Het eerste wat Nathan die ochtend voelde, was opluchting. Hij had de voorbije nacht geen nachtmerrie gehad, alsof zijn onbewuste besefte dat hij zijn demonen had verjaagd - of alleszins onder ogen was gekomen. Nathan wist dat er waarschijnlijk nog enge dromen zouden komen, maar niet meer iedere nacht. Hij had een gemoedsrust nu, die hij nooit meer wilde kwijt raken.
Nathan wilde zich nog eventjes omdraaien, toen hij besefte dat er iemand op de rand van zijn bed zat. Hij snakte naar adem en schoot naar de andere kant van het bed. Madame Rosella keek hem vragend aan.
‘Verdomme Rosella, je liet me schrikken,’ gromde Nathan.
‘Heb je een slecht geweten Nathan?’ kaatste ze terug. Nathan wreef de slaap uit zijn ogen en ging wat rechter zitten. ‘Wat doe je hier?’
‘Ik wil weten waar je gisteren was. Je verdwijnt vroeg in de ochtend en komt ‘s avonds pas thuis, zonder een woord tegen iemand te zeggen.’
Nathan zuchtte. Het had geen zin om te liegen, maar over Aurore weigerde hij te vertellen. Hij zou haar de halve waarheid geven.
‘Ik was bij het huis van mijn ouders.’
Madame Rosella keek verrast op. ‘Wat deed je daar?’
Nathan slikte en vertelde haar alles. Slechts het einde van het verhaal, waar hij naar Aurore was gegaan, liet hij eruit. Madame Rosella’s gezicht werd zacht, naarmate hij meer vertelde.
‘Ik wist dat je ouders er niet meer waren,’ zei ze, ‘maar dit… Als kind sprak je al weinig over hen.’
Nathan knikte. ‘Ik weet zeker dat ze vermoord zijn door Le nouveaux aude, dus ze moeten wel belangrijk zijn geweest voor de revolutie. Nu ik weet wie ze waren en wat ze hebben gedaan, wil ik in hun voetstappen volgen. Ik wil me gaan verdiepen in de revolutionisten, kijken wat ik kan doen om ze te helpen.’ De spanning in Nathans maag groeide, toen hij de leugen verder uitbreidde. ‘En daarom, Rosella, wil ik graag stoppen met de opdrachten die je me geeft.
Al het zachte in madame Rosella’s gezicht verdween plotsklaps, als een bliksemschicht bij heldere hemel. ‘Je wilt weg?’ vroeg ze, ijzig kalm.
‘Ik weet dat ik niet in het bordeel kan blijven, als ik niet meer voor je werk, en dat begrijp ik ook. Ik zal op zoek gaan naar mijn eigen plaats en-’ Nathan keek naar haar donkere blik en durfde niets meer te zeggen.
‘En je denkt dat dat zomaar allemaal kan?’ Madame Rosella stond op, waardoor ze zowel fysiek als mentaal de bovenhand kreeg in het gesprek. ‘Jij staat bij me in het krijt, Nathan. Wie heeft je van de straat geplukt, toen je nog met de laatste restjes aan je leven vast klampte?’
Hoewel haar stem rustig bleef, sprak haar gezicht boekdelen. ‘Als ik er niet was geweest, was je nu dood, net zoals die lieve ouders van je. Ik heb je een toekomst gegeven.’
‘Ik zal je altijd dankbaar zijn voor wat je voor me gedaan hebt,’ reageerde Nathan. ‘Ik heb mijn leven aan je te danken, dat weet ik. Maar ik ben vastbesloten. Ik wil stoppen met de opdrachten. Ik wil mijn eigen leven beginnen.’
Madame Rosella staarde Nathan aan, probeerde in te schatten in hoeverre hij zijn woorden meende. Maar Nathan staarde net zo hard terug, liet haar zien dat hij erover had nagedacht en geen ‘nee’ zou accepteren.
Madame Rosella veranderde van strategie en haar ogen werden smekend. ‘Ik zie je nog zo voor me, toen je hier voor de deur lag.’ Nathan rolde nog net niet met zijn ogen. Probeerde ze serieus om hem te overtuigen via nostalgie?
‘Ik zag je heldere ogen, onder al dat vuil van de straat,’ ging madame Roselle verder. ‘Ik zag je fijne kaaklijn, in dat uitgemergelde gezicht. Ik zag al je potentieel. Als ik je niet had gered, was je er nu niet meer.’ Madame Rosella’s borstkas ging hevig op en neer. ‘Is dit hoe je me bedankt?’
‘Rosella, alsjeblieft… Het is niet persoonlijk, het ligt niet aan jou. Ik kan onmogelijk op mijn eigen benen leren staan, zolang ik hier blijf.’
Het was amper voorgekomen dat Nathan haar zo tegen sprak, zeker als ze zich zo liet meevoeren door haar emoties. Dat liet haar zien dat hij het wel degelijk meende, ieder woord ervan.
Madame Rosella kalmeerde zichzelf duidelijk. Er viel een lange stilte in de ruimte en Nathan kon bijna de tandwielen in haar hoofd horen draaien. Pas na een tijdje, zei ze: ‘Ik zal je laten gaan.’
Nathan kon zijn oren amper geloven. ‘Echt waar?! Dankjewel Ro-’
Madame Rosella schudde haar hoofd. ‘Op drie voorwaarden.’
Nathan klapte zijn mond dicht. Hij liet zijn ogen over haar berekende gezicht glijden en vroeg achterdochtig: ‘En die zijn?’
‘Ik moet een vervanger voor je vinden en dat heeft tijd nodig. In de tussentijd moet je nog één opdracht voor me doen. Ik heb hem al geaccepteerd en ik kan de klant niet laten wachten. Dat moet je begrijpen.’
Nathan reageerde niet. Hij wilde eerst de andere twee voorwaarden horen.
‘Twee: jij zal de nieuwe verleider opleiden en hem alles leren wat je weet.’
‘En nummer drie?’
‘Je bent me duizend franken schuldig, voor al die jaren huur en eten. Die zijn niet gratis, weet je.’ Madame Rosella grijnsde. Ze wist dat ze hem daar te pakken had. De eerste twee voorwaarden kon hij makkelijk vervullen, maar de derde was een uitdaging. Nathan had wel wat geld gespaard van zijn voorgaande missies, maar aan duizend franken kwam hij nog lang niet.
‘En als ik weiger?’ Nathan klemde zijn tanden opeen.
‘Dan schop ik je hier buiten als de straathond die je bent, zonder kleren, zonder geld en zonder een dak boven je hoofd.’ Madame Rosella keek op hem neer.
Nathan reageerde niet, maar wist dat hij niet anders kon dan de voorwaarden te accepteren. Hij zou op zoek gaan naar een baan, zodat hij de schulden bij madame Rosella kon opheffen. En in de tussentijd zou hij zijn laatste missie volbrengen en Rosella’s nieuwste slachtoffer opleiden tot verleider.
Even kwam het in Nathan op om gewoon te vertrekken, weg van Rosella en haar voorwaarden. Maar Nathan wist ondertussen genoeg over de wereld om te beseffen dat dat geen goed idee was. Zonder geld of bezittingen was hij niets. Waar kon hij terecht? Niet bij Aurore, mevrouw Fournier zou haar verstand verliezen. Ook Samuel was geen optie. Die leefde in het klooster achter de kerk, waar amper genoeg plaats was voor de jongeman zelf.
Nee, Nathan zou zijn laatste weken hier blijven, werken en sparen. Wanneer hij van madame Rosella’s voorwaarden verlost was, kon hij met zijn zuurverdiende geld op zoek gaan naar een huis.
‘Goed,’ zei Nathan dus. ‘Ik accepteer je voorwaarden.’
Madame Rosella knikte. ‘Dat dacht ik al.’
‘Wanneer zal de missie plaatsvinden?’ Het was de voorwaarde waar Nathan het snelst komaf mee kon maken. Twee resterende voorwaarden klonk al beter als drie.
‘Wanneer je wil,’ zei madame Rosella. ‘Kom maar naar mijn bureau als je klaar bent voor details.’ Madame Rosella liep naar de deur, waar ze een blik over haar schouder wierp. ‘En oh, Nathan… Je missie bij de familie Fournier is afgelopen. Je diensten zijn daar niet langer nodig.’
Nathan verstijfde bij het horen van Aurore’s familienaam. ‘Hoezo?’
‘Het duurde zo enorm lang voor je informatie kreeg,’ madame Rosella bestudeerde haar nagels, alsof Nathans reactie haar niets kon schelen. ‘Daarom heb ik maar één van de meisjes naar de heer des huizes gestuurd. Misschien kan zij wel de informatie krijgen die ik nodig heb. Op tijd.’
‘Wie heb je gestuurd?’
‘Angelique, natuurlijk. De andere meisjes zijn hier nodig.’ Nathan vloekte in zichzelf. Angelique was volledig loyaal aan madame Rosella en dat wist de maîtresse goed genoeg. Nathan kon onmogelijk een brief sturen naar Angelique, om te vragen of ze de informatie die ze vergaarde geheim wilde houden.
Mevrouw Rosella liep de kamer uit, waar ze Nathan alleen liet met zijn piekerende gedachten. De opdrachtgevers wilde weten of de familie Fournier de revolutionisten steunden of niet. Nathan wist bijna zeker dat Le nouveaux aude erachter zat. Als zij ontdekten dat de familie vocht voor de revolutie… Hij wilde niet denken aan de gevolgen. Hij moest Aurore en haar moeder waarschuwen, bij de eerste kans die hij had. Mevrouw Fournier zou hem niet meer binnen laten, maar Aurore had binnen twee dagen weer pianolessen. Daar zou Nathan haar vinden en vertellen wat hij wist. Hij hoopte maar dat dat genoeg was om haar te beschermen…

Reacties (1)

  • Sunnyrainbow

    Dit verhaal wordt met elk hoofdstuk spannender!

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen