De volgende ochtend staan we al vroeg met z’n allen op het vliegveld, maar ik ben klaar wakker. We gaan eigenlijk naar Liocott, naar het Football Frontier Internationaal. We gaan Paolo weer zien. Een reusachtig vliegtuig staat al klaar, met op de zijkant het logo van Inazuma Japan. Het is ons eigen privé-vliegtuig. Meneer Veteran rijdt zo onze bus naar binnen.

 Ik stoot Fay enthousiast aan. “Dit wordt zo geweldig!” zeg ik enthousiast. “Gaan we al bijna?” Echt iedereen is er. De hele Japanse selectie, al onze vrienden die niet geselecteerd zijn, een heleboel ouders. Overal staan groepen mensen, te wachten totdat wij gaan.

 “Wow, zagen jullie dat, jongens?” vraagt Todd enthousiast. Hij en Jack staan voor het raam, en lijken minstens net zo opgewonden als wij, ook al gaan ze beiden niet mee.

 “Hij sleepte zo het Inazuma busje in!” Jack glimlacht breed.

 “Dat is het Inazuma vliegtuig!” lacht Darren. “Het privévliegtuig van de Japanse selectie.” Ons vliegtuig dus. Ik grijns vrolijk.

 Ineens komt ook Rachel binnen, het buurmeisje van Austin. We hebben haar wel vaker gezien de keren dat we bij restaurant Hobbs gingen helpen. “Hallo!” begroet ze iedereen vrolijk. “Ik heb eten meegebracht.” Zo heeft ze meteen de aandacht van iedereen.

 "Oeh, wat te eten?” vraagt Jack enthousiast. “Dat komt goed uit!"
 "Wat heb je gemaakt dan?" valt Timmy hem vrolijk bij.
 "Oh, wel, ehm..."

 Voordat ze antwoord kan geven, maakt Jack zelf de kist al open. "Oh, dat ziet er lekker uit!"
 "Afblijven." Ze klapt de doos dicht. "'T is niet voor nu, maar 't is voor de vlucht."

 Jack zucht teleurgesteld, nu mag hij niet mee naar het WK en niet eten. Steve staat naast Nathan en glimlacht even naar even naar zijn vriend. "Jij zorgt voor iedereen, oké?"
 Nathan knikt. "Oké."
 "Lief van je, Rachel.” Mark pakt de doos aan en grijnst. “Heel erg bedankt."
 "Jullie gaan naar het WK, dus jullie moeten goed eten om sterker te worden.” Rachel knikt overtuigd en heft haar vuist. “Kom op, Inazuma Japan! Wij steunen jullie!"
 "Ja!" roepen we instemmend. Alles voor eten. Mijn blik dwaalt af naar het groepje waar we bij staan. Shawn gaat inderdaad niet mee, zijn enkel zit verbonden en hij loopt op krukken. Toch lukt het hem om te glimlachen.

 “Kom op iedereen, laat zien wat je kunt. Ik kan nu niet anders dan toekijken." Ondanks de glimlach op zijn gezicht is de teleurstelling duidelijk in zijn ogen te zien. Hij wilde duidelijk net zo graag naar het WK als wij.
 "Geen zorgen, Shawn, je kunt op ons rekenen." Ik glimlach voorzichtig. Ik ben toch blij dat ik hem de waarheid verteld heb. Het is een hele opluchting om geen geheimen tussen ons in de hebben, om geen vertwijfelde en veroordelende blik te zien.

 “Konden we maar allemaal samen gaan,” verzucht Xavier.

 "Het spijt me,” zegt Shawn. “Ik raak altijd op belangrijke momenten geblesseerd.” Shawn kijkt me aan, maar glimlacht dan geruststellend. Fay kijkt me bedenkelijk aan en ik wend mijn blik af. “Maar het is oké, ik heb alles gegeven en geen spijt. Ik geloof dat jullie dit kunnen, en ik ben dan net zo trots, want we zijn één team. En daar draait alles om eerlijkheid en vertrouwen.” Hij kijkt weer mijn kant op, maar ik negeer zijn blik. Ik weet dat hij wil dat ik Fay ook alles uitleg, maar ik kan het niet. “Ik vertrouw jullie allemaal.”
 "Maar Shawn, waarom-" begint Mark met protesteren, maar hij wordt onderbroken voordat hij echt kan beginnen.
 "Ah, wat ben je toch zielig,” zegt hij spottend vanaf de bank. “Het is nog niet voorbij, hoor. Hou nou toch eens op met je zo aan te stellen."
 "Caleb!" zegt Jude verontwaardigd.

 Willy duikt vanachter de bank op. "Nou, jongens, eigenlijk heeft Caleb gelijk.” Hij zet zijn bril beter beter op zijn neus en knikt in zichzelf. “Als Shawn weer bij het team komt, mag hij ook wedstrijden spelen." De jongen knikt tevreden. "In het reglement staat dat teams op elk moment van het toernooi spelers mogen wisselen."
 "Is dat echt waar?" vraagt Mark verbaasd, waarop Willy knikt alsof dat niet meer dan vanzelfsprekend is. "Fantastisch!" roept Mark uit. Hij slaat enthousiast zijn arm om Shawn heen, die daardoor bijna zijn evenwicht op zijn krukken verliest. "Shawn, hoor je dat? Da's geweldig nieuws. Want als we dit WK willen winnen, zullen we alle spelers van Inazuma Japan heel hard nodig hebben."

 "Dit is geweldig!” zegt Shawn, duidelijk opgelucht. “Ik zou weer met al mijn vrienden kunnen spelen, maar daarvoor moet ik eerst herstellen en hard gaan trainen." Hij knikt even. “Maar dat is me eerder gelukt. Ik kom terug!”
 “Ik geloof in je, Shawn,” zeg ik glimlachend.
 “Maak je geen zorgen,” zegt hij geruststellend. “Je zult zien: binnen no-time ben ik weer de oude.”

 Hij lijkt nog meer te willen zeggen en kijkt even naar Fay, maar ik begrijp zijn blik niet en voordat hij het kan zeggen, slaat Mark zijn hand op Shawns schouder. "Ja, zo mag ik het horen."

 “Maar wie gaat in Shawns plaats mee naar het WK?” vraagt Fay nieuwsgierig. Daar had ik nog geen moment aan gedacht, maar natuurlijk hebben we een vervanger nodig voor Shawn. Op dat moment komen Tori en Sue binnenstormen.

 “Sorry dat we laat zijn!” zegt Tori meteen. Ze draagt het trainingspak van Inazuma Japan, terwijl Sue er in haar normale kleding en met een nukkig gezicht bij staat.

 “Volgens mij is dat onze vervanger,” grijns ik vrolijk. “Leuk dat je er bent, Tori!”

 Sue snuift verontwaardigd. “En ik dan?” vraagt ze hooghartig. “Jullie weten niet wat je mist, de Koningin van het veld gewoon achter laten? Jullie hebben meer dan genoeg van die vuile, verraderlijke aliens, die kunnen er beter uitgegooid worden.” Ze werpt een vuile blik op ons groepje en ik kijk haar kwaad aan.

 Voordat ik echter iets kan zeggen, zie ik dat Fay grijnst. “We staan hierboven, Cass,” zegt ze strijdlustig. “Laat je niet uitdagen. Wij gaan naar Paolo, wij gaan naar het WK.” Ze richt zich met een onschuldig gezicht tot Sue. “Wat doe jij hier? Sorry, er is maximaal plek voor zestien spelers en er zijn meer dan genoeg wachtende voor je.”

 Ik kan een grijns niet onderdrukken bij haar geschokte gezicht. “En wat moet ons team nou met de Koningin van het veld als we al buitenaards goede aliens hebben?” zeg ik vrolijk. “Dus je mag wel weer gaan, maar bedankt voor de moeite.”

 Sue beent kwaad weg en ik geef Fay een high five. We laten ons niet meer tegenhouden, ook niet door Sue. Wij gaan naar het WK. Ik kijk even rond, en zie Axel en Austin verderop staan. Julia is er ook. Ik moet straks maar even naar haar toe. Iedereen is er. Iedereen is hier om ons uit te zwaaien, ons aan te moedigen. Al onze vrienden. Ik glimlach. En op Liocott zien we Paolo en onze vrienden uit Italië weer. Voetbal verbindt ons allemaal, zelfs geheimen kunnen het niet breken. We hebben Paolo veel uit te leggen, en misschien moet ik het Fay ooit allemaal vertellen, alles over de wedstrijd tegen Genesis. Maar niet nu. Eerst naar het WK.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen