Noorwegen is geweldig en jullie zijn lief*O*even tijd vrij gemaakt om een hoofdstukje online te zetten ^^


Op dat moment liepen Aurore en haar moeder hun richting uit. Madame Rosella maakte zich snel uit de voeten en een verbaasde mevrouw Fournier kwam naar Nathan toe.
‘Oh, ik had u bijna niet herkend door dat masker! Nooit gedacht dat we u hier tegen zouden komen,’ zei ze. ‘Dorian Moreau was het toch?’
Nathan knikte. ‘Ik ben zelf ook niet zeker hoe ik een uitnodiging heb weten te bemachtigen,’ lachte hij. ‘Maar naar verluidt is het het feest van het jaar. Dat kon ik onmogelijk missen.’ Zijn blik gleed naar Aurore, wiens ogen op de muur achter hem gericht waren.
‘Daar hebt u gelijk in,’ zei mevrouw Fournier. ‘Goed, wij moeten onze ronde even afmaken.’ De vrouw keek al terug naar de zaal, zoekende naar de volgende persoon die ze kende.
Aurore kneep in haar moeders arm en zei: ‘Mag ik hier blijven? Bij Dorian?’
Nathan wist niet wie er meer verrast was, hij of mevrouw Fournier. ‘Ik denk dat meneer Moreau zelf ook nog wat gasten moet begroeten, Aurore.’
‘Nee hoor,’ hoorde Nathan zichzelf zeggen. ‘Ik ben al eventjes hier.’
Mevrouw Fournier keek hem onderzoekend aan. Daarna keek ze weer naar de zaal, waar één van haar kennissen haar opmerkte en naar haar woof. ‘Goed dan,’ zei ze. ‘Maar blijf hier, dan vind ik je snel weer terug.’
Aurore knikte. ‘Prima.’
Meer had mevrouw Fournier niet nodig. Ze kneep nog snel in Aurore’s hand en liep toen door de zaal. Aurore’s hand viel leeg langs haar lichaam. Nathan had de neiging om hem vast te nemen, haar te tonen waar hij stond, zodat ze niet zo verloren leek als nu. Maar hij wist dat het een grens was die hij niet kon overbruggen.
In plaats daarvan vroeg hij: ‘Geen zin om heel de zaal te doorkruisen om gedag te zeggen tegen vreemdelingen die je een paar keer per jaar ziet?’
Aurore grinnikte en schudde haar hoofd. Daarna werd haar gezicht weer ernstig. ‘Moeder zal het nooit toegeven, maar ik ben een last aan haar been. Nu kan ze gerust van kennis naar kennis fladderen, zonder mij te moeten begeleiden of iedere keer uit te leggen wie er recht voor mijn neus staat.’ Aurore glimlachte triest. ‘Dit is niet één van mijn favoriete bezigheden.’
Nathan stond perplex door haar eerlijkheid. Ze had zo sterk en rustig geleken, toen hij haar eerder door de zaal zag gaan. Hij besefte dat hij niet de enige was die goed was in het dragen was maskers.
‘Wil je misschien even gaan zitten?’ Aurore knikte en ze stak haar hand uit. Nathan nam hem aan, zo voorzichtig als hij kon, en begeleidde haar naar het raamkozijn. Ze nam voorzichtig plaats en zuchtte. ‘Dat is beter. Waar zit jij?’
‘Hier,’ Nathan nam haar hand opnieuw vast en liet haar op die manier zien dat hij recht naast haar zit. Aurore knikte. ‘Normaal gezien kan ik de aanwezigheid van anderen horen, maar met die muziek…’ Er werd inderdaad een melodieus muziekstuk gespeeld door de artiesten in de zaal. Dat moest het nog moeilijker maken voor Aurore.
‘Als je dit soort evenementen niet leuk vindt, waarom kom je dan nog?’ vroeg Nathan, oprecht nieuwsgierig.
‘Dat is het nadeel van mijn familienaam hebben. Er wordt van ons verwacht dat we af en toe ons gezicht laten zien op evenementen zoals deze.’ Ze bleef even stil. ‘Jij bent vrijwillig gekomen. Je kan me beter uitleggen waarom jij hier bent.’
Nathan grijnsde om haar scherpzinnigheid. ‘Geloof het of niet, maar ik houd van dit soort feestjes. De muziek, de ruimte, de mensen. Het is eens wat anders.’
Aurore haalde haar schouders op. ‘De ruimte kan ik niet zien en de mensen… Ergens vind ik het maar hypocriet. Iedereen doet zijn best om er verschrikkelijk goed uit te zien en beter voor te komen dan ze werkelijk zijn. Stel je maar eens voor dat ze hier allemaal stonden in hun ondergoed, zonder al die extra’s en make-up. Het feest zou er al heel wat anders uitzien.’
Nathan probeerde het zich in te beelden en lachte. ‘Daar heb je gelijk in,’ gaf hij toe. Hij keek naar haar gezicht, dat zo sereen leek en dacht over haar woorden na.
‘Je kan de ruimte misschien niet zien,’ merkte hij op, ‘maar ik kan je wel voor hem beschrijven. Zou je dat willen?’
Aurore knikte en Nathan begon met vertellen. Hij beschreef de marmeren muren, de kandelaren aan het plafond en de gloed van de kaarsen op het gezicht van de mensen. Hij beschreef hoe ze dansten en in groepjes bij elkaar stonden. Hij slikte nog net in dat het allemaal prachtig was, maar dat het mooiste van heel de kamer recht voor hem zat. Hij besefte zich met een steek dat de vlotte opmerking niet bedoeld zou zijn om Aurore te verleiden, maar omdat hij het oprecht meende.
‘Het klinkt fantastisch,’ zei Aurore zachtjes. Ze luisterden samen even naar de muziek en Nathan keek weer naar de groep mensen. Zo merkte hij de dames van het bordeel op. Sophie danste verderop met een adelman, Léonie leek druk in gesprek met een belangrijke heer en Angelique lag bijna in de armen van meneer Dubois zelve. De rest was nergens te bekennen en Nathan bedacht zich dat ze zich waarschijnlijk hadden teruggetrokken, in één van de privé kamers.
Met een schok ontdekte Nathan ook een paar van zijn slachtoffers in de zaal, vrouwen die hij had verleid voor informatie. Ze werden echter allemaal vergezeld door hun echtgenoot. Nathan wist niet of ze hem niet herkend hadden met het masker, of dat ze hem niet aanspraken door de aanwezigheid van hun wederhelften. Hij was alleszins blij dat geen van hen hem had aangesproken en dat wilde hij het liefst zo houden ook. Hij verborg zijn gezicht en ging met zijn rug tegen het raamkozijn zitten, waardoor zijn been per ongeluk tegen die van Aurore streek.
‘Weet je wat ik me net bedacht?’ zei ze, lichtjes opgeschrikt door de plotse aanraking. Nathan schudde zijn hoofd, besefte toen dat ze dat onmogelijk kon zien en zei: ‘Nee?’
‘Ik weet nu hoe de ruimte eruit ziet en de mensen erin. Maar ik heb geen idee hoe de man recht voor me eruit ziet. Ergens is het erg oneerlijk dat jij me constant kan bekijken en ik geen idee heb van jouw uiterlijk.’
Nathan grinnikte. ‘Je hebt gelijk. Wat wil je weten?’
Lang moest Aurore er niet over nadenken. ‘Alles.’
‘Goed dan.’ Nathan dacht even na en zei toen: ‘Ik ben volgens mij niet veel ouder dan jou. Ik heb bruine haren, iets lichter de jouwe en ongeveer dezelfde kleur bruin als mijn haar in mijn ogen. Ik heb een erg lange neus-’ Aurore lachte en Nathan volgde haar voorbeeld. ‘Nee echt, hij is ongewoon lang. En ik heb enorm kleine oren, om de grootte van mij neus te compenseren. Het is afschuwelijk.’
Aurore lachte nog harder. ‘Dat klinkt inderdaad vreselijk om te hebben.’
‘Het is een ramp,’ zei Nathan en hij zuchtte dramatisch.
‘Nu wil ik het zelf zien,’ zei Aurore. Nathan snapte niet wat ze bedoelde, tot ze dichterbij kwam en haar handen uit stak. Hij twijfelde even, verschool zich toen nog wat meer en maakte zijn masker los.
‘Je gaat me toch een stukje moeten helpen,’ mompelde ze. Nathan nam voorzichtig haar polsen vast, alsof ze van porselein waren gemaakt, en bracht haar vingers naar zijn gezicht.
Haar aanraking was vederlicht, alsof de vleugels van een vlinder tegen hem aan streken. Ze volgde de lijn van zijn jukbeenderen, de vorm van zijn wenkbrauwen. Op één of andere manier voelde het enorm intiem, alsof hij geen enkel geheim meer kon verbergen.
Toen haar vingers langs zijn neus streken, zei ze met een hese stem: ‘Inderdaad ja, een enorm exemplaar.’
Nathan lachte en zag dat ook haar mondhoeken omhoog krulden. Toch bleven haar ogen serieus staan. Ze legde haar palmen tegen zijn wangen, voelde langs zijn korte baard en maakte kleine bewegingen met haar vingers. Al die tijd kon Nathan zijn ogen niet van haar afhouden, de manier waarop ze haar ogen op hem vast pinde en er een kleine rimpel van concentratie tussen haar wenkbrauwen verscheen. Het was alsof ze in hun eigen bubbel zaten, zich niet langer bewust van het feest erbuiten.
Nathan slikte en rukte zijn ogen van haar weg, moest onthouden waar hij zich bevond en wie hij was, voor hij zichzelf volledig verloor aan haar. Toen hij opkeek, ving hij meteen madame Rosella’s blik. Die keek hem vragend aan, met een gezichtsuitdrukking die niet veel goeds voorspelde. Nathan bracht snel maar voorzichtig Aurore’s handen weg van zijn gezicht. Heel eventjes leek ze teleurgesteld te kijken, maar de uitdrukking was weg voor Nathan er zeker van kon zijn.
‘Je hebt een mooi gezicht,’ constateerde Aurore.
‘Heb je al aan zoveel gezichten gevoeld dat je ze kan vergelijken?’ grapte Nathan.
‘Meer dan je zou denken.’ Aurore glimlachte. Hoe meer Nathan het meisje leerde kennen, hoe mysterieuzer ze werd. Hij kon het zich echter niet veroorloven om zich nogmaals zo kwijt te raken aan haar en de wereld die ze met zoveel gemak rond hen creëerde.
Nathan maakte het masker terug vast en wilde net afscheid nemen van het meisje, toen een gehaaste Sophie op Nathan af liep. Onder haar masker was haar gezicht krijtwit en haar ogen stonden paniekerig. ‘Nathan, hier ben je! Je moet meekomen, er is iets mis met Léonie, we geraken niet binnen, kan je al-’
Nathan stond haastig op. ‘Waar is ze?’
Sophie wees naar één van de geheime deuren. ‘Ik kom eraan,’ beloofde Nathan. Hij keek naar Aurore, maar die leek weinig opgevangen te hebben van het gesprek. Hij hoopte met heel zijn hart dat ze zijn echte naam niet had opgevangen, dat zou te veel vragen oproepen waar hij geen antwoord op kon geven.
‘Aurore, ik moet snel-’
‘Ga maar,’ onderbrak ze hem. ‘Je kan ook niet heel de avond bij het blinde meisje blijven zitten.’
Nathan wilde haar tegenspreken, wilde haar zeggen dat het zo helemaal niet zat en dat hij het liefst de hele avond met haar door wilde brengen. Sophie trok echter aan zijn arm en siste dat hij door moest doen.
‘Wanneer zie ik je?’ vroeg hij zonder na te denken snel.
Aurore was duidelijk overdonderd door de directe vraag. ‘Mijn pianolessen gaan door aan de andere kant van de stad,’ zei ze snel. ‘Rue du Longchamp, ken je die?’
Natuurlijk kende Nathan de buurt. Een groot deel van de adel woonde er en Nathan had er verschillende opdrachten tot een goed einde gebracht. ‘Er is een klein cafeetje daar. Woensdag om vier uur.’
Nathan knoopte het in zijn geheugen. ‘Prima. Ik zie je daar.’ Hij keek nog een laatste keer naar Aurore’s gezicht, probeerde haar op te slaan in zijn geheugen en draaide zich toen zonder verder afscheid om.

Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    Zo schattig!

    1 week geleden
  • AmeranthaGaia

    OMG! Ik ship het! Ik ship het echt heel erg!

    Ik vraag me wel af wat er met Léonie aan de hand is. Wat als een van de mannen net even te ver gaat? En met net even te ver, bedoel ik een hele hoop blauwe plekken en een bloedneus of zo.
    Of, wacht... was zij niet de zwangere? Dan kan ze misschien een miskraam hebben.
    Ik heb echt allemaal horrorscenario's in mijn hoofd. De ene nog erger dan de ander.

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen