eronder zou hij een wit hemd dragen, met zilveren accenten in de knoopjes en mouwen.
‘Heb je voor jezelf ook een masker gezorgd?’
Madame Rosella knikte. Ze haalde een gouden masker uit de zak, dat aan de randen bezaaid was met dezelfde, rode rozen. Het was perfect voor de meesteres van de dames van plezier.
‘Goed gekozen,’ glimlachte Nathan.
‘Jij ook,’ zei ze en ze wees naar de jurken van de dames. Nathan keek naar de keuvelende meisjes, naar de vrouw naast zich en de familiale sfeer in de winkel. Voor het eerst sinds gisterenavond, voelde hij zich terug compleet.

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    Oh nu ben ik echt benieuwd naar die jurken haha
    Dit leest Zo heerlijk weg <3

    2 weken geleden
  • Philippe

    love love love dit gezellig tafereeltje (ik vraag me wel af of er zoiets bestond als een kledingswinkel in de 18e eeuw? Als in, waar je kleren kunt kopen, niet laat maken)

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen