Zonder ook maar even te twijfelen, ren ik het terrein van Orpheus op, met Fay op mijn hielen. “Paolo!”

 De jongens zitten midden in een training en kijken verbaasd op. Voordat ze de tijd hebben om te verwerken wat er gebeurt, ben ik het veld al op gestormd en vlieg ik Paolo om de hals, en Fay ietsje daarna ook. We vallen op de grond, omdat Fay en ik allebei niet eens overwogen hebben om af te remmen, maar het maakt Paolo niets uit. “Fay! Cassi!” roept hij uit. “Jullie zijn er! Eindelijk!”

 Eindelijk, ja. Het voelt eeuwen geleden dat ik Paolo heb gezien, dat ik hem een knuffel heb gegeven, maar er is nog geen jaar voorbij sinds ons vertrek uit Italië. Toch is er zoveel gebeurd en zoveel veranderd, maar dit verandert nooit. “Ik heb je ongelofelijk gemist,” zeg ik zacht. Tranen springen in mijn ogen en ik geef Paolo nog een knuffel.

 Fay glimlacht, maar ook haar ogen glimmen van de tranen. “Het is echt een eeuwigheid geleden, Paolo,” zegt Fay, waarmee ze precies zegt wat ik dacht.

 Paolo staat als eerste op en helpt ons overeind. “Ik ben zo blij dat jullie er zijn, ik heb jullie zo gemist,” ratelt hij. “Jullie moeten me alles vertellen.” Heel even betrekt zijn gezicht een beetje. “Jullie moeten nog een boel uitleggen.”

 Ik kijk schuldbewust naar de grond. We hebben het uitgesteld om al het gebeuren rondom Alius uit te leggen, maandenlang. De leugens die we hem verteld hebben tijdens dat drama zijn nu wel boven water gekomen, maar we stelden het uitleggen uit, omdat het een lang verhaal is. Niet handig om over de telefoon te doen, maar ook niet fijn om nu te doen.

 Gigi onderbreekt ons gelukkig, voordat Paolo kan doorvragen. Hij slaat een arm om mijn schouder en de andere arm om Fays schouder. “Dat is een tijd geleden, meiden,” zegt hij. “Goed om jullie weer te zien.” Hij laat ons los en kijkt naar ons uniform. “Wacht, is dat van…”

 “Inazuma Japan!” Mark maakt Gigi’s zin vol enthousiasme af en loopt nu ook het terrein van Orpheus op, een deel van het team volgt hem op de voet. “We zagen jullie net trainen. Wauw, wat zijn jullie goed zeg!”

 Paolo richt zich tot Mark. “Bedankt, Mark Evans, is het niet?” Hij kijkt ons even aan en glimlacht naar Mark. “Ik heb veel over jullie gehoord.” Hij knikt naar iedereen van Inazuma Japan. “Aangenaam kennis met jullie te maken. Ik ben Paolo Bianchi, aanvoerder van de Italiaanse selectie en broer van die twee herrieschoppers.”

 Ik geef Paolo een duw, maar de glimlach gaat niet meer van mijn gezicht. Ik ben zo blij om hem weer te zien. Ik zie hoe onze teamgenoten van ons naar Paolo kijken.

 “Fay,” begint Paolo in het Italiaans. Ik zie aan de twinkeling in zijn ogen al wat hij wil gaan zeggen. “Welke jongen is nou je vriendje?”

 Fay wordt rood, maar ook zij krijgt de glimlach niet van haar gezicht. “Axel,” antwoordt ze, hard genoeg om de spits op te laten kijken. Hij loopt naar haar toe en knikt. “Dit is Axel,” stelt ze hem voor, in het Japans nu, “mijn vriendje.”

 Paolo blijft met Axel praten, en ik loop wat weg, waar ik even met Gigi en Angelo praat. Oude teamgenoten. Ze zijn in minder dan een jaar tijd zo veranderd en ik vraag me af of wij dat ook zijn. Voor mijn gevoel niet, maar misschien zegt dat niet zoveel.

 “Dus dat is je broer,” zegt Xavier. Hij is naast me komen staan, samen met Izzy en Jordan. “Jullie lijken op elkaar.”

 Ik glimlach breed. “Het is zo goed om hem weer te zien, om iedereen weer te zien.” Ik kijk rond. Wat een plek om elkaar weer te zien.

 Dan duikt Paolo ineens voor ons op. Hij kijkt even naar Xavier en fronst. “Jij bent Xavier, nietwaar?” Als de roodharige jongen knikt, gaat Paolo verder. “De alien.” Hij schudt even zijn hoofd. “Moet jij niet mijn zusje met rust laten en misschien je excuses aanbieden?”

 Xavier verschiet van kleur en lijkt duidelijk ongemakkelijk. “Ik, eh…” stamelt hij, maar voordat hij iets kan zeggen, onderbreek ik hem al.

 “Xavier is nu gewoon een vriend, Paolo, laat hem nou.” Ik werp mijn broer een strenge blik toe. “En hij is geen alien,” voeg ik er snel aan toe.

 Fay werpt me een vermoeide blik toe, die duidelijk boekdelen spreekt. Niet nu, Cass. Maar Paolo laat het gaan. Hij kijkt even van ons, naar zijn eigen team en.zucht. “Jullie hebben me allemaal echt een heleboel uit te leggen, weten jullie dat?” zucht hij.

 Ik glimlach onschuldig. “We leggen het allemaal uit, Paolo. Later.”

 Hij zucht. “Daar hou ik jullie aan. Het is dat ik nu niet tijdens de training weg kan, als aanvoerder.”

 “Precies, als aanvoerder met je echt bezig. Aan de slag, Paolo.” Ik grijns plagend.

 Mark springt op en knikt. “Inderdaad! Wij moeten ook weer door. Als ik jullie zo zie trainen kan ik niet wachten om ook bezig te gaan!” Onze aanvoerder straalt haast van geluk en heeft zijn handen tot vuisten gebald. “Oh, zoveel sterke tegenstanders. Ik kan niet wachten!” We gaan allemaal de bus weer in, nadat Fay en ik afscheid hebben genomen van Paolo. Het is raar dat we hem nu weer zo snel kunnen zien. De bus rijdt weer door.

 Ik kijk naar Fay en glimlach. Mark heeft gelijk en zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Zeker nu we eindelijk op Liocott zijn. Zeker nu we eindelijk Paolo gezien hebben. Het gaat niet makkelijk worden. We moeten Paolo nog een heleboel uitleggen en onze tegenstanders zijn sterker dan ooit, maar ik kan niet wachten. Laten we gaan voetballen!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen