Een kort hoofdstukje voor een keer!

Edit: met de verdwenen pb's wist ik niet zeker of iedereen een pb had gekregen voor dit hoofdstuk. Vandaar dat ik hem opnieuw activeer!


De daaropvolgende dagen verstreken en Nathans oog ging van donkerblauw naar een groenige kleur. Hij had gehoopt dat zijn verwondingen niet meer te zien zouden zijn tegen woensdag, de dag van zijn afspraak met Aurore. Ze waren echter nog ontzettend zichtbaar en Nathan wilde niet al te veel vragende blikken krijgen. Daarom zat hij momenteel in de stoel van Léonie’s kamer, waar ze een huidskleurige zalf aanbracht op zijn gezicht. Nathan weigerde het make-up te noemen.
Léonie kwam nog wat dichter en kneep haar ogen lichtjes toe om beter te kunnen zien. Ze had haar eigen gezicht met dezelfde ‘zalf’ onder handen genomen. Toch kon Nathan de beurse plekken op haar jukbeenderen en wangen nog steeds zien.
‘Je laat het er toch natuurlijk uitzien hè?’ kloeg Nathan.
Léonie zuchtte. ‘Wil je dat ik je help of niet?’
‘Ja, maar ik wil er niet uitzien als een vrouw.’
‘Heb eens wat meer vertrouwen in me!’ Léonie stompte zachtjes tegen Nathans schouder, die siste. Léone schrok. ‘Heb je nog steeds zo’n pijn?’
Nathan knikte. Zijn schouder voelde ontzettend gevoelig, ook na de paar dagen rust. Hij vermoedde dat er een barstje in het bot zat. Nathan weigerde echter om naar het ziekenhuis of de dokter te gaan. Die zou toch maar zeggen dat hij moest rusten en dat advies kon hij ook aan zichzelf geven.
Léonie keek Nathan aan en liet haar handen zakken. ‘Ik heb je nooit uitgebreid kunnen bedanken, voor wat je gedaan hebt,’ zei ze zachtjes. ‘Je hebt mijn leven gered.’
Nathan wilde het wegwuiven, maar Léonie liet dat niet toe. ‘Ik ken dat soort mannen,’ zei ze. ‘Ze gaan door tot ze krijgen wat ze willen. Als jij er niet was geweest, als je de kamer niet was binnengekomen... ‘ Léonies adem stokte in haar keel. Nathan nam haar handen vast.
‘Maar ik was er wel. Je bent ongedeerd.’ Léonie knikte en de tranen schitterde in haar ogen. ‘Dankzij jou. Hoe kan ik je ooit bedanken?’
Nathan glimlachte. ‘Door mijn make-up in orde te brengen,’ zei hij. Léonie lachte door haar tranen heen. ‘Dus je geeft toe dat het make-up is?’
Nathan haalde zijn schouders op. ‘Het zit al op mijn gezicht dus ik kan er maar beter aan wennen.’
Léonie gniffelde en sloeg toen haar armen om Nathan, in een onverwachte omhelzing. ‘Dankje,’ fluisterde ze. Nathan knuffelde haar stevig terug.
‘Goed, genoeg tranen nu,’ Léonie veegde haar wangen droog. ‘We moeten jou klaarstomen voor je grote afspraak!’


Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Hij is waarschijnlijk niet iemand die het toe zou geven, maar ik denk dat Nathan toch eigenlijk echt een soort schattige teddybeer is die vermomd is als mens.

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen