Met tegenzin stap ik even later weer terug de bus in, waar ik me naast Axel op de bank laat zakken. “Jeetje,” zucht ik. “Dit is raar.”

Hij glimlacht. “Hoezo, raar?” vraagt hij dan. “Zo gek is het toch niet om met Paolo te praten?”

“Ja, nee, zo bedoel ik het niet.” Ik schud mijn hoofd en kijk naar buiten, waar de Italiaanse buurt voorbij schiet. “Ik bedoel onder deze omstandigheden. Op het FFI, in verschillende teams, na alles wat er gebeurd is, elkaar voor het eerst na al die tijd weer zien. We hebben er zo naar uitgekeken, er naartoe gewerkt. Nu zijn we er, en…” Ik zucht nogmaals en kijk naar Cassi, die aan de andere kant van het gangpad zit en met een gespannen blik voor zich uit staart, terwijl ze een beetje afwezig Izzy's vragen over Paolo beantwoordt. “We hebben hem zoveel uit te leggen,” ga ik zachter verder. “Hij weet heel goed dat we over van alles gelogen hebben en dus moeten hem nu de waarheid gaan uitleggen. Het probleem is dat ik zelf maar de halve waarheid weet.” Ik bal gefrustreerd mijn vuist, terwijl ik nog een blik op Cassi werp. “Er is zoveel verandert. Cassi en ik… toen we nog in Italië woonden deelden we alles met elkaar. En nu is ons leven een puinhoop van leugens en geheimen.”

“Fay.” Met een flauwe glimlach op zijn gezicht pakt Axel mijn vuist vast, net zo lang tot ik hem weer ontspan. “Ze heeft waarschijnlijk gewoon tijd nodig om alles te verwerken. Vroeg of laat komt de hele waarheid aan het licht.”

Ik kruip dichter tegen hem aan en begraaf mijn hoofd in zijn schouder. “De Cassi die ik ken zou die wedstrijd nooit vrijwillig gespeeld hebben,” fluister ik, terwijl ik de emoties die me bekruipen van me af probeer te slaan. Ik wil niet huilen op een dag als deze, ik wil niemand uitleg hoeven geven. “Maar de Cassi die ik ken zou ook nooit dingen voor me achterhouden.”

Axel slaat troostend zijn armen om me heen en laat zijn hoofd tegen de mijne rusten. “Mensen kunnen veranderen,” zegt hij zacht. “En dat is oké. Jij verandert ook, Fay. Cassi is ondanks alles nog steeds Cassi. En jij bent ondanks alles nog steeds Fay: het beste vriendinnetje dat ik me kan wensen.”

Ik glimlach flauwtjes, terwijl ik opkijk en naar buiten kijk, waar de omgeving verandert is in de Japanse architectuur waar ik het afgelopen jaar bekend mee ben geraakt. Na weer voor even terug geweest te zijn in ‘Italië’ en Paolo opnieuw daar achter gelaten te hebben, al is het deze keer maar voor even, voelt het alsof ik opnieuw naar de andere kant van de wereld verhuis, ondanks alles wat veranderd is. Ik knijp even zachtjes in Axels hand. “Dankjewel.”


“Da's voor ons!” roep ik als een paar uur later de bel van onze verblijfplaats gaat, terwijl ik de trap af storm om de deur open te maken. “Paolo, goed dat je er bent. Kom binnen.” Ik pak mijn broer bij zijn arm en trek hem mee naar binnen, terug de trap op, naar de luxe kamer die ik met Cassi en Izzy deel. Als we binnenkomen is Cassi, de persoon waar dit allemaal om gaat, natuurlijk nadrukkelijk afwezig, maar Izzy is er wel.

Als ze ons binnen hoort komen, veert ze meteen op. “Oh, hey. Jij moet de beroemde Paolo Bianchi zijn. Ik heb veel over je gehoord. Ik ben Isabelle Trick, ik speel ook voor Inazuma Japan. Aangenaam.”

Paolo strekt zijn hand uit om de hare te schudden, maar aarzelt dan. Hij kijkt even gespannen van mij naar Izzy, voor hij een stapje achteruit doet. “Was jij niet deel van-”

Izzy's gezicht betrekt meteen, terwijl ze met tegenzin knikt en plotseling vol interesse de neuzen van haar schoenen inspecteert. “Ja,” mompelt ze. “Klopt.”

“Je bent hier gekomen voor uitleg, Paolo. Geef ons dan tenminste de kans om die uitleg ook te geven,” zeg ik, terwijl ik mijn rotzooi van mijn bed af haal, zodat hij erop kan gaan zitten. “Het is gecompliceerder dan je denkt.”

“Nog gecompliceerder?” vraagt hij ongelovig. Hij laat zich op het bed neer zakken en zucht diep. “En ik kon het al niet volgen.”

“Dat komt wel, hopelijk,” antwoordt Izzy met een flauwe glimlach. “Ik ga Cassi wel zoeken. Jullie hebben volgens mij nog een hoop te bespreken.” Ze staat op, loopt de kamer uit en doet rustig de deur achter zich dicht.

Ik laat me met een diepe zucht op Cassi’s bed zakken. “Ik weet niet waar ik moet beginnen. Er is teveel te vertellen.”

“Bij Axel?” oppert Paolo met een grijns. “Cassi is er nu toch nog niet en we kunnen beter met de hele uitleg beginnen als ze erbij is, denk ik.”

“Nou…” begin ik aarzelend. “Axel was al bij Raimon toen wij hierheen verhuisden. Hij is zonder twijfel hun beste spits, zijn schoten zijn geweldig. Hij is een tijdje uit het team geweest, omdat onze vorige coach hem eruit gezet had. Het was voor zijn eigen veiligheid, hij en zijn jongere zusje werden door Alius bedreigd. Ik ben vanaf dat moment steeds bij hem gebleven en… Ik denk dat we naar elkaar toe zijn  gegroeid. Hij luistert naar me, hij geeft advies. Hij is er gewoon altijd om me te helpen en te steunen en te beschermen.”

“Hij geeft veel om je, dat heeft hij wel duidelijk gemaakt,” antwoordt Paolo lachend. “Ik geloof dat dat tussen jullie wel goed zit. Hij lijkt me een goed persoon.”

“Dat is hij ook. Dat is hij echt. Hij kan soms wel hard zijn, en hij schiet wel eens keihard een bal op mensen die hun hoofd niet genoeg bij het spel hebben, maar het werkt wel. Hij kent ons, hij weet precies hoe hij met ons om moet gaan. En na alles wat er gebeurd is...” Ik haal mijn schouders op. “Ik had iemand nodig, denk ik. En hij is precies wat ik nodig had en nog steeds nodig heb…”

“En Cassi? Hoe zit het nou allemaal met haar… liefdesgedoe?” vraagt Paolo. “Want ik begrijp het allemaal niet meer.”

Maar voordat ik antwoord kan geven op die vraag, gaat de deur open, en daar is Cassi. De grote uitleg kan beginnen. Eindelijk.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen