Nathan was eindelijk rustig geworden en Aurore had nog een pot thee laten komen. Daarna hadden ze samen de hele schaal met eten verorberd en urenlang gepraat, totdat Nathan weer oprecht kon glimlachen. Aurore’s aanwezigheid was als een medicijn voor zijn ziel. Ze had de gebroken stukjes opgeraapt en ze weer aan elkaar gelijmd. Nathan zou nog lang nodig hebben om volledig te herstellen van deze dag, maar hij wist tenminste het allemaal in orde zou komen - en dat was al heel wat.
‘Nathan kan je me even helpen?’ Aurore stond op. Nathan nam haar uitgestoken hand vast en Aurore vroeg hem om haar achter de piano te zetten. Nathan begeleidde haar naar het bankje ervoor en deed de klep omhoog. Aurore liet haar handen op de toetsen rusten en zei tegen hem: ‘Ik ben al weken bezig met dit stuk. Ik wil het je dolgraag laten horen.’ Ze glimlachte. ‘Het doet me denken aan jou.’
Nathan ging naast de vleugelpiano staan. ‘Ik ben erg benieuwd.’
Aurore keek voor zich, met die oneindige blik van haar. Nathan zag hoe ze diep adem haalde en ineens rolde de muziek door de kamer. Nathan keek bewonderend naar haar vlugge vingers en de manier waarop ze de noten tot leven bracht. Het was een krachtig stuk, met snelle halen en Nathan zag hoe Aurore zich moest inspannen om van de ene kant van het klavier naar de andere te gaan. Toch had het lied ook iets zacht. Misschien was het de manier waarop Aurore glimlachte terwijl ze speelde, misschien lag het aan de hoge noten in de melodieuze stukken. Het lieflijke werd verweven met het energieke stuk en Nathan stond compleet versteld.
Het lied omvatte alles wat hij was en alles wat hij ooit wilde zijn.
Ademloos luisterde Nathan naar het pianostuk, zo velen malen complexer dan Aurore deed uitschijnen. Het piano spelen was voor haar als ademhalen en ze leefde helemaal op achter het klavier. Het was prachtig om naar te luisteren - en te kijken.
Toen Aurore de laatste noten liet afsterven, vouwde ze haar handen ineen in haar schoot. ‘En, wat vond je?’
Nathan had geen woorden, of althans geen woorden die goed genoeg zouden zijn. In plaats daarvan liep hij naar Aurore en drukte een kus op haar voorhoofd. ‘Ik vond het fenomenaal,’ zei hij. ‘Meer dan dat. Het was perfectie, Aurore.’
‘Dankje,’ bloosde ze. ‘Voel je je al wat beter?’
Nathan knikte. ‘Ja, nu wel.’
Ze glimlachte. ‘Ik ben blij dat je gekomen bent.’ De kleine opmerking zorgde bij Nathan voor een warm gevoel vanbinnen. Hij wilde net antwoord geven, toen er een klopje op de deur klonk. Een van de bediendes - dezelfde die de thee en hapjes was komen brengen - stond twijfelend in de deuropening. ‘Mevrouw? We hebben een klein probleempje.’
Aurore’s blik ging naar de deuropening, net iets te hoog om het gezicht van de bediende te vatten. ‘Zeg het maar?’
Het meisje keek naar Nathan. ‘Ehm… ‘ Ze schuifelde dichterbij en liep naar Aurore. Daar legde ze haar hand op Aurore’s schouder, om te laten weten dat ze er was. Ze boog voorover en fluisterde snel niets in Aurore’s oor. Die knikte en antwoordde op normale toon: ‘Zeg maar dat ze alles krijgen wat ze nodig hebben.’
Nathan fronste bij de geheimzinnigheid maar hield zich erbuiten. Dat was echter buiten Aurore gerekend, die opstond en zei: ‘Kom, ik wil je iets laten zien.’
De bediende schrok duidelijk. ‘Mevrouw, bent u zeker?’
Aurore knikte en wenkte Nathan. ‘We moeten wel eventjes wandelen, dus ik heb je hulp nodig.’ Nathan hielp Aurore van achter haar piano vandaan en volgde haar instructies. De bediende liep achter hen, in zwijgende afkeuring. Ze moesten door verschillende ruimtes en namen twee trappen. Ergens onderweg vroeg Nathan zachtjes: ‘Aurore, ben je zeker?’
Ze knikte. ‘Na je verhaal weet ik zeker dat ik je kan vertrouwen. En ik wil geen geheimen voor je hebben.’
Dat snoerde Nathan meteen de mond. Alles wat hij haar zojuist verteld had was de waarheid, maar hij had wijselijk gezwegen over zijn straatleven erna en wie daar een einde aan had gebracht. Aurore wist nog steeds niet dat hij al die jaren in het bordeel had geleefd en gewerkt, wist nog steeds niet wie hij echt was. Hij had nog zoveel geheimen voor haar. Hij verdiende haar vertrouwen niet.
‘Ik denk niet-’
‘Nathan, ik wil je dit laten zien. Daarbij, we zijn er al.’ Nathan keek rond zich. Ze stonden in een ruimte die een stuk kouder was dan de rest. Er was geen enkele moeite gedaan aan het interieur; het was een sobere, grijze ruimte. Enkel in de hoek stond een kast en Aurore gebood Nathan om die aan de kant te schuiven. Ergens toch geprikkeld door zijn nieuwsgierigheid, duwde Nathan het houten ding aan de kant. Daardoor onthulde hij een luik.
‘Wat is dit?’
Aurore glimlachte en vroeg enkel om het luik open te doen. Nathan twijfelde, maar wilde niet nog eens protesteren. Aurore was bijna net zo koppig als hij en hij wilde haar niet in vraag stellen, niet met haar bediende erbij. Daarom trok hij aan het luik en keek benieuwd naar binnen.
Een touwladder bood ingang tot de ruimte, die onder het luik lag. Een zacht, gelig licht scheen vanuit de ruimte en er klonk wat geschuifel. Nathan deinsde terug toen er een gezicht verscheen in de opening.
‘Wie ben jij?’ blafte de man.
‘Rustig Christian,’ zei Aurore, ‘Het is een vriend.’
Het gezicht van de man verzachtte meteen toen hij de stem van Aurore hoorde. ‘Dag mevrouw Fournier. Mijn excuses, meneer.’
Aurore knikte. ‘Pas je even op? We komen naar beneden.’ Hierna vroeg ze iets aan de bediende, die boog en weg snelde.
‘Nathan, help je me alsjeblieft?’ Nathan nam Aurore bij de hand en hielp haar op de ladder, door haar handen op de randen te leggen en haar voeten voorzichtig op de tredes te plaatsen. De man - Christan - stond onderaan en hielp haar tot op de grond. Pas toen Aurore goed en wel beneden stond, waagde Nathan zich ook op de ladder. Tegelijkertijd probeerde hij de vragen in zijn hoofd in te perken. Wie was deze man? En wat deed hij onder het luik?
Nathan liet zich van de ladder zakken en zag toen pas dat er een grote ruimte onder het luik zat, groter dan hij voor mogelijk had gehouden. Hij werd belicht door verschillende kaarsen en iets verder stond een tafel, met nog vijf andere gezichten rond. Nieuwsgierig bekeek Nathan ze, allemaal jonge mannen met een grauwe gezichtsuitdrukking. De vierde in de rij was een bekend gezicht. Verbaasd keek Nathan toe hoe Rafaël Pineau, het boegbeeld van de revolutionisten, van zijn glas dronk en hem aankeek. Ze leken allemaal wantrouwig te zijn tegenover Nathan en gooiden vreemde, soms vuile blikken naar hem toe, die Aurore natuurlijk onmogelijk kon zien.
Nathan hielp Aurore tot aan de tafel, waar ze zei: ‘Heren, dit is Nathan Moreau, een goede vriend. Nathan, dit zijn Valentin, Filip, Didier, Rafaël en Christian, allen revolutionisten. Ze waren allemaal erg belangrijk voor de revolutie, maar nu moeten ze onderduiken. En daar helpen wij hen mee.’
Aurore leek zich naar Nathan te wenden, alsof ze hem uitdaagde om zijn mening te geven. Nathan bleef echter stil, zijn hoofd vol vragen.
Aurore en haar familie riskeerde enorm veel door dit te doen. Als Le nouveaux aude er ooit achter kwam dat ze de revolutionisten op deze manier hielpen… Nathan wilde niet nadenken over de gevolgen.
Daarnaast zat hij met enorme, dubbele gevoelens. Dat Aurore hem dit liet zien, moest wel betekenen dat ze hem volledig vertrouwde. Het was een enorm groot geheim en als het ooit bij de foute mensen terecht kwam, zou hij Aurore en haar familie kunnen vernietigen. Nathan vond het vreselijk dat hij zoveel vertrouwen kreeg en er geen greintje van verdiende - niet met al die leugens, die hij nog steeds voor haar verborgen hield.
Op dat moment kwam de bediende van de trap af, met een mand aan haar arm.
Aurore hoorde haar voetstappen en zei: ‘Hier is het eten waar jullie om vroegen. Ik heb de bediening duidelijk gemaakt dat jullie alles zullen krijgen waar jullie om vragen.’
‘Bedankt mevrouw,’ zei één van de revolutionisten, waarvan Nathan de naam alweer vergeten was.
‘De reden dat ik Nathan bij jullie gebracht heb,’ ging Aurore verder, ‘is door zijn verleden. Nathans ouders zijn vermoord door Le novueaux aude, toen hij nog erg jong was. Daardoor heeft hij nooit geleerd welke rol zijn ouders speelden in de revolutie. Misschien kenden jullie ze, of hebben jullie ooit van ze gehoord.’
De gezichtsuitdrukkingen van de mannen veranderden meteen. Eerst stond er een vreemdeling voor hen, een risico op verraad. Nu was Nathan ineens een lotgenoot.
‘Wie waren je ouders?’ vroeg Rafaël.
Nathan slikte. ‘Lillianne en Emile.’
‘Maar natuurlijk,’ zei Rafaël bijna meteen. ‘Emile Landrieu?’ Nathan knikte.
Meteen kwam er ook een glans van herkenning op het gezicht van Christian. ‘Mijn ouders waren bevriend met de jouwe,’ zei hij. ‘Zij waren de pioniers van het revolutionisme. Zonder hen, zouden we nooit staan waar we nu staan.’
Nathan kreeg een onverklaarbaar gevoel van trots toen hij die woorden hoorde. Zijn ouders, pioniers?
‘Het is dankzij mensen als jouw ouders dat de revolutie is kunnen starten,’ beaamde Rafaël. Daarna richtte hij zich naar Aurore. ‘Mevrouw, hebben jullie nog wat tijd over? Ik kan Nathan nog heel wat verhalen vertellen over zijn ouders.’
‘Aurore glimlachte. ‘Zolang ik ze ook mag horen.’ Er werd ook een stoel voor Nathan opengeklapt en hij schoof bij aan de tafel. De mand met eten werd uitgestald en er werden twee glazen met wijn voor hun neus gezet.
‘Ik was waarschijnlijk nog maar een tiener toen ik je ouders leerde kennen,’ begon Rafaël. ‘Ik had altijd geweten dat ik me wilde inzetten voor mijn land en ondanks mijn jonge leeftijd, nam je vader me altijd serieus. Die dag hadden we een plaats nodig om onze plannen te bespreken en Emile wist raad…’

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Nah.. dit is zo leuk voor Nathan dat hij ook goede verhalen te horen krijgt over zijn ouders. En idd een verrassende wending ^^

    5 maanden geleden
  • Hephaistion

    Ooeeh, dit vind ik een interessante wending!

    Maar valt het niet op dat hij is voorgesteld met een andere achternaam?

    5 maanden geleden
    • Frodo

      Helemaal gelijk, hier heb je een plothole ontdekt! Dankjewel, ik neem het mee naar mijn rewrite van dit verhaal.

      5 maanden geleden
    • Hephaistion

      Hahaha, yesss. En graag gedaan!

      5 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Oo ben zo benieuwd!

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen