Didiers kelder had vol gezeten. Nathan was zorgvuldig van cel naar cel gegaan. Hij haatte de manier waarop de inzittenden bang van hem weg kropen, alsof hij ze iets aan zou doen. Hij kreeg een paar verwensingen naar zijn hoofd gegooid, maar Nathan had niets terug gezegd. Hij kon hen niet vertellen dat hij aan de kant van de revolutionisten stond, kon hen niet beloven dat hij hen zou helpen. Het was een te groot risico. Als iemand hem zou horen, waren zijn kansen voorbij.
Terwijl hij alles rondom zich negeerde, bekeek Nathan de gevangenen. Hij had tientallen, wanhopige gezichten gezien maar Aurore was niet één van hen.
Na nog een laatste check, was Nathan weer naar boven gelopen. Om zijn rug te keren naar mensen die hulp nodig hadden en naar huis te gaan alsof alles normaal was, was het moeilijkste dat Nathan ooit in zijn leven had moeten doen. Het liefste had hij Didier neer geslagen en hem dezelfde pijn doen voelen als de gevangenen. Maar in plaats daarvan glimlachte hij naar de vreselijke man en bedankte hem voor de kleine rondleiding. Didier mompelde een kort antwoord en was prompt in slaap gevallen. Nathan had hem daar achter gelaten en was naar huis gegaan. Hij betwijfelde of Didier zich veel zou herinneren van de avond.
Toen Nathan in de koets zat, droop het besef bij hem binnen. Didier had Aurore en haar familie niet. Natuurlijk niet, het was allemaal veel te makkelijk gegaan. Het geluk stond nu eenmaal niet aan Nathans zijde.
Maar als Aurore niet bij Didier zat, waar was ze dan wel? Nathan duwde alle nare stemmen weg, die hem de ergst mogelijk denkbare dingen toefluisterden. Wat als ze niet in Parijs zat? Wat als hij haar nooit meer zou vinden? En de vraag die zijn nekharen omhoog deed staan: wat als ze er niet meer was?
Nathan durfde die optie niet eens te bekijken. In plaats daarvan gooide hij zichzelf de volgende dagen in zijn rol als spion. Nathan ging nu naar iedere vergadering die Le nouveaux aude organiseerde. Ze spraken elke avond af in het simpele herenhuis, aan de rand van de stad. Nathan was er de voorbije jaren verschillende keren voorbij gelopen en had nooit geweten wat die muren schuil hielden.
Wanneer de vergadering begon, luisterde Nathan nauwlettend naar ieder woord dat gezegd werd. Ondanks zijn late intrede, leken de leden van Le nouveaux aude hem wel te vertrouwen. Ze spraken vrijuit, maar ze gaven hem nooit de informatie die hij nodig had. Vaak leken ze het over helemaal niets te hebben. Het enige interessante dat Nathan te weten kwam, had hij bij de eerste vergaderingen gehoord, maar het was informatie die hem niet verder bij Aurore bracht. De dagen verstreken en Nathan verloor bijna alle hoop.
Ook die avond zat Nathan aan de tafel. Zijn hart raasde tegen zijn borstkas want het onderwerp van de dag waren gezinnen zoals die van Aurore. De mensen die de revolutionisten hielpen en daarom, volgens de logica van Le nouveaux aude, hun eigen klasse verraadde.
Hoe lang Nathan daar zat, wist hij niet maar hij had schoon genoeg van de dingen die zo achteloos op de tafel werden gesmeten. De gezinnen werden vergeleken met ratten, ongedierte dat overal mee weg kwamen. Hij probeerde zijn woede te stillen, maar het borrelde iedere keer weer omhoog.
‘Er blijven maar mensen bijkomen,’ zuchtte Hector, de leider van de groep. Nathan was er ondertussen achter gekomen dat Hector niemand minder was dan de echtgenoot van Mireille Mercier. De twee zaten steevast aan het hoofd van de tafel, wat ook nu het geval was.
Hector had de lijst van de zogenaamde verraders in zijn handen en vroeg zich hardop af: ‘Waarom zien ze niet in dat we enkel het beste met hen voor hebben? Het zijn de revolutionisten die ons willen beroven van al onze middelen, van al ons zuurverdiend geld.’
‘Wij moeten ze tot inzicht brengen,’ zei Mireille en een paar mensen aan de tafel knikten. ‘Maar tot die tijd kunnen we ze niet hun gang laten gaan. Ze bevoorraden de revolutionisten, geven hen de middelen die ze nodig hebben. Dat kunnen we niet zomaar laten gebeuren.’ Mireille loerde naar de lijst. ‘Wie is het volgende gezin?’
‘De Girards,’ zei Hector. ‘Goed, wat is ons plan?’
‘Op mij moet je niet rekenen,’ zei Didier. ‘Ik heb geen plaats meer.’
‘Daar moeten we dan een oplossing voor zoeken. Heeft er iemand ideeën?’
‘Misschien moeten jullie er gewoon komaf mee maken,’ zei Nathan grimmig. Het was eruit voor hij besefte wat hij gezegd had. Hector keek hem fronsend aan. ‘We zijn geen moordenaars, jongen.’
‘Nee?’ Nathans geduld was op. ‘We spreken al dagen over de gezinnen die jullie hebben opgepakt, maar ik heb geen idee waar ze zijn. Als ze niet bij Didier zitten en ze liggen niet een paar meter dood onder de grond, waar zijn ze dan?’
Mireilles ogen werden donker. ‘Kijk volgende keer wat beter uit je doppen,’ siste ze. ‘Ze zitten recht onder je.’
Hector keek hem nog steeds vragend aan. ‘We hebben een extra ruimte in de kelders van dit gebouw. Daar zitten nog een paar mensen voor ondervraging.’
Nathan slikte. Hij wreef met zijn handen over zijn gezicht en zei met gesmoorde stem: ‘Mijn excuses. Ik denk dat de vermoeidheid me te pakken heeft. Ik had niet zo fel mogen reageren.’
‘Je lijkt erg in te zitten met hen.’ Hectors gezicht was ondoorgrondelijk.
Nathan knikte. ‘Ik kan gewoon niet van me afzetten dat het ook gewoon mensen zijn,’ zei hij snel. ‘Ik heb medelijden met ze.’
Hector knikte. ‘Maar je begrijpt toch wel waarom we het doen?’
‘Natuurlijk.’
‘Goed dan.’ Hector liet zijn ogen een laatste keer over Nathans gezicht glijden. ‘Misschien moet je even naar huis gaan. Je zit hier iedere dag. Ga wat rusten.’ Nathan knikte en stond op van zijn stoel. Hij nam snel afscheid en liep de kamer uit, waar hij de deur zorgvuldig achter zich sloot. Hij nam een paar seconden om op adem te komen. Aurore had al die tijd in hetzelfde huis gezeten? Hoe had hij dit gemist?
Toen Nathans hart eindelijk wat rust had gevonden, snelde hij naar de deur waar hij iedere dag nietsvermoedend was langs gelopen. Nathan haalde diep adem en deed de deur open. Hij vond ongeveer dezelfde ruimte als bij Didier, maar stukken kleiner. Er waren maar drie cel-achtige ruimtes en in de tweede vond Nathan meteen wat hij zocht.
Nathan herkende eerst Aurore’s moeder. Die zat met haar rug tegen de achterste muur en leek te slapen. Naast haar zat een man van middelbare leeftijd, waarvan Nathan alleen maar kon vermoeden dat het haar echtgenoot was. Ook hij sliep.
Aurore zelf zat aan de wand het dichtst bij Nathan. Haar ogen stonden op oneindig en Nathan werd overspoeld door opluchting toen hij zag dat ze ongedeerd was. Er zaten vuile vegen op haar gezicht en ze leek vermoeid. Ook zag hij enkele wondes op haar gezicht en ontblote armen, die een golf van woede door Nathans lichaam stuurde. Maar ze was hier. Ze leefde.
Nathan liet zich neer zakken op de grond en fluisterde haar naam. Aurore keek op, haar lichte ogen vol vragen. Ze kwam dichter bij de tralies. ‘Nathan?’
Nathan knikte en hij liet zijn hand langs de tralies gaan, om de hare vast te pakken. ‘Ik ben het,’ zei hij met gesmoorde stem.
‘Maar hoe? Wat? Hoe ben je binnen geraakt?’
‘Dat is een lang verhaal,’ glimlachte hij. ‘Ik haal je hier uit. Jou en je familie.’
Aurore’s lip trilde en haar ogen vulden zich met tranen. ‘Is dit echt?’ fluisterde ze.
‘Meer dan echt,’ zei Nathan. Hij verstrengelde zijn vingers met de hare. ‘Je wilt niet weten hoe lang ik naar je heb gezocht. Is alles in orde?’
Aurore knikte, lichtjes snikkend. ‘Nu wel.’
Nathan zoog alles in zich op. De manier waarop ze keek, het lichte spoor van sproeten op haar neusbrug, maar ook de wallen en de vermoeidheid op haar gezicht. Ze leek wel tien jaar verouderd. ‘Ik heb je zo gemist,’ fluisterde ze hem toe.
Ineens keek Aurore op, gealarmeerd. ‘Er komt iemand aan,’ zei ze. Nathan had niets gehoord en keek op. Hij zag te laat hoe Hector op hem afliep, had geen tijd om recht te staan en zichzelf te verklaren. Hector hield geen seconde halt, kwam recht naar Nathan toe en sloeg met zijn volle vuist op diens slaap. Alles werd zwart.

Reacties (5)

  • Hephaistion

    Oh no :C

    3 weken geleden
  • NicoleStyles

    Nooooo... why:(

    4 weken geleden
  • Monsieur

    Bes wtf girl deze roller-coaster is too muchh

    4 weken geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik wist gewoon dat het te mooi was om waar te zijn.:S

    4 weken geleden
  • Sunnyrainbow

    O nee! Nathan zo dom van je!

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen