Hoewel het slechts twee dagen geleden was dat Nathan Aurore had gezien, kon hij amper wachten tot hun tweede afspraakje. Ook deze keer ging hij iets vroeger en ook deze keer zag hij hoe de pianoleraar haar begeleidde naar het café. Nathan keek behoedzaam rond zich. Als er een spion van madame Rosella in de buurt zat, had Nathan hem alleszins niet herkend. Toch kon hij niet teveel aan het lot overlaten. Hij wandelde snel naar het tafeltje van Aurore en begroette haar.
Aurore keek glimlachend op. ‘Ook een goedemiddag.’
Nathan keek onrustig rond zich. ‘Heb je misschien zin om wat te gaan wandelen deze keer?’
Aurore leek verrast door het idee, maar knikte. ‘Prima, maar je gaat me wel moeten helpen.’
Als antwoord nam Nathan voorzichtig haar hand vast en plaatste die op zijn onderarm. Daarna schoof hij haar stoel onder de tafel en begeleidde haar weg van het café. Hij nam haar mee naar een buurt achter het café, met kleine straatjes en wegen. Het zag er niet zo gezellig uit als de hoofdstraat, maar hier kon Nathan tenminste iedereen in het oog houden. De kans dat iemand hen hier zou herkennen, was ook stukken kleiner.
Nathan volgde het riviertje, tot ze een stuk van het café verwijderd waren. Pas toen leek hij terug te kunnen ontspannen en hij richtte zich naar Aurore.
‘We lopen momenteel langs een beekje,’ vertelde hij, als in een gevormd automatisme. Hij wilde haar niet beroven van de beelden die hij voor zich zag. Daarbij was het ondertussen iets van hen geworden, een ritueel waarbij hij haar ogen vormde. ‘De zon schijnt, ook al is het al eventjes herfstig, en rechts van ons staan enkele herenhuizen.’
Nathan liet zijn ogen langs de straat glijden en beschreef ieder klein detail. Toen hij klaar was, keek een glimlachende Aurore naar hem op. ‘Dankjewel,’ zei ze. Nathans hart sprong op.
‘Hoe was je pianoles vandaag?’
Aurore keek op. ‘Prima. Meneer Dupont is erg streng, maar ik heb nog nooit zoveel vooruitgang geboekt als bij hem.’
Nathan beeldde zich in hoe Aurore aan een vleugelpiano zat, met de pianoleraar naast zich, en glimlachte. ‘Ik vind alleszins dat je prachtig speelt. Ik heb maar een klein stukje kunnen horen die dag, maar ik was meteen verkocht.’
Aurore’s mondhoeken gleden omhoog. ‘Dankje. Ooit zal ik je mijn favoriete stuk spelen,’ beloofde ze.
‘Dat is afgesproken.’ Aurore sloeg haar ogen neer en leek zich iets harder vast te houden aan Nathans arm.
‘Ik hoop dat je moeder niet te streng was gisteren,’ zei die. ‘Ze leek niet al te blij om me te zien. Deed ze erg moeilijk, toen je zei dat je me vandaag weer zag?’
‘Ach,’ Aurore wuifde het onderwerp weg, ‘Ze moet nog beseffen dat ze eigenlijk niets meer over me te zeggen heeft. Ik ben oud genoeg om zelf te beslissen met wie ik afspreek.’
Nathan stopte langs de kant van de weg, zodat Aurore kon gaan zitten langs het water. Hij hielp haar en nam daarna naast haar plaats.
‘En toch… Ik denk dat je veel riskeert door hier te zijn, bij mij.’
‘Ik zou het iedere dag opnieuw doen,’ zei Aurore en de bekentenis zorgde dat haar wangen rood kleurden. Nathan keek naar haar - echt kijken, zonder afleiding - en smolt bij het aanzicht. Ze leek zo broos en tegelijkertijd zo sterk. De middagzon speelde met de losse haren rond haar gezicht en haar ogen… Nathan zou nooit genoeg krijgen van die lichte kijkers. Ze leken hem te overspoelen als de getijden van de zee en hij verdronk iedere keer, als ze naar hem keek.
‘Nu we het toch over mijn moeder hebben,’ zei Aurore en de blos op haar wangen leek zo mogelijk nog donkerder te worden. ‘Ze gaat op vakantie, om mijn vader te bezoeken. Dat betekent dat ik het huis voor mij alleen heb.’
Nathan was verstomd. Ook al had ze de woorden niet expliciet uitgesproken, het was duidelijk opnieuw een uitnodiging en nog een erg uitdagende ook. Zeker voor een meisje van haar afkomst.
Omdat Nathan niet meteen reageerde, interpreteerde Aurore zijn stilte als twijfel. Ze stamelde er meteen achteraan: ‘De bedienden zullen niets zeggen, niet als ik het vraag. Het zou maar voor enkele uren zijn. Ik kan dan misschien wat voor je spelen?’ Ze klapte haar mond toe en zei er nog zachtjes achteraan: ‘Als je niet wilt, moet het natuurlijk niet.’
Nathan wilde niets liever dan het voorstel aannemen, maar dat kon hij onmogelijk. Ze was zich duidelijk niet bewust van de gevaren waarin ze zichzelf plaatste.
Als mevrouw Fournier erachter kwam dat haar dochter dit had voorgesteld, zou ze niet meer bijkomen. En wat als iemand hen zag? Een jong meisje van adel, alleen met een nietsnut in huis. Er waren teveel risico’s, die Aurore’s naam konden schaden. Hij was niemand, aan zijn reputatie zou er niets veranderen. Maar de hare was zoveel brozer en zoveel belangrijker.
Nathan nam Aurore’s handen vast. ‘Ik denk niet dat het een goed idee is,’ zei hij zacht. Meteen toen hij de teleurstelling op Aurore’s gezicht zag, wilde hij de woorden terugnemen. Ze leek niet alleen teleurgesteld, maar ook beschaamd - beschaamd omdat ze zo’n gedurfd voorstel had gedaan en hij dat meteen had afgewezen. Hij haatte die uitdrukking op haar gezicht, wetende dat hij die veroorzaakt had.
‘Het spijt me,’ zei hij oprecht. ‘Maar als je moeder erachter komt, of als iemand ons ziet... ‘
Aurore knikte. ‘Natuurlijk. Daar had ik niet aan gedacht.’ Ze glimlachte, maar haar ogen bleven strak staan. ‘Je hebt gelijk.’
Aurore was duidelijk gekrenkt, maar probeerde in alle macht het niet te tonen. Nathan zou het geloofd hebben, waren het niet voor haar ogen, die altijd de waarheid bleven spreken.
Nathan keek rond zich. Op een oude vrouw op het einde van de straat na, waren ze helemaal alleen. Daarom durfde hij om voorover te buigen en teder met zijn hand tegen haar wang te strijken. Ze schrok eerst van de aanraking, maar glimlachte toen. Het zorgde voor een opstoot van vlinders in Nathans maag. Hij was niet zeker of verliefdheid meer als vliegen of meer als vallen was, maar hij zat hoe dan ook in de lucht.
Nathan hield van haar oprechtheid, de manier waarop ze haar hart op de tong droeg. Hij genoot van iedere seconde die hij bij haar doorbracht en wilde haar dat zo verdomd graag laten weten. Toch twijfelde hij. Het was duidelijk dat ze ook van zijn aanwezigheid genoot, maar ging dat bij haar ook zo ver als bij hem?
Daarbij, het was niet zijn plaats om zijn gevoelens te uiten. Hij stond in rang en positie lager dan haar. Om nog niet te spreken van zijn twijfel. Nathan wist namelijk niet zeker of hij het wel durfde. Het zou hem vernietigen als ze hem zou afwijzen.
Nathan zuchtte en bracht zijn hand terug van haar gezicht naar zijn schoot. Hij had verdomme meer vrouwen verleid dan hij op twee handen kon tellen, had ze van hem laten houden tot het punt waar ze alles voor hem deden. Maar als het gevoelens betrof langs zijn kant, was hij nog zo groen als gras. Hij had geen idee hoe hij ermee om moest gaan en het frustreerde hem. Hoe onzeker hij hier voor haar zat, constant twijfelend of hij zijn verliefdheid zou opbiechten of zou blijven wachten, op de woorden die langs haar kant misschien nooit zouden komen. Het verscheurde hem vanbinnen.
Aurore leek zich al die tijd van geen kwaad bewust te zijn. Ze genoot duidelijk van de zon op haar gezicht en had haar ogen gesloten. Hij keek naar haar en besliste daar en op dat moment dat hij niets te verliezen had.
‘Aurore?’
‘Hm?’
‘Niet schrikken.’ Aurore deed haar ogen niet open maar kreeg wel een verwachtingsvolle uitdrukking op haar gezicht. Nathan kwam dichterbij, streelde met zijn duim haar wang en keek nog een laatste keer rond zich. Daarna leunde hij naar voren en liet zijn ogen over haar gezicht glijden. Als ze slecht zou reageren, als ze hem weg zou duwen, zou hij verloren zijn. Maar dan zou deze twijfel eindelijk verdwenen zijn.
Nathan raapte al zijn moed bijeen, kwam nog wat dichter en drukte toen zacht zijn lippen op de hare. Ondanks zijn waarschuwing, schrok Aurore toch een beetje. Daarna voelde hij haar echter glimlachen en kuste ze hem terug. Het begon erg zacht, bijna onvoelbaar, aftastend. Maar toen Nathan dezelfde honger voelde bij haar als die door zijn lichaam gierde, nam hij ook met zijn andere hand haar gezicht vast.
Het was bij verre niet zijn eerste kus, maar het was wel de eerste keer dat hij zijn hart tegen zijn lichaam voelde razen en hij niet meer helder kon denken, simpelweg door de beroering van haar lippen tegen de zijne. Nathan verbrak het contact enkel door het waarschuwend stemmetje in zijn hoofd, die hem vertelde dat iedereen hen hier kon zien. Dat weerhield hem er echter niet van om nog even zijn voorhoofd tegen dat van haar te laten rusten en ademloos te fluisteren: ‘Wauw.’
Aurore opende haar ogen en daarin las hij alles wat hij ook voelde: verrassing, opluchting en een onstopbare verliefdheid. ‘Zeg dat wel,’ zei ze glimlachend. Daarna leunde ze naar voren en ontmoetten hun lippen elkaar voor een tweede keer.



Dag lieve lezers,
Toch even zeggen dat ik jullie reacties en kuddo's zo enorm apprecieer <3 Ik heb nog nooit in de lijst gestaan van "Top creaties dit jaar" en nu sta ik er zowaar al een paar weken in ^^ elke reactie is een motivatie om verder te schrijven, dus jullie zijn echte toppers!

Reacties (3)

  • AmeranthaGaia

    Ik ship dit zo ontzettend! Ze zijn zo lief samen!

    2 maanden geleden
  • Monsieur

    Dit is schattiggggg omg laat dit alsjeblieft goed aflopen Besss ik weet dat het nu eerst nog even slecht moet gaan voor de verhaalstructuur maar maak het dan weer beter please

    2 maanden geleden
  • Hephaistion

    Hehehe, fijn om te horen dat je zo blij bent met de kudo's ^^ Ik vind dat je het verdient en ik zie zelf ook graag meer OP's in die top.

    En aah, dit is zo lief en cute! Ik wil heel graag een goed einde voor ze!

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen