Nathan leunde tegen de rand van een gebouw en geeuwde. Vanaf zijn plek had hij een perfect zicht op het terras van het cafeetje, waar hij met Aurore had afgesproken. Het probleem was dat hij er al uren stond, wachtend op haar. Hij wist dat ze vier uur had gezegd, maar wilde op voorhand de plaats observeren. Hij wilde weten welke soort klanten er kwamen in het café, wie er voorbij kwam en wie de uitbaters waren. Hij mocht niet herkend worden door een van zijn slachtoffers, of Aurore zou meteen weten dat hij niet was wie hij beweerde te zijn.
Tot zover had Nathan nog maar één bekend gezicht gezien, al was hij niet eens zeker of hij het zich verbeeld had. Dat zorgde dat hij zich enorm verveelde en nu de minuten aftelde, tot Aurore op het terras zou verschijnen.
Het hielp ook niet dat Nathan nerveus was. Hoe zeer hij ook probeerde, hij kon de kriebelingen in zijn ondermaag niet blijven negeren. Het was een erg vreemd gevoel voor Nathan. Voor zijn missies of opdrachten was hij bijna nooit zenuwachtig, maar een afspraakje met een meisje liet zijn maag omdraaien.
Maar, bedacht Nathan zich toen, Aurore was niet zomaar een meisje. Ze was anders dan de vrouwen die hij tot nog toe ontmoet had. Misschien kwam het door haar beperking, waardoor ze onmogelijk kon vallen voor zijn avances of uiterlijk. Misschien kwam het door haar scherpe antwoorden, die ze altijd klaar leek te hebben. Of misschien kwam het gewoon doordat ze volledig uniek was, als geen ander.
Op dat moment zag Nathan haar, het meisje waar hij al die tijd onafgebroken aan had gedacht. Ze werd begeleid door een oudere man, waarvan Nathan alleen kon vermoeden dat het de pianoleraar was waar Aurore over had gesproken. De man hielp haar naar een stoel in het café en keek even rond zich. Nathan zette een stap naar achteren en gluurde langs de hoek van het gebouw. De man zei iets tegen Aurore, die knikte. Daarna ging de man weer langs dezelfde richting weg.
Nathan wachtte even tot hij uit zicht verdwenen was en liep toen naar Aurore. Hij wilde haar schouder aanraken om te laten weten dat hij er was, maar wilde haar niet doen schrikken. Daarom kuchte hij zachtjes en zei: ‘Dag Aurore.’
Het meisje keek op, haar lichte ogen ergens in zijn richting. ‘Ach, daar ben je. Het is niet hoffelijk om een dame te laten wachten.’
‘Gelukkig was het niet al te lang,’ zei Nathan glimlachend. Hij ging zitten, iets te onstuimig, waardoor zijn gewonde schouder tegen de ijzeren rand van de stoel kwam. Hij slikte nog net een schreeuw van pijn in, maar kon niet vermijden dat er een lichte kreun van zijn mond ontsnapte.
Aurore keek op. ‘Je hebt pijn,’ zei ze. Geen vraag, een vaststelling. Nathan zuchtte en bedacht zich dat dit dus het moment was waarop de leugens begonnen.
‘Ja, ik ben gevallen,’ verzon hij. ‘Mijn enkel doet nog wat pijn van de klap, maar het is niets om je zorgen over te maken.’
‘Wie zegt dat ik dat deed,’ glimlachte Aurore. Nathan grinnikte. Op dat moment kwam de ober. Aurore bestelde een soort limonade en Nathan volgde haar voorbeeld. Niet veel later zaten ze beiden te slurpen van een mierzoete drank.
‘Dus,’ zei Aurore en ze keek op. ‘Je echte naam is Nathan?’
Nathan verslikte zich bijna in zijn slok limonade. Hoe was ze daar in hemelsnaam achter gekomen?
Zijn gedachten raasden langs de verschillende mogelijkheden. Kende ze iemand die zijn echte naam wist? Of, en daar durfde Nathan zijn geld op in te zetten, had ze Sophie toch gehoord toen die Nathan kwam halen op het feest? Op dat moment zelf had Aurore gedaan alsof haar neus bloedde, om hem nu de waarheid onder de zijne te duwen. Het had geen zin meer om het te ontkennen.
‘Inderdaad,’ zei hij op een rustige toon. ‘Niet Dorian, maar Nathan Landrieu.’
‘Waarom maakte je ons dan wijs dat je naam Dorian was?’ Ze zei de woorden niet beschuldigend, maar eerder nieuwsgierig.
Nathan dacht snel na en zei ‘Als verkoper gebruik ik niet graag mijn eigen naam. Ik kan niet riskeren dat klanten, via mijn naam, me opzoeken en op mijn huis uitkomen - zeker niet ontevreden klanten. Het is een risico dat ik niet wil nemen.’
Nathan zuchtte lichtjes. Het was een geloofwaardige uitleg en ook Aurore leek erin te trappen.
‘Ik snap het wel,’ zei ze. ‘Als ik mijn achternaam kon veranderen, zou ik het meteen doen.’
‘Ja?’
‘Absoluut. Het brengt zoveel met zich mee. Als ik gewoon Aurore was, en niet Aurore Fournier, zag mijn leven er heel anders uit.’
Nathan glimlachte. ‘Dus je neemt het me niet al te kwalijk?’
Aurore schudde haar hoofd. ‘Nee, ik begrijp waarom je het deed.’ Ze haalde haar schouders op. ‘En daarbij… ik vind Nathan stukken mooier dan Dorian.’
Nathan grijnsde. ‘Gelukkig maar.’ Hij keek toe hoe ze met haar vingers naar het glas zocht en voorzichtig van de limonade nipte.
Ergens vond Nathan het vreselijk om zo te moeten liegen tegen haar, terwijl zij niets dan de waarheid met hem deelde. Maar als ze wist wie hij was, en vooral wat hij deed, zou ze hem nooit meer willen zien. Daar was Nathan van overtuigd.
Aurore was zich echter van geen kwaad bewust. Ze vertelde over haar pianolessen en de leraar, die inderdaad de oudere man van eerst was.
‘Ik zou denken dat je thuis les zou krijgen,’ gaf Nathan toe.
‘Dat wilde mijn moeder eerst ook,’ zei Aurore. ‘Maar meneer Dupont geeft enkel les in zijn praktijk en hij is de beste pianoleraar in de stad. Moeder wilde me eerst niet laten gaan, maar na heel wat gesmeek en geruzie besloot ze dat het beter was om de vrede te bewaren en me te laten gaan.’ Ze glimlachte.
‘Ik kan me voorstellen dat je een moeilijke partij bent,’ zei Nathan lachend.
‘Een beetje,’ grapte Aurore. Daarna liet ze haar lichte ogen rond zich glijden en zuchtte. ‘Toch weet ik waarom ze het doet. Ze is erg bezorgd om me.’
‘Het lijkt me nochtans dat je prima voor jezelf kan zorgen,’ zei Nathan nuchter.
Aurore glimlachte en wees toen naar haar ogen. ‘Hoe zelfstandig ik ook zal worden, ik blijf blind. En dat is onoverkomelijk.’ Ze nam een slok van haar limonade. ‘Weet je dat ik al tientallen keren door deze straat ben gewandeld en ik nog steeds geen idee heb hoe hij eruit ziet?’ Aurore keek nogmaals rond zich, alsof ze op die manier meer kon zien. ‘Thuis weet ik hoe iedere kamer eruit ziet, of heb ik er alleszins toch een beeld van. Moeder vertelt me regelmatig over de buurt waarin we wonen en ik smeek de bedienden om me te vertellen over de stad. Maar deze straat… Ik heb geen idee.’
Nathan keek naar haar gezicht, weeral verstomd door haar verdomde eerlijkheid. ‘Als je wilt, kan ik het je vertellen? Net zoals op het feest.’
‘Daar hoopte ik op,’ zei Aurore. En dus vertelde Nathan over het café, de mensen erin, de stenen straat en de brug. Eronder liep een rustige beek, die schitterde in de zon. Hij vormde haar ogen, haar zicht en probeerde het zo uitgebreid mogelijk te vertellen, zodat ze voor eens en altijd een goed beeld zou hebben. Aurore steunde met haar hoofd op haar handen en luisterde geboeid.
‘En, vind je het mooi?’ vroeg Aurore, na Nathans uitleg.
‘Adembenemend,’ glimlachte hij, zonder zijn ogen van haar gezicht af te halen. Ze glimlachte dromerig.
Zonder dat Nathan het goed en wel doorhad, verstreek de tijd met rasse schreden. Toen Aurore aan hem vroeg hoe laat het was, schrok ze zichtbaar, net zoals hij.
‘Mijn moeder kan me elk moment komen halen,’ zei ze, duidelijk opgejaagd.
‘Hé, wat is er? Als je nog geen afscheid wil nemen, spreken we toch gewoon opnieuw af?’ Nathan hoopte dat hij niet teveel liet doorschemeren hoe graag hij haar nog eens wilde zien.
‘Nee, dat is het niet,’ zuchtte Aurore. ‘Moeder gaat… niet zo vriendelijk tegen je zijn als de voorbijgaande keren.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Wel, toen je nog een gewone horlogeverkoper was, vond ze het prima dat ik met je omging. Maar nu we er een officieel afspraakje van hebben gemaakt…’ Aurore’s wangen kleurden rood en Nathan begreep wat ze wilden zeggen. In de ogen van haar ouders was Nathan een ordinaire huis-aan-huis verkoper, die veel te laag gegrepen was voor hun adellijke dochter - als vriend en zeker als mogelijke geliefde. Nu ze hadden afgesproken in een romantische setting, zouden ze op hun hoede zijn. Nathan grimaste. Ze moesten eens weten met wie hun dochter écht had afgesproken. Geen verkoper, maar heel wat erger dan dat...
‘Dan kan ik misschien beter gaan,’ zei hij zachtjes.
‘Nee,’ ging Aurore er meteen tegenin. ‘Blijf. Mij maakt het niets uit,’ zei Aurore. ‘Mij scheelt het geen zier of je een verkoper bent of van adel of wat dan ook. Ik vind je aardig en je doet gewoon tegen mij. Je kan je het niet voorstellen hoeveel mensen me behandelen alsof ik niets meer ben dan mijn beperking. Jij bent anders, je antwoordt op mijn vragen en ik voel me normaal bij jou.’ Aurore besefte dat ze ratelde en klapte haar mond toe. Nathan boog zich over de tafel en nam haar hand vast. ‘Ik vind jou ook aardig,’ zei hij zacht, waarop ze glimlachte.
Op dat moment kwam er een koets aangereden. De hoeven van de paarden klonken luid over de klinkers van de straat. Aurore had het ook gehoord en vroeg droogjes: ‘Is dat mijn moeder?’
Nathan keek reikhalzend naar het raampje van de koets en zag inderdaad mevrouw Fournier zitten. ‘Ja, ze is hier.’
Aurore knikte en stond op. Nathan deed hetzelfde en nam voorzichtig haar hand, zodat hij haar kon begeleiden. Onderweg zei ze zachtjes: ‘Over twee dagen ben ik hier terug, zelfde plaats, zelfde tijd.’
Nathan begreep de indirecte uitnodiging meteen. ‘Ik zal er zijn,’ beloofde hij. Daarna nam hij Aurore mee naar de koets, hielp haar met instappen en knikte naar mevrouw Fournier. Die knikte terug, met een zuinig mondje. Van een hartelijke begroeting was inderdaad geen sprake.
‘Dag Nathan,’ zei Aurore, zich onbewust van haar moeders zure uitdrukking - of zich er niets van aantrekkend. ‘Tot de volgende keer.’
Nathan kon niet anders dan grijnzen en haar op dezelfde manier gedag zeggen. Daarna deed hij de deur van de koets toe en bleef de koets nakijken, tot die de hoek omsloeg.

Reacties (4)

  • Hephaistion

    Aaahw, wat cute! ^^
    Ik hoop ook heel erg dat dit goed gaat komen.

    3 weken geleden
  • NicoleStyles

    Weer een heerlijk geschreven hoofdstuk <3

    3 weken geleden
  • Philippe

    Verdorie dit is mooi. Hoe kunnen we anders dan willen dat dit goed komt, Bes? Zorg alsjeblieft dat het goed komt.

    4 weken geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik vind dit echt extreem schattig!!!

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen