De volgende morgen werd Nathan wakker met een opgezwollen oog, een barst in zijn lip en een stekende pijn in zijn schouder. Nadat hij gisteravond Léonie in bed had gestoken, was hij naar zijn kamer gelopen en daar meteen in slaap gesukkeld. Hierdoor had hij de rest niet meer zien binnen komen. Nu had hij echter geen andere keus dan ze onder ogen te komen, en in het bijzonder madama Rosella.
Nathan wist dat ze boos zou zijn. Hij had de hele groep opgetrommeld om te vertrekken, zonder haar toestemming. Toch vond hij dat hij de juiste beslissing had gemaakt. Hij had geen seconde langer in de villa van meneer Dubois kunnen blijven en had zich niet goed gevoeld, wetende dat de meisje daar nog waren. Wat de consequenties van zijn daden ook zouden zijn, hij zou ze ondergaan.
Niettemin klopte Nathan even later met een klein hartje aan bij het bureau van madame Rosella. Eventjes dacht hij dat ze nog sliep en wilde hij opgelucht terug weg lopen, tot hij een droge ‘Binnen’ hoorde. Nathan slikte en opende de deur.
Madame Rosella zat zoals gewoonlijk achter haar bureau. Ze keek kort op toen Nathan binnen kwam en zei verder niets. De knoop in Nathans maag verstrakte. Als madame Rosella razend was, werd ze ofwel ontzettend luid en schold je de huid vol, ofwel werd ze ijzig kalm. Nathan zou de kwade Rosella duizend keer verkiezen boven deze versie. Ze was beheerst, berekend en ontzettend onvoorspelbaar. Nathan gaf het niet graag toe, maar deze Rosella joeg hem angst aan.
Nathan bleef aan de andere kant van het bureau staan, aangezien hij geen uitnodiging kreeg om te gaan zitten. Hij keek toe hoe madame Rosella een paar laatste aantekeningen maakte, de stilte een constante factor tussen hen in. Na een tijdje schraapte madame Rosella haar keel en ging achterover zitten. Ze liet haar ogen over Nathans gezicht glijden, over zijn lichaam en terug naar zijn ogen. Nathan probeerde om niet te reageren, maar kon de rilling niet onderdrukken.
‘Er is gisterenavond heel wat misgelopen,’ zei madame Rosella ijzig kalm. Nathan knikte.
‘Waarom zat je bijna heel de avond bij dat blinde meisje?’
Nathan probeerde zijn verrassing te verbergen. ‘Dat was de dochter van mevrouw Fournier-’
‘Ik ben niet dom, jongen,’ onderbrak madame Rosella hem. ‘Mijn vraag is waarom je de hele avond bij haar was en niet bij haar moeder.’
Nathan dacht vlug na, hoopte dat hij zich er nog uit kon praten. ‘De dochter bleek stukken vatbaarder voor mijn verleidingen. Ik kan van haar dezelfde informatie krijgen als van mevrouw Fournier.’
‘Fout,’ snauwde madame Rosella. ‘Ik heb je gezegd dat je je moest focussen op de vrouw des huizes. Wat er uit die domme tienermond komt, kan je niet voor waar aannemen.’
Nathan perste zijn lippen opeen. Hij wilde haar toe sneren dat Aurore tien keer slimmer was dan zij ooit zou zijn, maar hij hield zijn gezicht een koud masker - een kopie van dat van de vrouw voor hem.
‘Je missie is dus nog niet afgelopen. Wat je ook gehoord hebt van dat kind, vergeet het. Je begint opnieuw, met mevrouw Fournier deze keer.’
Nathan knikte. Er was dus toch nog één positief ding aan deze preek; hij had nog wat meer tijd om te bedenken hoe hij kon blijven liegen om de familie Fournier veilig te houden.
‘Maar dat was niet het enige dat je hebt doen mislukken, ofwel Nathan?’ Madame Rosella staarde Nathan aan. ‘Niet alleen heb je een erg goede klant weggejaagd, je hebt dat feest verpest. Al die mannen die mogelijke klanten waren, zullen nooit meer terugkeren na al die drama. De adellijke mannen willen seks, Nathan, en daar betalen ze voor. Het laatste dat ze willen zijn schreeuwende, jonge vrouwen die eisen dat ze meteen vertrekken.’
‘Maar Léonie-’
‘Ik zeg niet dat je slecht gehandeld hebt, als het om Léonie draait.’ Madame Rosella’s stem was nog steeds rustig, alsof het haar allemaal niets deed. ‘Maar je had eerst naar mij moeten komen. Jij beslist niet over mijn dames. Jij beslist over niets. Heb je dat begrepen?’
Nathan knikte opnieuw. Hij had doorheen de jaren geleerd dat het het beste was om te zwijgen en te beamen wat madame Rosella zei. Soms kon hij het echter niet laten om voor zichzelf op te komen.
‘Je hebt me vernederd op dat feest,’ ging madame verder, ‘en de toekomst van de meisjes in gevaar gebracht. Je weet dat ik geen andere keuze heb dan je te straffen.’
Nathan sloeg zijn ogen neer. Hij had gehoopt dat het niet zo ver zou komen, had gehoopt dat madame zou inzien dat hij enkel het beste voorhad met de meisjes. Hij slikte de krop in zijn keel weg en draaide zich om, naar de ruimte achter het bureau. Hij was half verscholen achter een boekenkast, was waarschijnlijk niet eens zichtbaar voor degenen die niets wisten van zijn bestaan. Nathan was er echter al vaak geweest. Te vaak.
Soms voelde madame Rosella de noodzaak om Nathan te straffen. Als hij buiten de lijnen was gegaan, als hij niet had geluisterd of een fout had begaan. Ze kon hem niet lichamelijk straffen; zijn lichaam was immers zijn grootste troef tijdens het verleiden. Daarom koos ze voor een andere tactiek.
Gedwee ging Nathan op de houten bank liggen. Madame Rosella volgde achter hem en maakte zijn polsen vast aan de riemen. ‘Je weet dat ik dit niet graag doe Nathan,’ mompelde ze terwijl. ‘Maar ik moet. Anders leer je het nooit.’
Nathan zei niets. Hij sloot zijn ogen en probeerde zich af te zonderen, probeerde naar een andere, betere plek te gaan dan hier. Zijn gedachten zochten paniekerig naar een goede herinnering, een plaats die hem beter deed voelen. Hij twijfelde even over de herinnering rond Samuel en de geweldige gesprekken met Léonie, maar er was één herinnering sterker dan de andere. Met Aurore’s lichte ogen in gedachten, onderging Nathan zijn straf.
Madame Roselle plaatste een doek over Nathans gezicht, zijn mond, zijn neus. Hij hoorde hoe ze weg liep en even later terugkwam met een emmer water. Zonder genade goot ze de emmer over Nathans gezicht. Nathan proeste, gorgelde en draaide met zijn hoofd. De doek op zijn mond en neus verhinderde hem om adem te halen. Nathans hart bonkte als een razende tegen zijn lichaam terwijl het constante gevoel van verdrinking zich aan hem opdrong.
Ergens wist hij dat madame Rosella ooit zou stoppen, dat ze de doek weg zou nemen en hem de lucht gaf die hij zo nodig had. Maar wat als ze te laat was? Wat als ze het water te lang liet lopen en Nathan stikte?
Nathans lichaam begon te schokken, kon niet functioneren zonder zuurstof. De paniek werd haarscherp en kon niet langer verdoezeld raken, door welke herinnering dan ook. Nathan vond de kracht en zijn stem niet om te schreeuwen, hij kon enkel hopen dat madame Rosella het in haar hart zou vinden om hem gerust te laten.
Pas toen er vlekjes voor Nathans zicht ontstonden en hij bijna het bewustzijn verloor, stopte de stroom water. Madame Rosella wachtte nog eventjes en haalde toen de doek van Nathans gezicht. Hij hapte naar adem en de tranen sprongen zijn ogen. Hij weigerde echter om te huilen, niet voor haar.
Madame Rosella kwam boven Nathans gezicht hangen. ‘Dwarsboom me niet opnieuw,’ zei ze. ‘Of je weet wat de gevolgen zijn.’ Daarna maakte ze de riemen rond Nathans polsen los en liet hem alleen achter.

Reacties (4)

  • Hephaistion

    Oh jeetje, dat is wel echt iets naars :C
    Ik begin haar steeds minder en minder te mogen...

    1 maand geleden
  • NicoleStyles

    oke ik had verwacht dat ze pist zou zijn, maar niet dit:S

    1 maand geleden
  • Sunnyrainbow

    WoW zij is echt mega intens.. armen Nathan

    1 maand geleden
  • AmeranthaGaia

    Wat een verschrikkelijke trut! Ik haat haar echt zo ontzettend!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen