Nathan werd wakker met een allesvernietigende hoofdpijn. Hij kreunde en wilde recht staan, toen hij merkte dat zijn polsen en enkels waren vastgebonden. Hij lag op een houten tafel en kon geen meter bewegen.
‘Ik zou geen moeite doen,’ zei Hector. ‘Je zal niet ver geraken.’
Nathan hijgde door de kleine inspanning. ‘Waarom doe je dit? Ik wilde enkel even kijken bij-’
‘Doe geen moeite,’ onderbrak Hector hem. ‘Je kan stoppen met de leugens. We weten wie je echt bent, Nathan.’
Nathans hart ging als een razende tekeer en hij voelde hoe het zweet hem uitbrak. ‘Wie… hoe…’
‘In feite weten we al een paar dagen wie je bent.’ Hector cirkelde rond Nathan heen, als een gier en zijn prooi. ‘Een dame met rode haren is ons komen inlichten over je plannen. Je hebt niet veel vrienden gemaakt, Nathan.’
Nathans hoofd ging heen en weer. Madame Rosella. Ze was erachter gekomen wat hij wilde doen en had het doorgegeven aan Le nouveaux aude. Maar waarom?
Nathan grauwde. Omdat hij haar ging achterlaten. Ze was nooit van plan geweest om hem zomaar te laten gaan. Dit was haar manier van wraak nemen. Ze had gelijk, je kon nooit, nooit iemand vertrouwen. En zeker niet madame Rosella zelf.
‘Didier dronken voeren was een slim idee,’ ging Hector verder. ‘Hij is ook niet de meest pientere van de groep. Dankzij hem ben je veel meer te weten gekomen dan je ooit mocht.’
Nathan grimaste. De laatste dagen hadden hadden ze tijdens de vergaderingen enkel niemendalletjes gedeeld, dingen waar hij niets mee kon betekenen. Hij had zich meermaals afgevraagd waarom ze voor zulke kleine dingen een hele vergadering plande. Nu wist hij dat ze een spel met hem hadden gespeeld, hem doen geloven dat ze zijn leugen slikten, terwijl zij hem al die tijd de leugens voerden.
‘We hebben je gevolgd, Nathan, van het moment dat je hier de deur uit stapte. Maar het enige wat je deed was naar dat verdomde bordeel gaan.’ Hector kwam dichter bij Nathans gezicht, dreigend. ‘Ik heb er meer dan genoeg van. Waarom ben je hier Nathan? Voor welke revolutionisten werk je?’
Nathan wrong zich in alle bochten, maar de touwen leken zich enkel strakker rond zijn ledematen te grijpen. Hij liet de woorden van Hector binnendruppelen. Ze wisten duidelijk niet dat hij hier voor Aurore en haar familie was. Goed, hij moest hen koste wat het kost hier buiten laten.
‘Ik werk voor niemand,’ stamelde hij. ‘Ik werk alleen.’
Hector keek op Nathan neer, alles behalve overtuigd. ‘Alleen?’
Nathan knikte. Hij moest uit deze benarde situatie geraken en als er één ding was dat Nathan kon helpen, was het zijn talent voor liegen. Hij zou Hector alles doen geloven, zolang die de familie Fournier maar niet linkte aan hem.
Een plannetje nam vorm in Nathans hoofd. Er was een manier om hieruit te geraken zonder Aurore en haar gezin te betrekken, maar dan zou Nathan eerst heel wat klappen moeten incasseren.
‘Wat kwam je hier doen?’ ging Hector verder. Nathan perste zijn lippen op elkaar en schudde zijn hoofd.
‘Oh, houd je nu ineens wel je mond?’ Hector grimaste en sloeg met zijn vlakke hand tegen Nathans wang. Die hapte naar adem door de plotse pijn, maar bleef wel koppig voor zich uit staren.
‘Waarom ben je hier?!’ brulde Hector opnieuw en voor Nathan het wist, kreeg hij opnieuw een klap in zijn gezicht. Hij voelde de huid tintelen en wist dat hij er een heleboel blauwe plekken aan zou overhouden. Het was echter nog niet genoeg. Hector moest geloven dat hij de informatie uit Nathan sloeg, dat Nathan het anders nooit zou vertellen.
Nathan keek Hector aan en gaf hem zijn meest arrogante blik. Hector grauwde en sloeg ditmaal met zijn volle vuist tegen Nathans neus. Een explosie van pijn ging door Nathans gezicht en hij siste toen hij een krakend geluid hoorde. Er sprongen tranen van de onverwachtse pijn in zijn ogen en hij voelde hoe er straaltjes van warm bloed uit zijn neus liepen.
‘Ik zweer het je jongen,’ siste Hector dreigend, met zijn gebalde vuist dichtbij Nathans oog. ‘Of je begint met praten, of de volgende zorgt ervoor dat je neus niet meer recht te zetten is.’
‘Oké, oké,’ zei Nathan haastig. Hij zuchtte en deed alsof de bekentenis hem zwaar lag. ‘Heb je ooit gehoord van Lillianne en Emile Landrieu?’
Hector kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Dat kan. Waarom?’
‘Dat zijn mijn ouders,’ zei Nathan. ‘Zij waren een van de eerste revolutionisten.’
Begrip gleed over Hectors gezicht. ‘Laat me raden, jij wilt hun werk verder zetten?’
‘Dat kan ik niet,’ snauwde Nathan. ‘Jullie hebben hen vermoord. Jullie zijn ons huis binnengedrongen en hebben hen afgeslacht als beesten!’
Hector knikte traag. ‘Het waren verraders, jongen. Net zoals jij.’
Nathan liet zijn hoofd hangen, het ultieme teken van verslagenheid. Hij hoopte met heel zijn hart dat dit stukje van de waarheid genoeg was voor Hector. Dat die hem nu met rust zou laten, hem laten gaan. ‘Ik werk alleen Hector, dat beloof ik je. Ik wilde enkel weten hoe de organisatie eruit zag die mijn ouders vermoord hebben. Niet meer of niet minder. Laat me alsjeblieft gaan.’
Hector schudde zijn hoofd en zette een paar stappen achteruit. ‘Jij gaat nergens heen.’
‘Maar ik heb niets,’ stribbelde Nathan tegen. ‘Ik heb geen informatie, er is geen geheime organisatie die me gestuurd heeft, ik werk alleen… Voor mij moet je niet bang zijn.’
‘Oh bang ben ik niet. Ik heb alleen nog enkele vragen.’ Hector keek Nathan aan. ‘Hoe deed je het?’
Nathan zuchtte. ‘Hoe deed ik wat?’
‘Hoe ben je hier binnen geraakt? Hoe kwam je aan die ring van adel? Hoe heb je Catherine zover gekregen om je mee naar hier te nemen?’
Nathans mond klapte toe. Al die dingen had hij gekregen of gedaan door te verleiden. Hij kon niet vertellen aan Hector wie hij was of wat hij deed; dat had hij nog nooit gedaan. Enkel madame Rosella, de meisjes van het bordeel en Samuel wisten wat Nathans job was.
‘Het was dom geluk,’ zei Nathan daarom, in de plaats van de waarheid.
‘Geluk?’ Hector lachte kort. ‘Daar geloof ik niets van.’ Hector kwam opnieuw dichterbij en Nathan probeerde weg te krabbelen. Hij gaf het niet graag toe, maar de imposante man joeg hem angst aan.
‘Ik zweer het,’ zei Nathan haastig.
‘Gelul, jongen.’ Nathan zag de vuist aankomen, maar verwachte niet dat hij in zijn maag terecht zou komen. Nathan klapte ineen en kermde. ‘Dit gebeurt er als je liegt,’ herinnerde Hector hem eraan. Nathan ademde zwaar. Hij besefte goed genoeg dat hij geen keuze had. Hij zou aan Hector moeten uitleggen wat hij deed. Voor Nathan echter nog niets kon zeggen, kwam Hectors elleboog neer in Nathans zij. Nathan voelde al de beurse plekken op zijn lichaam - zijn gezicht, neus, maag en zij - en hield het niet langer uit.‘Stop, stop, stop, alsjeblieft,’ hijgde Nathan.
‘Ga je de waarheid vertellen?’
Nathan kwam even op adem en zei toen stilletjes: ‘Ik heb ze verleid.’
Hector lachte opnieuw. ‘Denk je dat dit grappig is jongen?’
‘Nee, nee, ik spreek de waarheid, echt! Ik heb Florence Blanchard verleidt, daarom gaf ze me haar ring. Ik deed hetzelfde bij Catherine, waardoor ze me meenam naar hier. Ik zweer het, vraag het haar.’
Hector keek argwanend op Nathan neer.
‘Hoe?’
Snel, voordat Hector zijn geduld weer zou verliezen, zei Nathan: ‘Madame Rosella, de vrouw die jullie is komen inlichten? Ze is de bazin van het bordeel. Ze heeft me alles geleerd, alles over hoe ik informatie kan krijgen door vrouwen te verleiden.’
Hector liet Nathans woorden binnen druppelen. Zijn gezicht veranderde in steen toen hij vroeg: ‘En mijn vrouw? Mireille, in de bibliotheek?’
Nathans wangen werden vuurrood toen hij knikte. ‘Die ook. Het spijt me, ik-’ de zoveelste klap kwam in Nathans gezicht en hij schreeuwde het uit. Zijn neus deed verschrikkelijk veel pijn en zijn hele lichaam smeekte hem om het constante lijden te doen stoppen. Angstig keek Nathan toe hoe Hector zich omdraaide en een blinkend mes vast nam.
‘Hector, alsjeblieft,’ hijgde Nathan. ‘Doe dit niet.’

Reacties (4)

  • NicoleStyles

    that backstabbing b*tch, die madame mag van mij dat mes wel ontvangen haha
    Snel verder x

    3 maanden geleden
  • Hephaistion

    :C

    3 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Madama Rosella moet dood en het liefste een beetje snel, want dit vergeef ik haar nooit.
    Hector moet Nathan gewoon vrijlaten en zich focussen op de liefde die hij zijn vrouw geeft, want als ze zich echt geliefd voelde, zou ze waarschijnlijk minder snel verleid zijn door Nathan.

    3 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Oo nee arme Nathan!

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen