Nathan werd eindelijk wakker door het zonlicht, dat langs het gordijn op zijn gezicht scheen. Hij opende zijn ogen en bleef roerloos liggen. Hij had vaker dromen over zijn ouders gehad - nachtmerries eerder - maar deze…. Deze bezorgde Nathan rillingen en een misselijk gevoel in zijn maag, ook nu hij wakker was.
Nathan draaide zich om maar kon onmogelijk het besluipende gevoel van hem afzetten. Wat maakte deze droom zo anders dan de anderen die hem door de jaren heen geteisterd hadden?
Nathan dacht erover na en vond één logische verklaring. Jarenlang had hij zijn ouders zien sterven in zijn droomwereld, steevast op het einde van de droom. Maar voor dat gebeurde, kreeg hij altijd enkele, zalige momenten met hen. Het waren herinneringen of soms nieuwe situaties, die zijn onderbewuste oprakelde en aan hem voorlegde. Hij genoot zo van die korte momenten, ook al wist hij dat er niets van waar was en ook al wist hij welk einde ze uiteindelijk zouden kennen. Hij was erop voorbereid.
Maar dit… Hier was hij niet, nooit op voorbereid. De klap van hun dood kwam des te harder aan, zonder de gelukzalige momenten om hem te omringen en te beschermen voor wat komen ging.
Nathan zuchtte en staarde naar het plafond. Hij dacht zelden of nooit na over zijn ouders, toch niet wanneer het niet moest. Als kind had hij de herinneringen verbannen, achter duizenden deuren in zijn hoofd. Hij was nooit van plan geweest om die deuren terug te openen, bang voor de pijn.
Maar als Nathan er nu voorzichtig aan terug dacht, besefte hij dat hij enkel een leegte vond. Door de herinneringen zo lang te negeren en weg te stoppen, was Nathan de waarheid kwijt geraakt. Natuurlijk wist hij wat het lot van zijn ouders was, maar wie ze vermoord had of hoe dat gebeurd was, had hij volledig verstoten.
Nathan ging rechtop zitten in bed. Deze droom en het vreselijke gevoel dat ermee gepaard ging, hadden hem doen beseffen dat zijn demonen hem altijd zouden achtervolgen. Hoe kon het ook anders, als hij ze nooit onder ogen kwam? Zolang hij geen vrede kon sluiten met zijn verleden, zouden ze blijven opduiken. Misschien was het eindelijk tijd om zijn demonen te ontmoeten.
Nathan sleepte zichzelf uit bed terwijl het plan in zijn hoofd vorm kreeg. Hij was jaren geleden van zijn thuis weggerend en had nooit omgekeken. Maar wat als hij het omgekeerde deed? Wat als hij het pad terug volgde dat hij toen had afgelegd, naar de plaats waar het allemaal begonnen was?
Terwijl Nathan zich klaar maakte, groeide zijn verwachtingen. Hij zou terug naar huis gaan, de herinneringen onder ogen komen en ze aanvaarden. Misschien zou hij dan eindelijk verlost zijn van de nachtmerries.
Waarom nu? vroeg Nathan zich af. Waar komt deze dapperheid vandaan? Misschien zat het er al een tijdje aan te komen, misschien was het zo plots als het aanvoelde, maar hij had het gevoel dat het nu moest gebeuren. Nu of nooit.
Nathan kleedde zich snel aan, nam zijn spullen en liep door het slapende bordeel rechtstreeks naar de achterdeur en de stal. Hij twijfelde er niet aan of hij madame Rosella wakker zou maken en haar in te lichten rond zijn plannen. Het was makkelijker om vergiffenis te vragen dan om toestemming. Ze zou zijn afwezigheid enkel opmerken door het gebrek aan vers brood op de tafel, dat ze nu zelf zou moeten halen. Wat haar wraak zou zijn als hij terugkwam, zou hij later merken. Er was niets of niemand dringender dan dit. Het had jaren geduurd voor Nathan deze beslissing kon maken en hij wilde het dappere gevoel niet kwijt raken, voor het zich weer zou verstoppen.
Nathan twijfelde even om de koets te pakken, maar bedacht zich dat een paard alleen veel sneller zou gaan. Hij koos voor de sterkste van de twee; een rosbruine merrie. Niet veel later zat hij met zadel en de rest van het getuig klaar op het paard en liet het bordeel achter zich.
Nathan kende de naam van zijn geboortedorp; dat had hij nooit kunnen vergeten. Ook zijn straatnaam was geen probleem, maar waar die precies lag wist hij niet. Hij zou het aan voorbijgangers vragen en hopen dat hij het huis nog herkende. Met een duidelijk doel voor ogen, liet Nathan het paard lopen langs de straten en dorpen die hij zoveel jaar geleden ook doorkruist had.

Reacties (3)

  • Sunnyrainbow

    Spannend!!

    5 maanden geleden
  • Monsieur

    Ik hou zo erg hard van dit verhaal, jeezz.

    5 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Wat als zijn ouders vermoord zijn door leden van Le nouveaux aude?

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen