Foto bij Hoofdstuk 99

We zijn bijna bij honderd!!(H)(yeah)

De twee donkerbruine ogen van Benno staren me lustig aan. ik voel hoe zijn handen over mijn lichaam glijden en ik kan er niks tegen doen.
Dit is niet echt! Ik weet mezelf los te rukken uit de nader droom en snakkend naar adem zit ik recht overeind op mijn bed. Ik voel hoe de tranen zich een weg naar beneden weten te banen. Twee warme handen grijpen mijn middel vast en willen me naar achter trekken. Ik laat een angstig kreetje uit mijn mond ontsnappen en kijk achterom. Twee bezorgd grijze ogen bekijken me en meteen laat ik een zucht van opluchting. Ik laat me door de jongen achterover trekken en beland weer in zijn beschermende armen.
‘H-het was niet alleen een droom hè?’ vraag ik de jongen met een heel zacht trillend stemmetje.
‘Benno zal jou niks meer doen.’ Zegt de jongen waarop ik zwak knik en de tranen van mijn wangen veeg. ‘Ik zal er persoonlijk voor zorgen dat de jongen met zijn gore potten van je afblijft.’ Gromt hij. Ik draai mezelf goed naar de jongen toe en bekijk hem. De vermoeidheid straalt van hem af, maar dat maakt hem niet minder aantrekkelijk.
‘Hoe wist je eigenlijk dat hij hier was?’ vraagt ik Draco. Zwak glimlacht de jongen en wrijft met zijn hand in zijn nek.
‘Wist ik niet. Ik was gewoon op weg naar de leerlingen kamer toen ik je hoorde gillen. Ik ging gewoon kijken wat er mis was, dus gooide ik de deur haastig open en zag de jongen boven op je zitten.’ Verteld de jongen met een licht woede in zijn stem. Ik knik en leg mijn hand voorzichtig op zijn wang.
‘Bedankt Draco.’ Fluister ik zachtjes. de jongen glimlacht zwak terug en laat me dan los. Verbaast kijk ik naar hem.
‘Ik moet weer veder met mijn taken.’ Beantwoord hij mijn vragende blik en stapt uit mijn bed. Ik knik en zie hoe hij mijn kamer langzaam verlaat. Ik schuif mezelf uit bed en loop licht trillend richting mijn spiegel. Ik ga er voor staan en bekijk mezelf. ik ben helemaal naakt op mijn lingerie na. Mijn beha bandjes zij stuk getrokken en bungelen er los aan. ik gris mijn stok van het bureau af en zwaai er een keer mee. Meteen sta ik in nieuwe schone kleren en ligt de rest in de prullenbak. Ik loop mijn kamer uit en haal een keer diep adem. Gewoon doorzetten en doorgaan! Ik loop zo snel als ik kan de gang door en ga richting de grote zaal. Ik mijn stok in mijn zak gestoken en mijn hand heb ik er nog steeds stevig om vastgeklemd. Hoe dichter ik bij de grote zaal kom hoe langzamer ik begin te lopen. Straks is hij er ook en is hij iets van plan. Angstig stap ik de zaal binnen en zie dat het best rustig is. Ik zucht en loop langzaam richting mijn afdelingstafel. Voor ik er aan kan gaan zitten word er een warmen hand op mijn schouder gelegd. Een piep verlaat mijn mond en geschrokken draai ik me dan om. Voor me staan de verbaasde Harry en Ron. Harry duwt me aan de tafel en de jongens komen vlug langs me zitten.
‘Roxy paars betekende angst toch?’ vraagt Harry me waarop ik lichtelijk verbaast knik. ‘Waarvoor ben je bang?’ vraagt hij me en wijst naar mijn ogen.
‘Ik ehm… Nergens. Ik probeerde gewoon een nieuwe kleur uit.’ Stamel ik en vlug sta ik weer op. Ik had hier niet moeten komen! Ik had gewoon naar de keuken moeten gaan. Vlug loop ik bij de twee jongens weg en voor ik de zaal uit kan lopen blijf ik verstijfd staan. Twee bruine ogen staren me aan. Ze glinsteren van plezier en de grijns op zijn gezicht is vreselijk. Het enigste wat me een goed gevoel geeft is de blauwe kleur om zijn linker oog. Hopelijk heeft de jongen zijn lesje geleerd. De jongen komt mijn kant op en langs me blijft hij heel even stil staan.
‘Je bent nog niet van me af.’ Sist de jongen naar me. De angst bekruipt mijn lichaam weer en zodra hij veder loopt ren ik de zaal veder uit. Ik wil hier weg! Ik wil vandaag niet meer gezien worden! Ik wil naar mensen toe die me niet bang maken. Ik moet naar de keuken! Daar komt nooit iemand, daar zal niemand me lastigvallen!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen