“Het is zover, beste vrienden, we gaan van start!” schalt de stem van de commentator door het stadion. “Alle ogen zijn gericht op hét sportevenement van het jaar: Het Voetbal Frontier Internationaal. Tien teams zijn nu hier op het eiland Liocott, een geweldige plek om te voetballen. Mijn naam is Maxtor Lunde en ik doe verslag van alle wedstrijden. Tijdens het toernooi wordt ik bijgestaan door Levin Murdoch, oud-winnaar van de gouden bal en beste aanvaller van Europa.”

Ik sta nerveus op mijn voeten te wiebelen in de hal van het stadion, waar we klaar staan om op te komen lopen voor de grote openingsceremonie. De selectiewedstrijden waren leuk en aardig, maar dit is hele andere koek - de hele wereld kijkt mee, iedereen zal straks naar ons kijken.

“De teams komen nu het stadion binnen gelopen,” gaat Maxtor ondertussen onverstoorbaar door. “Het eerste team dat verschijnt is de Braziliaanse selectie, The Kingdom, met voorop, hun aanvoerder, Mac Robingo.”

“Deze speler wordt ook wel dé koning der spitsen genoemd,” vult Levin Murdoch hem aan. “Robingo is misschien wel de meest all-round speler van het toernooi. Of het nou is op fysiek gebied, techniek of besluitvaardigheid op doorslaggevende momenten.”

“Oh, kom op,” zegt Jordan met een grijns. “Hij haalt het niet bij Nathan: supersnel, af en toe aanvoerder en kan op alle posities spelen. Dat is nog eens all-round.”

“Ik heb nog nooit op het doel gestaan,” werpt Nathan zwak tegen, terwijl hij ongemakkelijk achter zijn oor krabt. “En in de spits staan doe ik ook niet meer. Dat was… anders.”

“Ssh,” sus ik hen, terwijl ik verwoed over de langere jongens heen probeer te kijken om een glimp op te vangen van het veld. “Orpheus komt nu.”

“Paolo!” zegt Cassi enthousiast. “En Gigi, Angelo en alle anderen… We zijn eindelijk allemaal hier.”

“En dan nu het team Orpeus, de Italiaanse selectie,” schalt Maxtors stem door het stadion. “De vlaggendrager is Paolo Bianchi, ook wel de Witte Meteoor van Italië.”

Tussen de andere spelers door zie ik hem naar voren lopen, met de vlag stevig in zijn handen en zijn meest serieuze blik op zijn gezicht. Het is raar om hem zo te zien, als een echte aanvoerder, maar het voelt ook vertrouwd. Mensen luisteren altijd naar hem, bewonderen hem en hebben respect voor hem. Hij kan dit, zonder twijfel.

“Het is niet voor niets dat hij zo wordt genoemd, wij herinneren u eraan dat Paolo Bianchi de beste spits van Europa is, en speler die technisch sterk en supersnel is,” zegt Levin over hem.

“Zeker weten, hij is de beste,” zegt Cassi instemmend. “Kijk maar uit, Mark. Hij gaat het je echt niet makkelijk maken.”

“Is hij echt zo goed?” vraagt Austin, op een toon die haast nerveus klinkt. “Nog beter dan Axel?”

“Tja, Fay, wat moet je daar nou op zeggen?” grinnikt Cassi, terwijl ze me zacht in mijn zij port. “Wie zou de beste aanvaller zijn, Axel of Paolo?”

“Ik denk dat we dat vanzelf gaan zien,” antwoord ik met een glimlach naar Axel. Ik weet dat beide jongens enorm goed zijn, maar wie beter is, zal moeten blijken uit dit toernooi.

“Ik ga graag de uitdaging aan,” zegt hij, en hij glimlacht terug. “Eens kijken wie de beste spits van de wereld is.”

“Ik kan niet wachten,” zegt Mark, breed grijnzend. “Laat hem maar komen.”

Maxtor gaat verder met het volgende team, dat ook al naar voren komt lopen. “De Argentijnse selectie, The Empire, doet nu haar intreden. Aan kop: de aanvoerder, Tiago Torres.”

“Tijdens de WK-kwalificatiefase heeft dit Argentijnse team niet één doelpunt tegen gekregen,” merkt Levin op. “Dat is te danken aan de ondoordringbare verdediging rondom Torres.”

“Ondoordringbaar? Dat zullen we nog wel eens zien,” zegt Cassi en ze geeft Xavier een high-five. “We zullen de wereld eens wat laten zien!”

“We mogen de andere teams zeker niet onderschatten, jongens,” merkt Jude op. “Dit zijn de tien beste teams van de wereld met een reden. Het zal zeker niet makkelijk worden.”

“En dan nu het Engelse elftal, de Knights of Queen,” kondigt Maxtor het tweede Europese team aan, “met als vlaggendrager hun aanvoerder, Edgar Partinus.”

“Oké, Mark, zijn we compleet?” vraagt Coach Travis dan, dwars door de rest van het commentaar over de Britse selectie heen.

Onmiddellijk nemen we allemaal weer keurig onze plaats in - nu is het onze beurt. Mark kijkt ons even grijnzend aan en knikt dan zelfverzekerd naar de coach. “Ja.” Hij heft de grote, witte vlag met ons logo en zet een stap vooruit. “Oké jongens, daar gaan we!”

“Oké!” En met zijn allen beginnen we te lopen, maar voren, het veld op, maar waar de hele wereld ons kan zien. Hallo allemaal, wij zijn Inazuma Japan: toekomstige wereldkampioenen.

“En dan nu de Japanse selectie, Inazuma Japan,” begint Maxtor zijn praatje over ons. “Aanvoerder Mark Evans maakt als eerste zijn entree. Het is nog een jong team met gebrek aan ervaring, maar ze compenseren dit door een groot doorzettingsvermogen. Ze hebben keihard moeten vechten om hun kwalificatiewedstrijden te winnen.”

“Zeker, maar ik ben ervan overtuigd dat deze spelers de kwaliteiten hebben om ver te kunnen komen,” vervolgt Levin. “En we gaan het zien! Dit team zou wel eens de verrassing van het toernooi kunnen worden.”

“De tijd zal het leren,” zegt Maxtor wijs. “We kunnen in ieder geval niet wachten om dit jonge Japanse team in actie te zien.”

En daar zijn we, op het veld, voor het oog van de wereld, aan de start van het toernooi. We mogen dan nog geen publieksfavorieten zijn en gezien worden als een onervaren zooitje ongeregeld, de enige manier om dat te veranderen is door te winnen en te blijven winnen.

Naast ons betreed het volgende team het veld, waardoor meteen alle ogen op hen gericht zijn, en wij opeens gewoon een van de deelnemers zijn, één van de tien. “Daar is de Afrikaanse selectie, Little Giant,” zegt Maxtor over hen. “Zij vertegenwoordigen het Afrikaanse volk, maar we weten maar weinig van dit team. Hun kwaliteiten en talenten zijn onbekend. Vlak achter Little Giant komt de Amerikaanse selectie binnen, Unicorns,” gaat Maxtor meteen door. Kruger, de aanvoerder, draagt de vlag.”

Een stukje voor me zie ik hoe Axel zijn hand op Marks schouder legt en naar het lopende team knikt. En ja hoor, daar komen Erik en Bobby het veld op, temidden van een nieuw team, waar wij het binnenkort tegen op zullen nemen.

“Erik! Bobby!” roept Mark enthousiast over het veld. “Ze zijn geselecteerd voor het Amerikaanse team!”

“Hé, Mark!” roept Erik terug, en hij steekt lachend zijn duim op naar onze aanvoerder een gebaar dat Mark overneemt.

Terwijl de overige teams het veld betreden, Red Matador uit Spanje, Brockenborg uit Duitsland en Rose Griffon uit Frankrijk, zoek ik met mijn ogen Paolo op, die trots voor zijn team staat. Heel even kruist zijn blik de mijne, en we glimlachen de boodschap is duidelijk: ‘Dit wordt een geweldig toernooi.’

“Deze tien teams gaan vanaf nu de strijd aan met elkaar,” rondt Maxtor zijn commentaar af. “Welke selectie zal de beste zijn en de wereldtitel in de wacht slepen? Het is zover! Zojuist is het Voetbal Frontier Internationaal officieel van start gegaan.”
Ik glimlach even naar Cassi en kijk dan om me heen, naar de juichende mensenmassa. “Daar zijn we dan eindelijk,” zeg ik zacht.

Cassi knikt en heft haar hoofd in de lucht. “Kijk maar uit, Inazuma Japan is klaar voor actie. We gaan winnen.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen