Veel kon Jack zich niet meer van het ongeluk herinneren. Hij herinnerde zich het geloei van de sirenes en de zwaailichten die alles hadden verlicht. Blauw en rood. Rood en blauw. De kleur van zijn team en de kleur van de auto. Ditmaal was het niet zo warm en verwelkomend geweest.
      En hij herinnerde zich het gevoel dat er absoluut iets mis was nog. Het regende toch? Ja, hij wist bijna zeker van wel. Het water had over zijn voorhoofd gelopen, maar dat had hem op dat moment niet gedeerd. Het was feest geweest en zelfs het weer zou dat euforische gevoel niet wegnemen. Misschien had de hemel toen wel gehuild.
      En toen het ziekenhuis. Witte steriele muren, de geur van de dood. Verpleegsters die hem vol medelijden aankeken, terwijl hij daar door dat raam stond te kijken. Te veel slangetjes, machines, monitors. Piep piep piep.
      Het was veel geweest. Te veel, te veel, te veel! Te wit, te schoon, te steriel. Hij moest weg! Weg uit dit oord dat rook naar de dood, weg van het gezicht dat te bleek was, de rochelende ademhaling. Weg van het gepiep van de hartmonitor! Gewoon wegwegweg!
      Hij wilde het niet zien, wilde niet herinnerd worden aan de klap en de vele gemiste telefoontjes.
      Van de auto was niet meer over dan een uitgebrand wrak.
      Hij was er niet geweest.

Reacties (2)

  • Maim

    Mooi!

    1 maand geleden
  • Murcus

    Oeeeh dit start sterk. 💪🏻

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen