VERLEDEN

Juan zat met zijn rug tegen een reusachtige baksteenrode pilaar die de enorme brug ondersteunde die over de East River hing. Hoog boven hem raasden auto’s over het wegdek, maar hier aan de oever van het water kon hij toch altijd de rust vinden.
      Hier had hij zijn eerste joint gerookt, drie jaar geleden. Samen met Mateo. Sindsdien was hij er steeds weer naar teruggekeerd. Meestal alleen, heel af en toe met zijn broer. Verder had hij de plek nooit met iemand gedeeld, zelfs niet met Emilio. Hij vond het gewoon fijn, een plek voor hem alleen. Struikgewas nam hem uit het zicht, alleen mensen aan de overkant van de rivier konden hem zien zitten en die waren toch te ver weg om écht iets te kunnen zien.
      Misschien dat hij June hier ooit mee naartoe kon nemen. Hoe heerlijk zou het zijn om hier te zitten samen met haar, zij tussen zijn knieën, met haar rug tegen zijn borst, en zijn armen om haar heen. Zijn kin op haar schouder, zijn wang tegen die van haar. Gewoon genietend van het uitzicht, van elkaar…
      Er trok een warme gloed door hem heen en hij zuchtte zachtjes.
      Maar dan mocht er wel eerst een wonder gebeuren.
      Hij nam een stevige trek van zijn sigaret en leunde met zijn hoofd tegen de muur, terugdenkend aan vanmiddag. Het was zo goed gegaan… hij had echt gedacht dat ze een stap vooruit hadden gedaan. Ze had zijn lip gestreeld, ze had tegen hem aangeleund toen hij een arm om haar heen had geslagen, hij had haar verteld dat hij nooit eerder een meisje had leuk gevonden…
      En toen was ’s werelds grootste idioot over zijn eigen poten gestruikeld en had haar meegetrokken. Ongelofelijk. Waren Mateo en Emilio er niet om het te verpesten, dan deed ie het zelf wel…
      Hoe hij dit moest oplossen, wist hij echt niet. Hij had de schaamte op haar gezicht gezien. Niet dat dat ergens voor nodig was, want hij had wel gezien dat ze zich niet echt druk hoefde te maken om haar formaat borsten. Eigenlijk waren die groter geweest dan hij zich had ingebeeld, en haar tepels donkerder. Hij wenste dat hij het beeld uit zijn hoofd kon krijgen omdat ze niet gewild had dat hij het zag, maar hij had totaal geen controle over zijn gedachten.
      Samen met een wolk rook, blies hij een lange zucht uit. Zijn excuses had hij al aangeboden, het had geen zin om dat weer te doen. Bovendien had hij geen enkel woord zo vaak gezegd als sorry. Misschien moest hij het maar even loslaten, zodat ze over de schaamte heen kon stappen. Op het Jubileumbal moest hij haar gewoon ten dans vragen. Of hij het nou durfde of niet.

Juan bleef nog een goed uur aan de waterkant zitten voordat hij opstond en naar huis ging. Hij was er nog niet helemaal uit waar hij heen zou gaan, naar zijn eigen huis of dat van Emilio. Hij had geen zin om zijn vriend én zijn broer tegen te komen. Uiteindelijk ging hij voor het laatste, de kans dat Mateo niet thuis was, was toch groot.
      Helaas was hij er wel, merkte Juan toen hij de sleutel in het slot stak en een felle woordenwisseling op hem af kwam. Met een zucht zette hij zijn rugtas in het kleine halletje neer. Nog voordat hij in de woonkamer was, wist hij al waarom zijn moeder hem uitfoeterde.
      ‘Wat moeten de buren wel niet denken, dat er ineens zo’n auto in de straat staat?! Iedereen denkt dat je hem gejat hebt!’
      Mateo zat op de bank, net zoals Juan hem gisteren ook had aangetroffen, en blies een wolk rook uit. ‘De buren praten toch wel.’
      ‘Ik wil dat je hem terugbrengt!’ Ze plantte haar handen in haar zij, haar gezicht was knalrood.
      Juan mompelde een begroeting en wilde doorlopen naar zijn kamer, maar toen hij langs de bank kwam, hield Mateo hem met zijn voet tegen. Wacht, bevalen zijn ogen.
      Met een zucht zakte Juan op de leuning neer en wachtte terwijl Mateo nog wat meer kolen op het vuur gooide. Hij staarde naar de grond. Hun geruzie was hij gewend, maar écht wennen deed het nooit.
      ‘Ik neem Juan mee naar een pizzeria. Ik heb nog wat goed te maken.’
      Een beetje verdwaasd keek hij op toen hij zijn naam hoorde.
      ‘Naar een pizzeria? Ik ben bijna klaar met koken!’ Ze wees driftig naar het aanrecht. Het zien van alle vuile vaat liet Juans vingers jeuken, hij had een hekel aan het zien van zoveel rommel en het idee dat ze op datzelfde stukje keuken het eten had klaargemaakt, bedierf ook zijn eetlust.
      ‘Vries het maar in. Doe je ook als je niet komt opdagen als wij hebben gekookt.’
      Na die woorden beende Mateo naar buiten. Een beetje verslagen volgde Juan hem. Hij had niet veel zin om in de Chevrolet te stappen, maar hij deed het toch.
      Starend uit het raam wachtte hij tot ze wegreden. Hij wist niet wat hij moest zeggen.
      ‘Het spijt me,’ zei Mateo na een lange tijd, toen hij besefte dat Juan niets uit zichzelf zou gaan zeggen. ‘Van vanmiddag. Ik was gewoon pissed dat een wijf jou had afgewezen.’
      ‘Je heb me meer voor lul gezet dan zij.’
      Zijn broer zuchtte en leunde met zijn elleboog op de rand van het raam terwijl hij verder door de straat reed. ‘Ik had gewoon zin in een lolletje. Ze was een makkelijk slachtoffer.’
      Juan klemde zijn kiezen op elkaar. ‘Soms ben je echt een lul.’
      Mateo snoof. ‘Het is maar een meisje.’ Tot zo ver zijn excuses.
      ‘Voor mij is ze niet zomaar een meisje.’ Hij sloeg zijn ogen neer. ‘Ik hou van haar.’
      Zijn broer negeerde het stoplicht dat op groen was gesprongen, evenals het getoeter achter hem. ‘Je houdt van haar? Wat, je bent toch geen wijf? Zeg niet van die achterlijke dingen man. Wil je wat advies? Zeg dat nooit tegen een wijf. Grote kans dat ze meteen van je wegrent ook, niemand wil die woorden horen voor ze twintig zijn.’
      ‘Ga nou maar weer rijden,’ zei Juan met een grimmig gezicht. Die adviezen van zijn broer leverden niet bepaald veel op. ‘Het is niet alsof jij nou zo’n lichtend voorbeeld bent, jij hebt nog nooit een vriendin gehad.’
      Mateo lachte, al klonk het verre van geamuseerd. ‘Omdat ik die hoeren alleen wil neuken, wat moet ik er anders mee doen? Daar heb je geen vriendin voor nodig. En waarom zou je jezelf in vredesnaam maar tot één wicht beperken.’
      Juan haalde zijn schouders op en keek weer naar buiten. De auto was weer gestart. ‘Ik wil alleen haar.’

Juan zei niet veel tijdens de rest van de rit, ook niet nadat ze ergens een pizza hadden afgehaald. Eigenlijk wachtte hij maar gewoon af totdat zijn broer er genoeg van had. Aan zijn dreigende frons merkte hij dat het gesprek hem nog steeds dwarszat.
      Maar zoals altijd bij Mateo het geval was, sloeg van het ene op het andere moment zijn humeur om en legde hij een arm over Juans schouder. ‘Dat broertje van mij toch. Z’n eerste liefde.’ Hij trok zijn hoofd naar zich toe en drukte een kus op zijn haargrens. ‘Win haar dan maar voor je. Ik zal me gedragen.’
      Een beetje opgelaten krabde Juan in zijn nek. Wat moest hij daar nou weer van verwachten?
      Ze hadden een afgelegen industrieterrein bereikt, waar Mateo zijn auto aan de kant van de weg zette.
      ‘Stap uit.’
      Argwanend keek Juan om zich heen. ‘Wat is dit nou weer?’
      Mateo deed zijn eigen portier open en stapte zonder verdere verklaring uit. Met rollende ogen deed Juan hetzelfde en liep om de auto heen. Voor de bumper was Mateo blijven staan. Hij stak een hand uit, tussen twee vingers bungelde de autosleutel.
      ‘Pak aan, ik ga je leren rijden.’
      Juans ogen sperden zich open. Alle boosheid was op slag vergeten. ‘Echt?’ vroeg hij ongelovig, zo enthousiast dat zijn stem oversloeg.
      ‘Echt.’ Mateo toonde hem een oprechte glimlach. ‘Je moet je meissie straks natuurlijk wel in stijl ergens mee naartoe kunnen nemen.’ Hij gaf een knipoog en omhelsde Juan met één arm.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oh God, straks rijdt hij ergens tegenaan en wordt Mateo héél kwaad.

    7 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen