Sophie nam Nathan mee door de deur, die leidde naar een gang met meer deuren. Voor één van hen stond Angelique, met een even bleek gezicht als dat van Sophie.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Nathan.
‘Léonie is daar binnen met een man. We krijgen de deur niet open.’ Pas toen hoorde Nathan het geschreeuw. Léonie gilde om hulp en af en toe werd het geluid onderbroken door een gedempte mannenstem.
Nathan rommelde aan de klink van de deur, maar die zat muurvast. ‘De klootzak heeft de deur geblokkeerd,’ mompelde hij, meer tegen zichzelf dan tegen de paniekerige dames naast hem. ‘Hoe lang is dit al gaande?’
‘Vijf minuten?’ vroeg Sophie. ‘Ik ben je meteen komen zoeken toen ik het hoorde.’
‘Ik kom van de kamer hier langs,’ zei Angelique. ‘Het geschreeuw kwam door de muren heen.’
Nathan negeerde de rilling op zijn rug. Hij klopte hard op de deur en riep: ‘Doe die deur open!’
‘Nathan!’ Léonie’s schreeuwende stem zat vol tranen. ‘Help me!’
Nathan vloekte, zette een paar stappen achteruit en gooide zichzelf tegen de deur. Een enorme pijn schoot door zijn schouder, maar de deur maakte wel een krakend geluid. Nathan nam opnieuw een aanloop en ramde met zijn lichaam tegen het houten geval. Opnieuw zuchtte het onder zijn gewicht, maar ging het nog niet open. Ondertussen waren de geluiden in de kamer verdwenen, wat alleen slecht nieuws kon betekenen. Nathan klemde zijn kaken opeen, verzamelde al zijn kracht en stootte een derde keer tegen de deur. De stoel die de klink tegenhield, verschoof en de deur zwaaide open. Nathan stormde meteen naar binnen en hapte naar adem.
De brede man waarmee Léonie had zitten praten op het feest bevond zich op het bed, waar hij kruislings op Léonie zat. Met één hand hield hij haar polsen vast en met de andere duwde hij een kussen op haar gezicht. Léonies benen trapten in het rond en haar vingers grauwden in de lucht.
‘Ga van haar af!’ Nathan rende naar het bed en duwde met alle kracht die hij in zich had de man van Léonie af. De man had duidelijk gedronken en zwalkte op zijn benen om zich recht te houden. Hij keek vreemd op naar Nathan, die meteen naar Léonie kroop en het kussen weg trok. Ze hapte naar adem en Nathan siste. Uit Léonie’s neus kroop een spoor van bloed en haar wangen waren donkerrood van de geïncasseerde slagen. ‘Gaat het?’ vroeg hij ademloos.
Het meisje snikte hartverscheurend maar knikte. Nathan richtte zich naar de man. ‘Waar denkt u het recht vandaan te halen om dit te doen?!’ grauwde hij.
De man grinnikte. ‘Ze is een hoer, of niet soms?’ vroeg hij, met dikke tong. Nathan werd witheet van woede en raasde op de man af. Hij beukte zijn vuist in het gezicht van de man, die kermde onder de slag. Hij keek ongelovig naar Nathan, alsof hij niet kon geloven wat die net gedaan had. De man draaide zich om en sloeg terug. Nathan kon de klap net ontwijken, maar de tweede vuist zag hij niet aankomen. Een explosie van pijn verspreidde zich in Nathans kaak, waar de man hem geraakt had.
Zonder na te denken, haalde Nathan opnieuw uit en raakte de man overal waar hij hem raken kon; zijn borstkas, buik, gezicht, armen. Door de alcohol was de man heel wat trager, wat Nathan het voordeel gaf. Toch kon hij niet vermijden om ook een aantal slagen te incasseren. Hij voelde de smak tegen zijn oog en wist dat die morgen ongetwijfeld blauw zou worden.
Op dat moment kwam meneer Dubois de kamer in gerend, gevolgd door Sophie. ‘Wat heeft dit te betekenen?’ riep hij.
Nathan stopte in het midden van zijn slag en duwde de man naar de heer des huizes. Die viel bijna over zijn eigen voeten en smakte tegen de muur. Nathan wees naar Léonie, die nog steeds zwakjes huilde. ‘Dit heeft uw gast gedaan,’ grauwde hij. ‘Is dit het soort mensen dat u uitnodigt op uw feestjes, meneer Dubois?!’
Meneer Dubois kwam de kamer binnen, een donkere uitdrukking op zijn gezicht. ‘Rustig jongen, zo’n toon accepteer ik niet in mijn eigen huis.’
Nathan kon het allemaal niets meer schelen, hij was woedend. Hoe kon meneer Dubois ooit zo’n man binnen hebben gelaten? ‘Weet u wel wat er hier had kunnen gebeuren? Als ik er niet was geweest, had Léonie wel dood kunnen zijn!’
‘Kom, kom,’ zei meneer Dubois sussend. ‘Zo’n vaart zal het wel niet gelopen zijn. Ze is toch in orde?’
‘Wat?!’ Nathan liep op Léonie af, nam haar in zijn armen en liep naar de uitgang. ‘Sophie, haal de rest. We gaan hier nu weg.’
‘Daar heb jij niets over te beslissen jongen,’ protesteerde meneer Dubois. ‘Ik heb mijn zaken gedaan met madame Rosella, niet met jou.’
Nathan negeerde de man en riep naar Angelique dat ze hetzelfde moest doen als Sophie. Daarna richtte hij zich tot de man des huizes. ‘Heeft u misschien een andere uitgang, meneer Dubois? Of wilt u dat ik met Léonie doorheen de zaal loop, zodat iedereen kan zien wat uw gast met haar gedaan heeft?’
Meneer Dubois twijfelde even, zijn gezicht rood aangelopen. ‘Jullie kunnen de bedienden uitgang nemen,’ zei hij. Nathan knikte. Toen hij langs de man liep die Léonie had afgeranseld, keek hij minachtend op hem neer. Hij wilde nog iets zeggen, maar bedacht zich toen dat de man het niet waard was. Met Léonie als een lappenpop in zijn armen, liep hij naar beneden.
Miguel en de koets waren gelukkig niet al te ver. Léonie was niet zwaar, maar de verwondingen die Nathan had opgelopen tijdens het gevecht begonnen te zeuren. Nu de adrenaline niet langer door zijn lichaam gierde, voelde hij de beurse plekken schrijnen.
‘Wat is er gebeurd?’ vroeg Miguel, toen hij Nathan en Léonie zag.
‘Een klant met losse handjes,’ antwoordde Nathan. Miguel vloekte. Hij was normaal gezien de persoon die de meisjes beschermde en had ongetwijfeld het gevoel dat hij daar nu in gefaald had.
Nathan legde Léonie voorzichtig in het rijtuig en wachtte toen op de rest van de dames. Het rijtuig was niet groot genoeg voor hen allemaal en, net zoals ze hadden gedaan toen ze naar het feest kwamen, zouden ze in twee keer rijden.
Zodra er genoeg meisjes in het rijtuig zaten en Angelique achter bleef om de rest in te lichten, vertrok Nathan in een rotvaart naar het bordeel.

Reacties (4)

  • Hephaistion

    Ohoh, ik vrees dat dit toch echt wel wat problemen voor Nathan gaat opleveren.

    1 week geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh God, wat een klootzak. Ik hoop dat Nathan hem hard geraakt heeft.

    1 week geleden
  • Sunnyrainbow

    Oei dat is niet best.. Ik ben benieuwd wat madame Rosella gaat doen..

    1 week geleden
  • NicoleStyles

    Oh jeez dat is niet goed:O
    Maar ik ben alleen bang dat madame Rosella dit totaal gaat afkeuren ofzo
    Ben erg benieuwd!

    Snel verder(flower)

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen