Het is wel duidelijk dat iedereen niet kan wachten om te beginnen. Iedereen is op tijd in de kamer waar we overleggen en Silvia begint naar verhaal. “Hier zijn we dan allemaal, bij het WK. Het Football Frontier Internationaal. Ik geloof dat jullie allemaal de regels kennen, maar we gaan ze nog even samen doornemen.” Het is wel duidelijk dat iedereen gemotiveerd is, want niemand zucht geërgerd of onderbreekt de manager. “De tien teams die zich gekwalificeerd hebben in de voorrondes, zullen in dit toernooi tegen elkaar spelen. Deze teams zijn verdeeld over twee poules van vijf. De poules A en B. In elk van die poules spelen alle teams tegen elkaar. Het winnende team krijgt drie punten, bij gelijkspel krijgen beide teams één punt, en als je verliest krijg je nul punten. De twee teams met de meeste punten, gaan door naar de halve finale.”

 Celia neemt het over. “Wat ons team betreft: Inazuma Japan zit in poule A. Onze poule bestaat uit het team Orpheus, uit Italië.” Ik veer enthousiast op en glimlach even naar Fay. We spelen dus sowieso tegen Paolo. “The Empire, uit Argentinië.” Tegen Tiago dus. Daar heb ik eerder tegen gespeeld, toen ik nog samen met Paolo speelde in Italië. Eén van de internationale toernooien was tegen het Argentijnse team. Ze hebben toen gewonnen, maar dit is onze kans op revanche! “The Knights of Queen, uit Engeland en The Unicorns, uit de Verenigde Staten.” Alleen The Knights of Queen heb ik niet eerder tegen gespeeld, verder zijn het bekende tegenstanders. Zeker het Amerikaanse team, met Erik en Bobby.

 “We spelen onze eerste wedstrijd over twee dagen,” neemt Silvia het weer over, “en onze tegenstander is het Engelse team: The Knights of Queen. Dat is een zeer talentvol team met een grote reputatie in Europa.”

 Willy schuift zijn bril omhoog. “Het is dus duidelijk dat dit niet het makkelijkste team is om mee te beginnen.”

 Voordat ik commentaar kan geven, doet Hurley dat al. Hij staat op en leunt op tafel. “Nee, maar het is wel leuker zo!” Dat levert hem een hele hoop verbaasde blikken op. “Het is toch zo?” vraagt hij grijnzend. “Wat heeft het voor zin om zover te komen als je niet tegen dit soort super sterke teams kan spelen?”

 Jude glimlacht en knikt. “Je hebt gelijk, Hurley, dat zou nergens op slaan.”

 Marks ogen twinkelen van enthousiasme. “Denk je, Jude?” Hij grijnst gemotiveerd, zoals altijd. “Goed, ik reken op jullie, jongens! We zullen er 100% voor gaan!” Met die woorden gaan we het veld op. Tijd om te trainen!


De training verloopt rustig, normaal. Coach Travis is er niet, dus we krijgen meteen een stuk minder commentaar. Ik pass een bal naar Fay. “Samen trainen?” vraag ik mijn zus met een glimlach. We hebben al heel lang niet meer echt samen getraind. Zij was vaak met Axel, ik met Jordan, Izzy en Xavier of Nathan.

 Ze kijkt even verbaasd op, alsof ze het niet verwacht had, maar knikt dan en neemt de bal aan. Voordat ze iets kan doen, begin ik meteen met een poging de bal af te pakken. Het lukt Fay de bal goed af te schermen, totdat ze ineens afgeleid raakt. Moeiteloos pak ik de bal af en trek mijn wenkbrauwen op. “Wat is er?”

 Ik hoef niet eens op Fays antwoord te wachten. Haar blik naar Axel, lichte blos en de Vlammentornado die op doel afschiet, zeggen meer dan genoeg. Op deze manier is het net alsof er niets veranderd is. Mark lijkt het gevoel van nostalgie ook te ervaren. De jongen heft zijn hand. “Hand van God!” Net zoals in het begin van Raimon, Marks eerste supertechniek.

 Hij houdt Axels schot tegen en de jongens knikken naar elkaar en glimlachen. Ze zijn duidelijk goede vrienden, en spelen al lang samen. Ik denk aan de tijd in Italië, en mis het om samen met Paolo te spelen. Dat waren goede tijden. Toen speelden we ook op wereldniveau, ook al waren we nog zo jong. Ik glimlach bij de gedachte. “Mark! Mag ik eens schieten?” roep ik naar onze aanvoerder.

 Hij knikt enthousiast en gaat al klaar staan. “Kom maar op, deze gaat er niet in!”

 Ik grijns en schiet mijn bal hoog de lucht in. Met een kleine aanloop om kracht op te bouwen, spring ik er zelf achteraan. Vlak voordat ik mijn Morgenster op het net wil schieten, zie ik ineens iemand vanuit mijn ooghoeken. Is dat nou-? Door mijn afleiding is het schot minder sterk en weet Mark hem tegen te houden.

 “Cassi, nog eens, maar nu harder!” roept Mark blij, maar als hij mijn blik naar de zijkant van het veld ziet gaan, blijft de jongen stil en volgt hij mijn blik. “Byron? Ben jij dat?” Mark rent meteen uit zijn doel naar de jongen toe.

 “Hoi, Mark, hallo, Inazuma Japan,” begroet Byron ons. “Gefeliciteerd met jullie komst op het WK. Heel veel succes.”

 “Bedankt,” zegt Mark, namens ons allemaal. “Maar wat doe je hier?” Ook die vraag stelt hij onbewust namens ons allemaal. Ik vroeg het me ook af. Byron is een aardige jongen, dus ik heb niets tegen zijn komst, maar ik had het niet verwacht.

 “Jullie zijn oude vrienden, nietwaar? Het leek me leuk om te komen kijken en jullie aan te moedigen. Inazuma Japan kan wel meer supporters gebruiken,” legt Byron uit.

 Ik grijns. “Goed dat je er bent, Byron,” zeg ik enthousiast, en er wordt instemmend geknikt. Alleen de mensen die pas in de Japanse selectie bij Raimon kwamen, lijken nogal in de war. Zij weten natuurlijk niets van onze geschiedenis met Byron, en kennen hem enkel en alleen als de speler van de Fire Dragons. “Train je mee?” vraag ik zonder te twijfelen.

 Byron knikt. “Als het mag,” zegt hij, met een blik op Mark.

 Mark knikt uiteraard meteen, alsof iemand daar ooit over zou twijfelen. Mark zou letterlijk iedereen mee laten doen, maar voordat hij iets kan zeggen, roept Silvia ons.

 "Hé jongens, kom eventjes hier voordat jullie weer gaan trainen!" Het meisje zwaait naar ons en wenkt met grote gebaren. We lopen naar haar toe en ik zie haar blik op Byron vallen. “Huh, Byron? Leuk dat je komt kijken,” lacht ze verbaasd. “Maar ik heb nieuws! We zijn vanavond uitgenodigd voor een receptie.”

 "Uitgenodigd voor een receptie?” klinkt het verbaasd door het hele team.
 "Ja, de Knights of Queen hebben ons uitgenodigd,” legt Silvia uit. “Ze willen kennis met ons maken voordat we tegen elkaar spelen. Dus ze vragen of we naar het paleis van Londen willen komen vanavond, in avondkleding."
 "In avondkleding?" vraagt Hurley fronsend.
 Darren knikt. "Ja, je weet wel, met een smoking en een vlinderdasje." Hij maakt een handgebaar alsof hij zijn das aantrekt.
 "Huh?" vraagt de jongen een blik van onverholen afschuw. "Moeten we verkleed als pinguïns?"

 Dat levert hem een strenge blik op, maar ik ben het met Hurley eens. Ik voel de bui al hangen, terwijl Willy Hurley de les leest. "Hé luister, Hurley, we moeten hun tradities respecteren. Vergeet niet dat die spelers uit een land van gentlemen komen."

 Ik stoot Fay zacht aan. “Willen ze nou zeggen dat we netjes gekleed moeten?” vraag ik nukkig. “Ik denk dat in een pak niet voor ons geldt?”

 Fay pakt meteen mijn arm vast, alsof ik zou proberen te ontsnappen als ze antwoord geeft. Ze kent me te goed. “Zeker weten. Wij gaan netjes gekleed, in een jurk. Ook jij, Cassi. Je komt hier niet onderuit!” Ze draait meteen weer naar Silvia. “Mag Paolo meekomen?” vraagt ze, waarop Silvia knikt.

 “Mag ik ook komen?” vraagt Byron.

 Silvia zucht. “Ja, prima, laat iedereen dan maar komen,” zegt ze sarcastisch, maar ze glimlacht naar Byron, ten teken dat het goed is. "Goed, ik reken erop dat jullie op tijd komen en je kleed zoals het hoort."

 Ik kreun en probeer weg te sluipen, maar Fay pakt mijn arm steviger vast. “Dat dacht ik niet, Cassi, wij gaan een jurk uitzoeken!”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen