Nathan had alles in orde gemaakt. Hij had ‘s ochtends bij de bakker een taart gehaald, had de keuken versierd en Léonie overtuigd om haar ontbijt op bed te eten. Ze mocht pas ‘s middags naar beneden komen, waar de gasten op haar zouden wachten. Toegegeven, het waren er niet veel. Léonie had geen contact meer met haar ouders en van verdere familie had Nathan nooit iets gehoord. Hij had wel enkele vriendinnen weten op te sporen, en die zaten nu - ook al was het ietwat ongemakkelijk - rond de keukentafel, tussen de meisjes van het bordeel.
Toen Nathan de kaarsjes op de taart plaatste, kwam ook Samuel de keuken binnengelopen, met een cadeautje in zijn handen en een opgewekte Angelique naast hem.
‘Ik vond hem aan de voordeur,’ zei ze. ‘Als ik hem niet had binnen gehaald, stond hij er nu nog!’
Nathan omhelsde zijn vriend lachend. ‘Blij dat je gekomen bent.’
Samuel leek alles behalve comfortabel. Hij had één keer rond gekeken in de keuken en toen snel zijn ogen afgewend. De dames van het bordeel hadden inderdaad niet te veel moeite gedaan om zich te bedekken, al vond Nathan dat het nog meeviel. Hij gaf Samuel lachend een stoel, plaatste de taart in het midden van de tafel en ging toen naar boven om Léonie te halen. Toen ze samen de keuken binnen kwamen, kreeg Léonie een luid applaus en zongen ze voor haar. Het meisje nam blozend al de aandacht en lof in ontvangst.
Achter Léonie’s rug, in de deuropening, stond madame Rosella. Ze keek naar het feestgedruis maar leek geen aanstalten te maken om zich erin te mengen. Nathan had wijselijk aan haar gevraagd of hij het feestje mocht organiseren en haar alle details voorgelegd. Hij was slim genoeg om haar niet nog eens te belazeren, niet zo snel na het voorval op het gemaskerd bal.
Madame Rosella had enkel geknikt toen Nathan zijn plannen uit de doeken deed. Daarna zei ze: ‘Ik vertrouw erop dat je missie gedaan is, als je tijd hebt voor dit soort dingen? Zeg op, is de familie Fournier voor of tegen Le nouveaux aude?’
‘Geen van beiden,’ had Nathan gezegd. ‘Zoals ik al zei, houden ze zich niet bezig met de politiek. Misschien kan ik mijn missie hervatten, als meneer Fournier terug thuis is? Die zal zeker een mening hebben over de revolutie.’
Madame Rosella had geknikt. ‘Dan moet je dus ook niet meer afspreken met hun dochter, lijkt me.’
Nathan had nog net niet naar adem gehapt. Hoe wist madame Rosella dat hij bij Aurore was geweest? Hij was nog zo op zijn hoede, had heel de buurt gescandeerd voor hij aan zijn afspraakje was begonnen. Hij moest voorzichtiger zijn, de volgende keer. Want hoe serieus hij de bedreiging van madame Rosella ook nam, het was niet eens in hem opgekomen om zijn volgend afspraakje met Aurore af te zeggen.
Nathan schudde zijn hoofd bij de herinnering. Het was tijd voor feest nu. Hij richtte zich terug naar de tafel en zag zo nog net hoe Léonie de kaarsjes uitblies. Hij genoot van de glimlach rond haar lippen en de blos op haar wangen. Ze had het verdiend, na alles waar ze doorheen was gegaan de afgelopen weken. Eerst haar onverwachte zwangerschap, toen het voorval bij het feest van meneer Dubois… Het werd tijd dat Léonie haar portie geluk kreeg.
Zodra Léonie de ronde was gegaan en iedereen had bedankt voor hun aanwezigheid en de cadeautjes, nam Nathan haar opzij. ‘Er is iemand hier die ik al even aan je voor wilde stellen,’ zei hij. Daarna nam hij Samuel erbij, die nogal verlegen rond zich keek. ‘Dit is Samuel.’
‘Oh, de priester? Ik heb al zoveel over je gehoord!’ Léonie nam Samuels onuitgestoken hand vast en pompte die op en neer. ‘Insgelijks,’ zei Samuel stamelend en Nathan dacht dat hij hem op een lachje betrapte.
‘Hier, dit is voor jou.’ Nathan Samuel een klein, vierkantig pakje uit. Binnenin vond Léonie een paar oorbellen, die bladvormig waren.
‘Oh, dankjewel!’ zei Léonie, duidelijk onder de indruk.
‘Het was dit, of de nieuwste versie van de Bijbel,’ grijnsde Samuel naar Nathan. ‘Ik denk dat ik goed gekozen heb.’
Nathan lachte en werd op dat moment weg geroepen door Angelique, die vroeg of ze de taart mocht aansnijden. Zelfs toen iedereen een stuk voor zijn neus had, zag Nathan dat Samuel en Léonie nog steeds in gesprek waren. Goedkeurend keek hij naar de twee. Het waren allebei zachtaardige karakters en Nathan wist dat de twee een goede match zouden zijn.
Het feest liep nog door tot in de late uurtjes en madame Rosella erop stond dat het werd afgerond. Het was dan wel Léonies verjaardag, er moest nog steeds gewerkt worden. Die boodschap deelde ze ook mee aan de meisjes, die zich gingen klaarmaken. Ook de andere gasten maakten zich snel uit de voeten, wilden geen deel zijn van wat er ging komen.
Samuel was, verrassend genoeg, de laatste. Hij zei zachtjes iets tegen Léonie wat Nathan niet kon verstaan, zwaaide toen naar Nathan en ging weer terug naar de kerk. Er leek een vrolijke tred in zijn passen te zitten, die Nathan nog niet vaak had gezien.

Reacties (3)

  • Hephaistion

    Ahw, lief! Die dosis vrolijkheid was echt even nodig voor hen, haha.

    2 weken geleden
  • AmeranthaGaia

    Echt heel leuk! Léonie verdient wel eens een keer wat leuks.

    2 weken geleden
  • Sunnyrainbow

    Zo schattig!!

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen