Ik blijf in de deuropening staan. “Hoi, Paolo, je… bent er nu al,” mompel ik, minder enthousiast dan eerder vandaag. Ik weet waarvoor Paolo hier is. Hij wil de uitleg waar hij recht op heeft, in plaats van alleen maar ontwijkende antwoorden.

 Fay knikt. “Ik dacht dat we dit het beste zo snel mogelijk konden doen. Het is tijd voor uitleg, en nu de waarheid. De hele waarheid.” Mijn zus kijkt me strak aan. Haar opmerking steekt.

 “Ja,” zeg ik zacht, niet erg overtuigend. “Natuurlijk.” Ik doe de deur achter me dicht en ga naast Fay op mijn bed zitten. In plaats van meteen te praten, blijf ik stil. Ik weet niet waar ik moet beginnen. Het is een minder dan een jaar geleden dat we weggingen uit Italië, maar er is zo verschrikkelijk veel veranderd.

 Paolo kijkt ons gespannen aan, maar hij doet toch zijn best om bemoedigend te glimlachen. “Ik wacht al zo lang op uitleg, ik heb zoveel vragen. Begin maar bij het begin met uitleggen, hoe zijn jullie in contact met Alius gekomen?”

 Fay glimlacht klein. “Eigenlijk was dat Cassi, na de finale van het Football Frontier tegen Zeus Jr. verdween ze ineens. Er waren wat kinderen naar haar opzoek, dus ik dacht dat het fans waren en dat Cassi gewoon weer eens met ze was gaan voetballen en de tijd was vergeten…”

 “Maar het waren kinderen van de Alius Academy,” vul ik aan. Dit deel heb ik zo vaak verteld, zo vaak moeten uitleggen. “Ze verdoofden me, en toen ik weer bijkwam was ik op de Alius Academy, en ik kon niet weg.”

 Paolo schudt kwaad zijn hoofd. “Ze hebben je gewoon ontvoerd, Cass, dat kan echt niet. Waarom hebben jullie nooit aangifte gedaan?” Hij gaat het duidelijk niet zo makkelijk accepteren. Hij is nu al kwaad, en hij weet nog niets van de slopende trainingen, de wedstrijd tegen Genesis, het hele verhaal van Claude.

 Ik glimlach flauw. “De zaken lagen wat ingewikkeld, en er was een detective mee bezig.” Ik kijk even naar Fay, die bevestigend knikt. Ik weet vrij weinig van alles wat er gebeurde. “En ze zijn nu onze vrienden, Paolo, het is oké nu.”

 Paolo lijkt er niet veel van te geloven, maar hij accepteert het met tegenzin. “Vertel eerst maar verder,” verzucht hij.

 Ik knik naar Fay, en mijn zus neemt het verhaal weer over. “Vanaf het moment dat Cassi weg was, wilde ik haar gaan zoeken, en Axel zijn zusje was ook ontvoerd, maar dan om hem te chanteren, dus samen hebben we een plan gemaakt om te infiltreren bij de Alius Academy. Ik deed me voor als Cassi en Axel beweerde dat hij zich bij Alius wilde aansluiten. Jordan, de toenmalige aanvoerder van Gemini Storm hielp ons naar binnen.”

 “Jordan?” herhaalt Paolo bedenkelijk. “Zit hij niet ook-?”

 Ik knik. “Jordan zit ook in de Japanse selectie.” Voordat Paolo daar commentaar op kan geven, ga ik snel verder. “De tijd dat Fay op Alius was, moesten we heel voorzichtig zijn. Niemand mocht ons samen zien, of alles zou verpest zijn, maar het ging goed. En toen kwam het ontsnappingsplan.” Ik vertel Paolo niet over de zware trainingen bij Alius, of over de wedstrijd tegen Epsilon, waarin iedereen tot ver over zijn grens door moest spelen. Met die informatie kan hij niets, behalve kwaad worden.

 “Ons plan was… niet heel slecht,” zegt Fay, “alleen de uitwerking was minder. Axel, Julia en ik ontsnapten, maar we werden betrapt terwijl we bezig waren en Cassi bleef in haar eentje achter op de Alius Academy. Axel en ik werden naar Okinawa gebracht, en hebben daar een tijd ondergedoken gezeten.”

 “Ik kreeg voor straf een escorte, ik mocht nergens meer alleen zijn, terwijl mijn trainingen zwaarder werden. Tot ik hoorde dat ik een echte wedstrijd zou moeten spelen.” Ik blijf even stil. Alle details van mijn tijd op Alius hoort Paolo later wel, en mijn relatie met Claude houd ik nog even achterwege. Dit deel van het verhaal wordt lastiger om uit te leggen. Dit deel is een chaos, een web van leugens en verzwegen details.

 “De wedstrijd tegen Raimon, toch?” Als ik knik, gaat Paolo door. “De wedstrijd die ik gezien heb, waar jij als alien meespeelde en waar die spits van Raimon in het ziekenhuis belandde.”

 Ik sla mijn ogen neer en knik nog eens, met duidelijke tegenzin. Dit is niet iets waar ik trots op ben. Die wedstrijd niet, de gebeurtenissen in de wedstrijd niet, de leugens eromheen niet. Ik durf Fay en Paolo allebei niet aan te kijken, terwijl ik monotoon mijn halve waarheid vertel. “Ja, die wedstrijd. Ik… kreeg de keuze, en geen enkele optie was goed. Dus koos ik ervoor om mee te spelen.” Ik slik en kijk Paolo kort aan, voordat ik weer naar de neuzen van mijn schoenen staar. “Het was mijn keuze om mee te spelen. En ik zou zo weer dezelfde keuze maken.”

 Het blijft pijnlijk stil in onze kamer. Paolo lijkt alle informatie die ineens op hem af komt een plaatsje te geven, of probeert het in elk geval, maar Fay is duidelijk gespannen, gefrustreerd. “Ik denk dat je liegt, Cassi,” zegt ze dan, rustiger dan ik verwacht had. “Je vertelt niet de hele waarheid, nog steeds niet.”

 Ik verschiet van kleur, maar zeg niets. Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik kan het niet echt uitleggen. Ik kan mijn broer en zus niet vertellen over de dreigementen naar hen, dat mama’s ongeluk door Alius kwam, ik kan ze niet uitleggen hoe bang ik was dat er iets met ze zou gebeuren. Ik wil er niet aan denken, ik wil er niet over praten - en ik zou ook niet weten hoe. Ik heb mijn keuze gemaakt door dit te verzwijgen, nu is dit gebeurd en dit hoofdstuk is afgesloten. Het is beter om het te laten rusten.

 “Ik ben het met Fay eens,” zegt Paolo dan ineens. “Ik heb de wedstrijd gezien. Dat was jij niet, Cassi, dat was niet mijn zusje op het veld, maar een alien. Jij zou nooit vrijwillig tegen je vrienden spelen, en zeker niet één van hen het ziekenhuis intrappen.”

 Ik krimp ineen. “Dat was een ongeluk, Paolo,” zeg ik zacht, schuldig. Ik heb hier al over gepraat met Shawn, maar het is een erg gevoelig onderwerp. “Dat was nooit de bedoeling, maar… de wedstrijd speelde ik vrijwillig.” Mijn stem trilt licht als ik mijn leugen herhaal. De halve waarheid, omringd door een web van leugens. Ik kan ze niet aankijken, bang om de emoties op hun gezichten te zien. Bang voor teleurstelling, frustratie, boosheid of verdrietig. Ik buig mijn hoofd. “Het spijt me.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen