Hoe meer alcohol Didier binnen goot, hoe losser zijn tong werd. In het begin van de avond was hij een stille, gereserveerde man geweest. Hij had amper een woord gelost en Nathan moest al zijn troeven boven halen, zodat de avond niet helemaal in stilte werd gespendeerd. Maar nadat Nathan meerdere glazen bier had besteld, leek het ijs eindelijk te breken. En zodra dat gebeurde, wenste Nathan dat ze terug konden gaan naar de ongemakkelijke stiltes.
Niet alleen sprak Didier makkelijker met een dubbele tong, hij leek ook al zijn grenzen kwijt te zijn. Hij sprak luidkeels over de taak die hij had gekregen en de gezinnen in zijn kelder, die hij speciaal had laten ombouwen.
Nathan liet zijn oogleden wat verder zakken en deed zijn mond lichtjes open. Op die manier gaf hij Didier de indruk dat hij net zo bezopen was als hem. In werkelijkheid had Nathan nog niet de helft gedronken van de man voor hem.
‘Hoe- hoeveel mensen heb je daar zitten?’ stamelde Nathan.
Didier haalde zijn schouders op. ‘Wat maakt mij het uit. Tien?’
'Ik geloof er niets van,’ lalde Nathan. ‘Je moet... Je moet het me laten zien!’
Didier schudde langzaam zijn hoofd. 'Mag niet,' hikte hij. 'Dan kom ik in de problemen.'
'Dus je liegt.' Een sluwe grijns gleed over Nathans gezicht. 'Een verborgen kelder? Wel tien ratten in die kooien?' Hij wuifde met zijn hand in de lucht. 'Te mooi om waar te zijn.'
'Ik, liegen?' Didiers ogen kregen een harde glans en Nathan wist meteen dat het goed zat. 'Kom dan,' gromde de imposante man, waarna hij met heel wat kabaal opstond van zijn stoel. Nathan deed alsof hij evenveel moeite had om recht te staan en ondersteunde Didier naar de uitgang van het café. Daar stond Didiers koets te wachten en in geen tijd waren ze bij de villa. De koude buitenlucht deed Didier goed en Nathan wist dat hij snel moest handelen, voor de man weer nuchter werd. Hij haastte zich naar de voordeur en hielp Didier om binnen te geraken. ‘Daar is het,’ lalde de man, waarna hij zich in een comfortabele eenzit liet zakken. Hij wees naar een gewone, houten deur en gaf Nathan een sleutel. ‘Leef je uit,’ zei hij. Nathans hart bonsde snel tegen zijn borstkas. Eindelijk zou hij Aurore zien, eindelijk zou hij weten hoe het met haar ging. Hij opende de deur en liep de trap af.

Alles deed pijn. Werkelijk alles. Ik kon niet lopen, niet zitten en zelfs liggen stuurde een storm van pijnscheuten door mijn rug. Ze hadden me urenlang ondervraagd. Bij ieder fout antwoord, bij iedere stilte, een pijnlijke sneer op mijn armen of rug. Ik had ontkend dat ik iets wist over de revolutionisten in onze kelder. ‘Waarom zouden mijn ouders mij betrekken in hun politieke spelletjes?’ had ik geroepen. De man had me niet geloofd, nog niet voor een seconde. En hij had gelijk ook.
Bij iedere pijnscheut werd het moeilijker om de waarheid verborgen te houden. Bij iedere vraag die naar mijn hoofd gesmeten werd, vroeg ik me af hoe lang ik dit nog kon volhouden. En bij iedere seconde die voorbij ging zonder redding, voelde ik me meer en meer machteloos.
Maar de uren waren verstreken en ik had geen woord gezegd. Ik was niet gebroken. Mijn lichaam daarentegen…
Ik rolde op mijn zij en wilde een tweede poging doen tot slaap, toen ik de deur hoorde open gaan. Snelle voetstappen liepen door de gang en ik hoorde hoe ze stopten voor de verschillende cellen. Ook die van ons ontsnapte niet aan de zoektocht. Ik keek niet op, bewoog niet. Misschien zouden ze me niet zien, als ik stil genoeg bleef liggen, verscholen in de schaduwen.
De stappen gingen verder en ik kon weer ademhalen. Ze lieten met rust, voor nu. Ik hoorde hoe de cel naast de onze open werd gegooid. Een vrouw jammerde en ik hoorde haar klaagzang tot de deur achter haar sloot. Ik slikte en sloot mijn ogen, probeerde alles buiten te sluiten. Maar de koude vloer en mijn schrijnende wonden gaven me geen seconde van rust. Ik kon niet ontsnappen, zelfs niet in gedachten.
God, hoe lang kon ik dit nog volhouden?


Reacties (3)

  • Hephaistion

    Oh no, arme Aurore :C
    Ik hoop echt dat Nathan de mogelijkheid krijgt om haar te bevrijden.

    3 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh God... Nathan moet haar echt bevrijden.

    3 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Wow Nathan wat knap!

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen