Nathan had geen besef van uren, dagen of tijd. Hij zweefde tussen een staat van waak en slaap in, waarin hij liever de bewusteloosheid koos dan de confronterende realiteit. Hij wist niet wat Hector juist met hem gedaan had, maar de wonden koste Nathan al zijn kracht. Op de eerste nacht in de cel, vroeg Nathan zich af of dit misschien het einde was. Hij voelde zich terug die kleine jongen op straat, balancerend op de gevaarlijke grens tussen leven en dood. Net zoals toen, klampte hij zich wanhopig vast aan het leven en hoopte dat iemand snel een einde zou brengen aan zijn lijden.
Nathan dacht vaak aan zijn herinneringen van toen en de vrouw die hem van de dood gered had. Madame Rosella, die hem toen zijn leven had teruggegeven, had er nu voor gezorgd dat hij het misschien opnieuw kwijt raakte. Als ze hem niet verraden had, als ze Le nouveaux aude niet had ingelicht… Als, als, als.
Toch, wanneer Nathan dacht aan de roodharige vrouw, deed het hem niets. Hij was niet langer kwaad, hij was niet lang bang. Hij was leeg.
Nathan sloot opnieuw zijn ogen en liet dankbaar de donkerte hem omringen. Hij hield de herinneringen en de gedachten aan Aurore ver van hem af, waar ze hem niet konden raken. Hij was niemand. En wanneer hij niemand was, kon hij ook onmogelijk anderen kwetsen.
Nathan verloor zichzelf, opnieuw en opnieuw, tot hij bang was dat niemand hem ooit nog terug zou vinden.

Alles was een leugen. Alle woorden die Nathan me toegefluisterd had, de gevoelens die daarbij kwamen kijken en de herinneringen die eindeloos door mijn hoofd bleven spoken. Alles was een leugen.
Een ‘manhoer’ had de bewaker hem genoemd. Iemand die betaald werd om vrouwen te verleiden. Alles gelovende, naïeve vrouwen zoals ik.
Hoe had ik ooit zo dom kunnen zijn? Hoe had ik ooit kunnen geloven dat er daadwerkelijk een man daarbuiten was die zo goed voor mij kon zijn, als Nathan? Die me zag zoals ik was, zonder alle namen, titels en het grootste struikelblok van allemaal: mijn beperking.
Toegegeven: ik had altijd het gevoel gehad dat hij iets voor me verzweeg. Maar had ik ooit kunnen raden dat zijn geheim zo groot was als dit?
Iedereen heeft leugens, iedereen draagt maskers, maar had ik ooit kunnen weten dat ik iedere dag belogen werd?
Ik spaarde mijn tranen voor de nachten, wanneer de cellen stil werden en de blikken van mijn ouders verdwenen. Ik rouwde om de liefde die ik nooit zou hebben. En daarna nam ik afscheid van hem.
Nooit nog zou ik me laten bedriegen zoals Nathan dat had gedaan. Nooit nog zou ik me zo kwetsbaar open stellen. Nooit nog zou ik iemand de kans geven om me zo pijn te doen als hij had gedaan. Nooit meer.
En langzaamaan werd Nathan voor mij wat ik voor hem was: niets.


Reacties (4)

  • Monsieur

    luister eens hier jij dametje; wat is me dit nu? verdikke Bes, dit is zo niet oké jezus

    3 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Nee, Aurore... Hij houdt van je. Hij houdt zoveel van je dat hij nu in een cel ligt met een gezien de omstandigheden waarschijnlijk ontstoken wond op zijn gezicht.

    3 maanden geleden
  • Hephaistion

    Noooh, Aurore, hij houdt echt van je :C

    3 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    O nee dit vind ik geen leuk hoofdstuk..

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen