Dag lieve lezers,

Ik verhuis morgen naar Noorwegen, om daar 4 maanden stage te lopen. Als jullie dus de aankomende tijd wat minder van me horen, ligt dat daar aan ^^

Liefs!


Meneer Dubois had kosten noch moeite gespaard voor zijn bal. Het nam plaats in de grootste zaal van zijn villa, die hij had laten decoreren met gordijnen van rood satijn en kandelaren. Madame Rosella, Nathan en de groep dames waren één van de eersten die arriveerden, op de bedienden na dan. De grote groep zou teveel aandacht vragen, als ze tijdens de drukte van het feest binnen kwamen.
Meneer Dubois toonde de verschillende deuren, die toegang gaven tot privé kamers. Die konden de dames gebruiken wanneer één van de gasten van hun diensten gebruik wilden maken.
Nathan zag het aan hun gezichten en houdingen: de dames waren verheugd om hier te zijn. Ze kwamen niet vaak uit het bordeel en al zeker niet naar feestjes zoals deze. Het maakte hen niet uit dat ze vanavond ook moesten werken; ze waren een deel van de groep genodigden en dat feit alleen maakte hen gelukkig.
Nathan luisterde met een half oor naar de uitleg van meneer Dubois en keek ondertussen rond in de zaal. In één van de spiegels ving hij zijn evenbeeld. Het masker zat goed rond gezicht en paste, zoals hij voorspeld had, perfect bij het witte hemd. Er was nog meer dan genoeg plaats voor zijn ogen en mond, twee facetten die hij vaak gebruikte bij het verleiden.
Vanavond zou echter anders zijn. Vanavond moest Nathan niemand verleiden, niet als het aan hem lag. Hij moest enkel madame Rosella doen geloven dat hij verder ging met de missie, en de twee vrouwen Fournier doen geloven dat een horlogeverkoper ook uitgenodigd kon worden op evenementen zoals dit. Nathan zuchtte en keek weg van zijn spiegelbeeld. Het zilveren masker was niet het enige masker dat hij droeg…
Hoe meer de wijzers van de klok op schoven, hoe drukker de zaal werd. Dames in prachtige jurken en heren in een piekfijn kostuum kwamen de zaal binnen gewandeld, hun gezichten versierd met verschillende maskers - de één al opzichtiger dan de andere. Meneer dubois zelf droeg een zwart masker met veren. Hij stond in de ingang en begroette zijn gasten, één voor één. Soms nam hij een man apart en fluisterde snel iets in zijn oor. Zonder twijfel ging het dan over madame Rosella’s dames, die zich over de ruimte verspreid hadden.
Al die tijd was Nathan bij het raamkozijn blijven zitten, waar hij zicht had op de stad. Hij voelde zich onlosmakelijk triest en probeerde uit te dokteren waar het gevoel vandaan kwam. Na een tijdje de grote groep te observeren, dacht hij het gevonden te hebben.
Nathan had geen rode roos op zijn masker. Hij hoorde dus niet bij de dames van Rosella, niet volledig. Hij kon niet met ze meepraten als ze eenmaal begonnen over hun vele verhalen, hij kon maar tot een bepaald niveau met ze meeleven en hij zou altijd geheimen voor ze hebben. De dames van het bordeel voelde vaak als een familie, dat wel, maar het bordeel zou nooit zijn thuis zijn. Niet volledig.
Nathan keek naar de groep in de zaal, naar de dansende paren en de heren die bulderden van het lachen. Bij de adel vond hij evenmin een plaats. Hij voerde bijna al zijn opdrachten uit in en rond de rijke groep, maar kon ook daar zichzelf niet vinden.
Nathan verplaatste zijn blik terug naar buiten, waar de zon net onder de daken was verdwenen. Hij was als het avondrood, bedacht hij zich, vastzittend tussen de dagen doorgebracht bij de rijke adel en de heimelijke nachten in het bordeel. Overal een beetje, maar nooit volledig thuis.
Nathan miste het gevoel van onvoorwaardelijke liefde, die hij ooit gekend had. De herinnering besloop hem, als een dief in de nacht. Nathan balde zijn vuisten en keek door de ruimte, om zichzelf af te leiden, om zijn blik door iets te laten vangen, zolang hij de herinnering maar niet onder ogen moest komen.
Dat was het moment dat hij haar zag. Ze liep door de grote deuren van de zaal, begeleid door haar moeder. Ze droeg een lange jurk, die de kleur van de nacht had weten te vatten. Hij liet haar schouders bloot en in haar nek schitterde een druppelvormig juweel, dat dezelfde kleur had als haar masker. Hoe jong en breekbaar Aurore had geleken achter haar piano, zo zelfzeker oogde ze nu. Ze had bijna iets royaal over zich.
‘Goed, ze zijn aangekomen,’ Madame Rosella kwam naast Nathan staan en volgde zijn blik naar de deuren. Nathan wilde zijn ogen niet van haar afscheuren en keek kort naar zijn maîtresse. ‘Ik laat ze eerst even wennen aan de zaal,’ loog hij, ‘daarna sla ik mijn slag.’
Madame Rosella knikte goedkeurend. In plaats van weg te gaan, bleef ze naar de twee vrouwen kijken. ‘Een mooi jong ding, niet?’
Nathan slikte. Aurore werd door de ruimte geleid, waar ze hier en daar stopte om gedag te zeggen tegen kennissen. Nathan zag dat haar moeder iedere keer uitlegde wie er voor hen stond en waar ze precies gepositioneerd waren, zodat Aurore haar hand kon uitsteken. Aurore’s ogen, een kleur tussen lichtblauw en grijzig in, stonden rustig en er speelde een glimlach rond haar lippen. Aurore ‘mooi’ noemen, was een understatement van formaat.
‘Zorg dat je vanavond de informatie krijgt die je nodig hebt, Nathan,’ zei madame Rosella. ‘Onze opdrachtgevers zijn niet mensen die je laat wachten.’
Nathan knikte terwijl hij probeerde om de paniek uit zijn gezicht te houden. Hij kon haar niet vertellen dat de familie Fournier tegen Le nouveaux aude was, dat bracht te veel risico met zich mee. Hij kon evenmin liegen en zeggen dat ze tegen de revolutionisten waren, want ook dat was niet zonder gevaar. Ze moesten in deze neutrale positie blijven, daar waren ze het veiligst.



Sorry voor het plotse einde, ik moest een lang hoofdstuk in 2 knippen en dit was de enige optie. Nu heb ik jullie wel een hoofdstuk van 3000 woorden bespaard(krul)

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    En dit titel van dit verhaal is in een klap duidelijk. Veel plezier en succes in Noorwegen!(Y)

    1 week geleden
  • AmeranthaGaia

    Hij was als het avondrood

    En in eens is de titel van het verhaal helemaal duidelijk. Echt zo goed gedaan! Het past er helemaal bij. Alles is zo slim bij elkaar gebracht. Echt heel goed!

    2 weken geleden
  • Sunnyrainbow

    Spannend!

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen