Nog geen uur later zat Nathan in de kerk. Samuel begroette hem en wees naar één van de banken, maar Nathan stond erop om naar de biechtstoel te gaan. Daar vertelde hij aan Samuel en God hoe hij gelogen had en hoe hij elke leugen verachte. Hij vertelde ook over het gevecht en de woorden die daar gevallen waren. Zonde na zonde volgde elkaar op.
Samuel luisterde zoals steeds gedwee en stond daarna klaar met de zalvende woorden, die hem beloofden dat de Heer vergeeft. Nathan wist niet of het die belofte was of de kalmte van Samuel, maar hij voelde zich stukken beter erna.
Na de biecht, gingen Samuel en Nathan zoals altijd nog even bij elkaar zitten. Nathan zuchtte en zei: ‘Ik heb gelogen, gescholden en gevochten. Maar toch heb ik het gevoel dat dat niet mijn grootste zonden waren.’
Samuel fronste. ‘Hoezo?’
Nathan wist dat het definitief zou worden, als hij de woorden uitsprak. Hij wist echter ook dat het daar tijd voor was. ‘Ik ben verliefd,’ gaf hij toe, aan Samuel en aan zichzelf.
Samuel keek naar zijn vriend en grijnsde. ‘Eindelijk,’ zei hij. ‘Het heeft lang genoeg geduurd.’
‘Waar heb je het over?’ vroeg Nathan lachend.
‘Je ontmoet zoveel vrouwen en je weet perfect hoe je ze moet laten vallen voor jou. Het was een kwestie van tijd voor je er zelf ook voor viel. Maar in al die jaren dat je hier komt, heb je geen woord gerept over je eigen verliefde gevoelens - of het bestaan daarvan.’ Samuel haalde zijn schouders op. ‘Ik had de hoop al opgegeven.’
Nathan grinnikte. ‘Deze keer is het anders, geloof me. Ze is niet zomaar één van mijn opdrachten die ik moest verleiden. Integendeel.’
Samuel klopte op Nathans been. ‘Ik ben blij voor je,’ zei hij.
Nathan legde zijn hoofd in zijn handen. ‘Wat moet ik nu doen?’ zei hij. ‘Ik weet hoe ik vrouwen moet verleiden, maar ik weet niet hoe ik ze van me kan doen houden.’
‘Je vraagt het aan de verkeerde,’ zei Samuel schaapachtig. ‘Ik heb ook geen idee.’ Nathan keek naar zijn vriend en besefte dat hij inderdaad met zijn vragen naar een ander moest. Samuel had trouw gezworen aan de kerk en mocht bijgevolg niet trouwen of zijn liefde voor een ander uiten. Het was één van de redenen waarom Nathan een oneindig respect had voor hem, maar ook de reden waarom Nathan hier niet genoeg antwoorden kon vinden.
‘Ik denk dat je gewoon jezelf moet blijven,’ zei Samuel. ‘Hier heb je je ook nooit voorgedaan als een ander en wij zijn ook bevriend geraakt.’
Nathan knikte. ‘Dat is waar.’ Hij wilde nog even verder nadenken over Samuels woorden, maar die stond op toen een bezoeker de kerk binnenkwam en duidelijk aanstalten maakte om met Samuel te praten.
‘Zie ik je volgende week?’
Nathan knikte. ‘Oh, voor ik het vergeet! Léonie is morgen jarig. Waarom kom je niet naar het bordeel om mee te vieren?’
Samuels gezicht kreeg alle kleuren rood toen hij de uitnodiging hoorde. ‘Ik? In het bordeel?’ hij kuchte. ‘Dat lijkt me niet de meest geschikte plek voor een priester.’
‘Naast priester ben je ook mijn vriend,’ zei Nathan. ‘Ik heb al zoveel over jou verteld tegen Léonie en omgekeerd. Ik denk dat ze het erg fijn zou vinden als je kwam. Daarbij, ik organiseer het feest dus ik mag de uitnodigingen ook verdelen.’ Nathan grijnsde.
‘Ik denk er nog over na.’
‘Goed dan. Tot morgen!’
Samuel lachte. ‘Tot ziens!’

Reacties (1)

  • Sunnyrainbow

    haha een priester in een bordeel, wat prachtig

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen