Vlug ren ik voor Fay uit het vliegtuig in, maar mijn zus kent me als geen ander en volgt me op de hielen. “Echt niet, Cass. Dit keer zit ik bij het raam!”

 Ik grijns onschuldig en zorg dat ik haar voor blijf. “Niet als ik eerder ben!” roep ik lachend.

 Fay pakt mijn pols en trekt me weg bij de stoel. “Niet waar. Ik ga nu!”

 “Geen denken aan!” Al bekvechtend blijven we in het gangpad staan, terwijl de rest van het team ook gaat zitten. Mark schuift in de rij voor ons naar het raam en Axel gaat naast hem zitten. Naast ons schuiven Xavier, Izzy en Tori in een rij voor drie personen en Jordan en Nathan gaan achter ons zitten. Die twee lijken het de laatste tijd best goed met elkaar te kunnen vinden.

 Uiteindelijk zijn Fay en ik de enige die nog niet zitten. Koppig sla ik mijn armen over elkaar en ik zie aan haar ogen dat Fay toe gaat geven. En dan zwicht ze inderdaad, met een schuine blik op Axel waar ze dan achter zou zitten. “Goed, ga jij maar bij het raam dan.”

 Met een triomfantelijke grijns schuif ik naar het raam. “Ik win,” zeg ik vrolijk, terwijl Fay naast me komt zitten. “Ik had uiteraard niet anders verwacht.” Voordat Fay weer kan protesteren, duwt Axel haar een folder in de handen, waarmee hij ons allebei afleidt van onze discussie. “Laat zien!”

 Fay vouwt hem open en samen kijken we in de folder. “Het ziet er fantastisch uit,” zegt Fay. Ze glimlacht opgewonden en heeft er duidelijk veel zin in.

 Ik wil net reageren als het vliegtuig ineens in beweging komt. “Fay, we stijgen op!” Ik trek enthousiast aan haar arm en kijk naar buiten. Samen kijken we naar buiten, terwijl het vliegtuig begint te rijden, los komt van de grond, en dan vliegen we.

 "Zie je dat, Archer? We stijgen boven de wolken uit, ongelooflijk!" zegt Austin enthousiast. Hij zit bijna met zijn neus tegen het glas gedrukt.

 Archer zit naast hem en leunt nonchalant naar achter, maar hij is duidelijk ook opgewonden. "Het lijkt wel of je nog nooit gevlogen hebt,” lacht hij.
 "Oh ja? Alsof jij zo rustig bent,” kaats Austin vrolijk terug.

 Archer verandert snel van onderwerp door uit het raam te kijken. "Hé, moet je die boten zien, ze zijn piepklein!"

 En meteen is Austin weer afgeleid. "Ja, het lijken wel mieren!”

 Niet iedereen heeft het echter zo erg naar zijn zin als wij. Hurley zit in zijn stoel te trillen, met zijn handen strak om de stoel geklemd en zijn blik omlaag gericht. De jongen ziet lijkbleek. Darren kijkt hem bezorgd aan. "Maar Hurley, wat is er? Gaat het?"
 "Niet echt, vliegen is niet bepaald mijn ding, weet je.” Hij probeert het rustig te zeggen, maar de paniek klinkt duidelijk door zijn stem. Dan geeft hij het op en geeft toe aan zijn hysterie. “Ik wil naar huis!”

 Thor zit naast hem en is nu al in slaap gevallen. Hij slaapt moeiteloos door Hurleys geschreeuw heen, wat ik me niet kan voorstellen. Maar ik kan me sowieso niet voorstellen dat je nu zou kunnen slapen. We zitten weer in een vliegtuig. We gaan naar het WK. We gaan Paolo weer zien!
 “Staat de Italiaanse wijk in de folder?” vraag ik Fay nieuwsgierig.

 Ze begint meteen te zoeken en Mark draait zich om in zijn stoel om mee te kijken. "Hm, het eiland Liocott dus,” mijmert hij.
 "Ik ben benieuwd hoe het eruit ziet,” zegt Nathan achter ons. Hij leunt tegen mijn stoel en glimlacht enthousiast. Fay duwt hem de folder onder zijn neus zodat hij de foto's kan zien, maar ze houdt haar commentaar voor zich. Ze kunnen nu eindelijk echt beter met elkaar opschieten, hoewel ze hem nog steeds niet mag.

 Willy leunt onze kant op, met net zo’n folder in zijn hand. Gelukkig maar, want ik had er geen zin in dat hij ook nog eens mee zou kijken. "Het staat bekend als het voetbaleiland. Het wordt zo genoemd vanwege het feit dat het hele eiland is aangepast vanwege het Voetbal Frontier Internationaal."

 "Het hele eiland is aangepast?" herhaalt Nathan verbaasd.

 Mark grijnst breed. "Hoe cool is dat!"

 Fay knikt instemmend. “En we zien Paolo weer!” zegt ze, terwijl onze blikken elkaar kruizen.

 Ik glimlach terug en pak haar hand even vast. “Het is nu zo anders dan de laatste keer dat we gevlogen hebben,” zeg ik zacht, zodat niet iedereen om ons heen mee kan luisteren. Ik weet dat Fay nu ook terug denkt aan onze laatste vlucht. Ons vertrek uit Italië. “Deze keer nemen we geen afscheid en laten we niet alles achter. Onze vrienden gaan mee, en Paolo wacht daar op ons.” Het komt nu echt dichtbij. Het duurt nog maar een paar uur, alleen nog de vliegreis.

 “De laatste keer was een einde en een nieuw begin. Nu alleen een nieuw avontuur,” zegt Fay. Het afscheid van papa, Paolo, van heel Italië, is nu meer dan een half jaar geleden. Zo lang en tegelijkertijd zo kort. Er is zoveel gebeurd in die paar maanden. Zoveel veranderd. Ik kijk om me heen. We hebben zoveel vrienden gemaakt, zoveel teams verslagen, zoveel meegemaakt. “We hebben Paolo een heleboel uit te leggen, denk ik,” spreekt Fay mijn gedachten uit.

 Ik zucht. “Dat weet ik wel zeker, maar hij moet de waarheid weten. We hebben toen op Alius tegen hem gelogen en-" Ik slik moeizaam. “Hij heeft de wedstrijd van Genesis ook gezien. Hij weet dat ik bij Alius heb gespeeld.” Die wedstrijd met zoveel slechte herinneringen. Ik duw de gedachte daaraan meteen weg. “Hij verdient het volledige verhaal.”

 Fay blijft even stil en ik weet dat ze ergens aan denkt. Ik zie het aan haar gezicht. “Écht het volledige verhaal?” vraagt ze aarzelend, na een korte stilte. Ze kijkt me recht aan en ik kijk weg. Ik weet wat ze bedoelt. Het hele verhaal, zoals ik aan Shawn verteld heb. Het hele verhaal waardoor ik excuses kan zoeken. Het hele verhaal dat ik niemand verteld heb, behalve Shawn. Fay weet dat er meer is. Ze weet dat ik iets verzwijg.

 Ik haal mijn schouders op. “Ik kan niet wachten om hem weer te zien,” verander ik vlug van onderwerp.

 Fays schouders zakken teleurgesteld omlaag, maar dan knikt ze instemmend. “Ik ook, Cass. Het werd tijd dat we de familie weer herenigen, voor zover dat kan tenminste.” Er trekt even een donkere uitdrukking over haar gezicht en ik weet dat ze aan onze ouders denkt. De scheiding ging met veel ruzie, alles ging met veel ruzie. Zelfs na de scheiding bleven ze ruziën. De familie wordt nooit meer helemaal herenigd.

 Toch knik ik instemmend. “Ik kijk er al weken naar uit,” zeg ik zacht. En dat meen ik. Ik pak mijn ketting even vast. Paolo, we komen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen