Nathan en Aurore bleven nog urenlang in de kelder zitten. Er werden veel verhalen verteld, het ene nog ongelooflijker dan het andere. Nathan zoog elk woord in zich op en met iedere zin, werd het beeld van zijn ouders duidelijker.
Zijn ouders hadden inderdaad het begin van de revolutie vormgegeven, waardoor ze een duidelijk doelwit werden van Le nouveaux aude. Nathan leerde ook dat het genootschap toen nog maar pas bestond en nog maar weinig aanhangers had. Nu kregen ze steeds meer volgers en groeiden ze iedere dag - als hij Rafaël mocht geloven. Le nouveaux aude was nog lang niet zo talrijk als de revolutionisten, maar de mannen aan de tafel betreurden de aantallen.
Nadat Nathan uitgebreid afscheid had genomen van de mannen en hij ze moest beloven dat hij nog eens zou langskomen, gingen hij en Aurore via de ladder terug naar boven. Ze namen dezelfde route als eerst en kwamen terug in de zitkamer terecht. Nathan hielp Aurore naar het bankstel en liet zichzelf daarna naast haar neer zakken.
‘Dit was ongelooflijk, Aurore.’ Nathan leunde achterover in de zachte kussens. ‘Ik weet niet hoe ik je hiervoor kan bedanken.’ Nathans weinige herinneringen aan zijn ouders hadden zich verweven met de verhalen die hij gehoord had. Hij had ze nog nooit zo scherp, zo levendig kunnen inbeelden als nu.
‘Het was het minste dat ik kon doen,’ glimlachte Aurore. Ze wendde zich wat meer naar Nathan en zei: ‘Ik weet dat ik dit eigenlijk niet moet vragen maar… kan ik erop vertrouwen dat je dit aan niemand zal doorvertellen? Ook niet aan je beste vriend?’
Nathan knikte. ‘Ik neem dit geheim mee naar het graf.’
‘Ik wist wel dat ik op je kon rekenen. Het waren vooral de bedienden die erop stonden dat ik om je geheimhouding vroeg.’
‘Natuurlijk, dat begrijp ik volledig.’ De bedienden zouden ook in gevaar zijn, als ooit uitkwam dat de familie Fournier de revolutionisten hielp. Le nouveau aude zou niemand sparen. ‘Ik beloof je dat ik tegen niemand een woord zeg,’ zei Nathan en hij meende het. Hij keek naar Aurore en dacht aan de ongelooflijke geheimen die ze vandaag met elkaar gedeeld hadden. Er zat een soort openheid tussen hen in, die met niets te vergelijken was.
Nathan had nog nooit zo’n ongelooflijke connectie gevoeld, met niemand. Samuel was dan wel een ongelooflijke vriend en Léonie een goede gesprekspartner, maar de band met Aurore ging zoveel dieper dan dat. Ze wist dingen over hem die niemand anders wist en ze leek altijd op de juiste manier te reageren.
Nathan liet zijn ogen over Aurore’s gezicht glijden en overbrugde de afstand tussen hun lichamen. Hij zocht naar Aurore’s hand, net zoals zij eerder die dag had gedaan, en streelde haar palm en pols. ‘Ik ben blij dat ik hier ben,’ zei hij zacht.
‘Ik ook,’ fluisterde Aurore en Nathans hart ging tekeer tegen zijn borstkas. Hij wilde zo graag verwoorden wat hij voor haar voelde, wat ze met hem deed. Nathan sloeg zijn ogen neer en zei: ‘Ik heb nooit begrepen waar mensen het over hadden, als ze vertelden hoe een persoon hun ‘thuis’ was of hun ‘wereld’, of welke metafoor ze ook gebruikten.’ Hij keek op, naar haar lichte ogen. ‘Maar ik denk dat ik het nu snap. Het is hoe ik me voel, als ik bij jou ben.’
Aurore’s ogen lichten op en ze kreeg een stralende uitdrukking op haar gezicht. ‘Dat is precies hoe ik me voel,’ zei ze zachtjes, alsof ze de woorden niet te luid mocht uitspreken, bang om ze weg te jagen.
Nathan had die dag zoveel emoties ervaren, verdriet, woede, onmacht, pijn… Ze hadden hem neergehaald en hem doen lijden, maar hoe groot ze op die momenten ook hadden geleken, ze waren niet zo sterk als dit. Deze verliefdheid vervulde Nathan van top tot teen en hij kon zich niet inbeelden hoe een leven zou zijn zonder de constante stroom van kriebels, iedere keer als ze naar hem keek.
‘Het maakt me niets uit wat mijn ouders zeggen,’ zei Aurore fel. ‘Het maakt me niets uit wat ze van je vinden. Ik wil jou. Nu en altijd.’
Nathan glimlachte, maar die verdween al snel toen hij besefte wat ze eigenlijk zei. In Aurore’s ogen was hij nog steeds een horlogeverkoper. Nathan schudde zijn hoofd; hij had er simpelweg genoeg van. Hij wilde geen geheimen meer tussen hen, niet nu ze zo eerlijk waren tegen elkaar. Aurore zou hem in het begin misschien kwalijk nemen dat hij gelogen had, maar daarna zou ze hem vergeven en hem nemen zoals hij was. Daar geloofde hij rotsvast in.
‘Aurore, ik-’
Net op dat moment werd de deur van de zitkamer met een luide klap open gegooid. Nathan en Aurore schrokken beiden op en een ziedende mevrouw Fournier stapte de ruimte binnen, rechtstreeks naar de zetel waar Aurore en Nathan in zaten.
‘Aurore, wat heeft dit te betekenen?!’ riep mevrouw Fournier, haar hoofd rood aangelopen.
Aurore kromp ineen bij de schreeuwende stem van haar moeder. ‘Mam, wat doe jij hier?’
‘Dat kan ik beter aan hem vragen!’ Mevrouw Fourniers boze blik richtte zich naar Nathan, die meteen recht stond.
‘Dit is niet wat het lijkt, mevrouw,’ zei hij, zo kalm mogelijk.
‘Nee? Dus jij en mijn dochter hebben niet achter mijn rug afgesproken, zodat jullie alleen konden zijn zodra ik een stap uit mijn huis zette?’
Nu stond ook Aurore op en ze steunde met haar hand op de rand van de zetel. ‘De enige reden waarom we zo’n dingen moeten doen, mam, is omdat jij zo neerkijkt op Nathan! Als je gewoon normaal tegen hem deed, moesten we niet zo stiekem doen.’
‘Je bent veel beter waard Aurore en dat weet je zelf ook.’ Mevrouw Fournier zei het op een ijzige toon, die geen tegenspraak dulde. Aurore wilde echter weer in de tegenaanval gaan, maar voor ze dat kon, zei Nathan: ‘Ik zal vertrekken. Het spijt me mevrouw Fournier, het is nooit mijn bedoeling geweest om u of uw gezin te kwetsen. Aurore, ik…’ Hij wilde haar bedanken, wilde haar zeggen hoeveel ze voor hem had betekend vandaag, maar dat ging niet in het bijzijn van haar moeder. In plaats daarvan zei hij: Ik zie je snel.’ Een belofte, op meer, op morgen.
Nathan nam zijn spullen bijeen en snelde de ruimte uit, waar hij de deur achter zich sloot.
‘Zie je wel?!’ hoorde hij de brullende stem van mevrouw Fournier, doorheen de deur. ‘Hij vlucht meteen weg, bij de eerste kans die hij krijgt!’
Aurore’s stem kwam meteen als antwoord, maar Nathan bleef niet om haar woorden te horen. Hij snelde de trappen af, liep door dezelfde gangen en deuren, tot hij eindelijk in de frisse buitenlucht stond. Daar liep hij naar de stallen en nam zijn paard.
Nathan kwam pas tot rust toen de huizen aan hem voorbij vlogen en de wind langs zijn gezicht streek. Het werd weer helder in zijn hoofd.
Nathan wist dat hij het hier niet bij kon en niet bij zou laten. Aurore betekende teveel voor hem, hij ging haar niet zonder slag of stoot opgeven. Ze had hem meermaals duidelijk gemaakt dat ze net zoveel voelde voor hem als hij voor haar. Dit was wat hij wilde. Maar, wist Nathan, als hij volledig bij haar wilde zijn, moesten de leugens stoppen. Als hij een serieuze relatie met Aurore zou beginnen, zou hij toch onmogelijk verder kunnen gaan met zijn opdrachten als verleider. Dat betekende dat hij moest stoppen, voor eens en voor altijd. Hij zou op zoek moeten naar een nieuwe thuis - madame Rosella zou hem nooit in het bordeel laten blijven, als hij niet meer voor haar werkte. Hij zou zijn hele leven omver moeten gooien en toch was Nathan meer dan bereid om het te doen. Meer nog, hij keek er naar uit om op zijn eigen benen te staan, iets te maken van zijn leven. Hij had altijd geweten dat hij niet voor eeuwig een verleider kon blijven en nu hij de beslissing had genomen, leek er een pak van zijn schouders te vallen.
Morgen, bedacht Nathan zich. Morgen zou hij met madame Rosella gaan praten over het beëindigen van zijn diensten. Ze zou hem niet zomaar laten gaan, daar was Nathan van overtuigd, maar ze kon hem niet voor eeuwig bij zich houden. Daar moest madame Rosella ook rekening mee hebben gehouden.
En dan, wanneer Rosella hem vrij zou laten, zou hij zijn eigen plek zoeken en een baan. Hij zou hard werken, hij zou de man worden die Aurore verdiende. En dan konden ze eindelijk, zonder leugens en zonder enige vorm van bedrog, samen zijn.

Reacties (2)

  • Hephaistion

    Oh shit :C Ik hoop heel erg dat Mevrouw Fournier zal bijdraaien en Nathan een kans geeft.

    1 maand geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik vind Nathan echt verschrikkelijk schattig. Aurore heeft echt maar geluk met hem.

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen