“Oh, stel je niet aan, Cass,” zucht ik. “Zo erg is het nou ook weer niet. We weten niets over het Engelse team, dus dit is alleen maar een goede kans om hen te leren kennen.”

“Dat hoeft toch niet zó,” mokt ze en ze slaat haar armen over elkaar. “Als we hen echt willen leren kennen, kunnen we beter een keer tegen hen trainen.”

“De coach zal wel zijn redenen gehad hebben om de uitnodiging te accepteren.” Ik pak twee jurken uit het rek en hou ze Cassi voor. “Nou, wat denk je ervan?”

“Ik wil geen jurk,” houdt ze koppig vol. “Dit is onzin.”

“Als je niet gaat kiezen doe ik het voor je,” waarschuw ik, terwijl ik de jurken bekijk. Mijn eigen kleding, een lichtblauwe jurk met een wijde, lange rok en korte mouwen, hangt allang klaar. Ik pak een donkerblauwe, bijna zwarte, mouwloze jurk uit het rek en kijk naar het sterrenpatroon dat het siert. “En dat betekent dat we voor deze gaan.”

Cassi zucht alleen maar als reactie, wat ik als een ‘je doet maar’-reactie opvat.

Ik pak mijn eigen jurk erbij en loop richting de Cassi, waar Paolo al klaarstaat met een pak in zijn armen. “Geslaagd?” vraagt hij ons - duidelijk vooral aan Cassi.

Ik knik en laat de jurken zien. “Zeker weten, dus nu snel terug naar ons gebouw, iets eten en dan omkleden.”

“Ik heb niet zoveel tijd nodig,” zegt Paolo met een blik op zijn horloge, “dus ik denk dat ik zo nog maar even bij Mark ga kijken. En geen zorgen Fay,” gaat hij snel verder, voor ik protest kan leveren, “ik zorg echt wel dat ik op tijd klaar ben. We kunnen de Engelse selectie natuurlijk niet laten wachten.”


Als we een uurtje later gegeten hebben en ik klaar ben om me om te gaan kleden, ontbreekt van Cassi natuurlijk ieder spoor, waardoor ik precies weet waar ze is. Met een diepe zucht loop ik naar buiten, maar ons trainingsveld, waar ze druk in duel is met Mark, Paolo, Tiago van the Empire en Dylan en Mark van de Unicorns. Dat die jongens vooral bezig zijn met Paolo is wel duidelijk, maar Cassi negeren ze niet - niet zo erg als Mark, in ieder geval. Ze zijn zo druk bezig met dribbelen en de bal van elkaar afpakken, dat er van doelpogingen niets terecht komt. “Cassi! Paolo!” roep ik naar hen, wat mijn broer genoeg afleid om ervoor te zorgen dat Tiago de bal van hem kan afpakken. Met enigszins geërgerde blikken, vooral van Tiago, komt het spel tot stilstand. Ik loop het veld op, maar mijn broer en zusje toe. “Kom, het gala begint zo en we moeten ons nog omkleden.”

“Ja, ja,” zucht Paolo, terwijl hij mijn kant op komt. “We komen al.”

“Hé Paolo,” roept Tiago hem na. “Je bent duidelijk beter geworden. Ik kijk uit naar onze wedstrijd.”

“Deze keer verslaan we jullie,” beloofd Paolo hem. “We zullen niet nog eens van jullie verliezen.”

“Jij bent ook verbeterd, Cassiane,” merkt Dylan op. “We kijken uit naar de wedstrijd.”

“Ik ook,” antwoordt Cassi, terwijl ze langzaam mijn kant op komt. “Kijk maar uit, want we gaan jullie verslaan.”

“Opschieten, Cassi,” zucht ik, terwijl ik haar arm pak en haar mee naar binnen trek. Ik kijk nog even over mijn schouders naar Mark, die nog in het doel staat, maar besluit dan dat hij niet mijn zorg is. Ik heb al twee kinderen onder mijn hoede op dit moment en er is vast wel een manager die op hem kan letten. “We mogen niet te laat komen.” Ik neem haar mee naar onze kamer en geef haar de jurk aan, waarna ik mezelf omkleed en mijn haren invlecht. “Het wordt vast leuk. Byron komt ook, dus dat is sowieso gezellig. Het is leuk om een keer iets met het hele team te doen, naast al dat trainen.”

“Jij hebt er alleen maar zin in omdat je er samen met Axel heen kunt,” mompelt ze nukkig, maar ze laat wel toe dat ik ook haar haren vast maak. “Wat moet ik nou op zo'n feest?”

“Nou, leer de spelers van de Knights of Queen kennen,” suggereer ik. “Daarvoor zijn we daar toch?”

Ze zucht en haalt haar schouders op. “Dat zal dan wel. Ga jij dat dan ook doen of ga je alleen maar met je vriendje dansen?” Ze grijnst even uitdagend naar me.

“Natuurlijk ga ik dat ook doen, dat spreekt voor zich,” antwoord ik, terwijl ik haar zacht in haar zij por. “Ik denk dat we zo wel klaar zijn. Zullen we naar beneden gaan?” Zonder op antwoord te wachten, pak ik haar hand en trek haar mee de trap af, naar waar de jongens zich aan het voorbereiden zijn. “En, zijn jullie klaar, jongens?”

Vanaf beneden worden we met verbaasde, haast verlegen blikken begroet. “Wauw, wat zien jullie er mooi uit,” stamelt Darren, met een verbazing in zijn stem die beledigend zou zijn geweest, als hij het compliment niet duidelijk zo oprecht bedoeld had.

“Ja, die kleren staan jullie echt prachtig,” zegt Jude instemmend.

“Oh, alsjeblieft, kijk niet zo naar ons, anders gaan we blozen,” antwoord Celia, die samen met Camelia en Silvia achter ons de trap af komt, blozend.

“Ik droom, nooit geweten dat jullie zo aantrekkelijk waren,” zegt Hurley, de waarschuwende por van Xavier, die naast hem staat, negerend.

“Pardon?” zegt Silvia ontzet, terwijl ze hem nijdig aankijkt. “Nooit geweten?”

Nu is het Hurleys beurt om een rood hoofd te krijgen. “Oh, eh,” lacht hij ongemakkelijk, “sorry, ik flapte het er zomaar uit.”

“Word je nou verlegen, Hurley?” vraagt Jude met een kleine glimlach op zijn gezicht. De andere jongens lachen, terwijl Hurley nog veel roder wordt.

Ik werp hem even een beledigde blik toe, maar loop dan het laatste stuk van de trap af, naar Axel, die zijn stropdas aan het vastknopen is. “Wauw, Fay,” zegt hij zacht, terwijl hij zijn hand naar me uitstrekt en me voorzichtig iets naar zich toe trekt. “Je ziet er prachtig uit.”

“Bedankt,” antwoord ik en ik voel dat ik nu ook een beetje rood word. “Jij ook.”

“Jou in een jurk, dat ik dat nog mag meemaken,” grinnikt Paolo tegen Cassi, die geërgerd haar armen over elkaar slaat. Hij glimlacht en steekt zijn duim op naar mij.

“Is iedereen klaar?” vraagt Jude, terwijl hij om zich heen kijkt.

“Wacht even, waar is Mark?” merkt Tori, die heel koppig een pak heeft aangetrokken, op. Ze kijkt verwoed om zich heen, maar onze aanvoerder is nergens te bekennen.

“Nu je het zegt, inderdaad.” Ook Xavier speurt met zijn ogen de ruimte af, zonder resultaat. “Hij is er niet.”

Er klinkt wat instemmend gemompel door de groep en ik zucht. “Hij is waarschijnlijk nog aan het trainen met een aantal van de andere aanvoerders,” zeg ik. “Hij zal de tijd wel zijn vergeten.”

“Hij is elke keer…” Silvia zucht gefrustreerd. “Ik ga hem wel halen, gaan jullie maar vast. Jullie mogen niet te laat komen.”

Terwijl ze naar buiten stormt, pak ik Axels arm vast en glimlach naar hem, terwijl hij me naar buiten begeleidt. Dit beloofd een leuke avond te worden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen