Toen Nathan terug in de kerk kwam, doorzocht hij als eerste de zakken met zijn spullen. Hij graafde tot hij zijn lievelingsboek vond en sloeg met een snelkloppend hart de omslag open. Daar vond hij de briefjes geld, die hij in al die jaren had opgespaard. Het was niet veel, maar het was iets. Madame Rosella had ze waarschijnlijk niet gevonden bij haar verwoede opruimpogingen, anders had ze het geld gegarandeerd voor zichzelf gehouden.
Het eerste wat Nathan deed met het geld, was een bedankje kopen voor Samuel. Het was het minste dat hij kon doen. Nathan wist dat het een risico was om in de gewone winkels te komen, dus koos hij voor een boetiekje buiten de stad.
Tijdens zijn verblijf in de kerk, was het Nathan opgevallen dat Samuel bar weinig mogelijkheden had tot ontspanning. Dus kocht hij voor zijn vriend een spel kaarten en een leesboek. Nathan stond net bij de toonbank om af te rekenen, toen hij op straat twee mensen zag die hij in deze wijken nooit verwacht had: Aurore en haar moeder.
Nathan wist niet wat hem overkwam. Hij nam snel zijn koopwaren mee en liep meteen de straat op, richting het tweetal. Ze keken verbaasd op toen ze Nathan zagen.
‘Aurore…’ Nathan was zo blij om haar te zien, om te weten dat ze ongedeerd was, dat ze nog leefde. Haar blik zei hem echter dat zij niet hetzelfde voelde.
‘Het spijt me, mevrouw Fournier, maar mag ik alstublieft even met uw dochter praten?’
Mevrouw Fournier trok Aurore weg van Nathans zicht en schudde haar hoofd. ‘We hebben een drukke planning vandaag. Sorry, Nathan.’ Ze maakte aanstalten om verder te lopen, maar Nathan ging in haar weg staan. Hij keek naar Aurore en zei: ‘Laat het me uitleggen. Alsjeblieft, als je het hoort, zal je het begrijpen.’ Hij wilde haar hand vastnemen, haar laten zien hoe zeer hij het meende, maar mevrouw Fournier hield dat tegen. ‘Blijf weg bij mijn dochter.’ Ze keek ziedend op Nathan neer en sleurde Aurore verder weg. Ditmaal hield Nathan het paar niet tegen. Hij keek ze een stukje na en draaide zich toen om richting de kerk, hoofd gebogen en blik op oneindig.
Het waren niet de woorden van mevrouw Fournier die bleven nazinderen in Nathans hoofd, het waren Aurore’s ogen. De blauwe kijkers, die anders zo vol leven zaten, waren volledig leeg.
Vanaf dat moment had Nathan geprobeerd om haar los te laten. Hij besefte goed genoeg dat ze meer waard was, dat ze beter af was zonder hem. Daarom gooide hij zichzelf in het werk bij de revolutionisten. Nathan werkt dag en nacht om Le nouveaux aude te dwarsbomen, door de revolutionisten alle informatie te geven die hij had. Het was niet veel, maar ze leken wel blij te zijn met Nathans aanwezigheid. En als Nathan heel eerlijk was, deed hij het voor Aurore. Hij wilde dat ze veilig was, dat ze terug onbezorgd door het leven kon gaan. Ook al gaf zij niet langer om hem, Nathan zou nooit anders kunnen.
Door het vele werken, boekten de revolutionisten ook vooruitgang. De families die op de lijst van Le nouveaux aude stonden, werden naar een veilige plaats gebracht en er werden plannen gesmeed om het hoofdkwartier van de groep aan te vallen.
Naast de vergaderingen bij de revolutionisten, zocht Nathan ook afleiding in het zoeken naar een baan. Dat bleek namelijk veel moeilijker dan verwacht. Nathan had zijn schooljaren nooit afgemaakt, kende geen specifiek beroep en daarbovenop joeg zijn litteken heel wat mogelijke kandidaten weg. De enige die hem in overweging nam, was de bakker van het dorp en die had uitdrukkelijk een mankracht nodig om hem ‘s ochtends te helpen met het bakken van de broden. Nathan kon er morgenochtend beginnen.
Ondertussen zocht Nathan ook naar een plaats om te verblijven, maar die zoektocht ging zo mogelijk nog moeilijker. Hij had niet genoeg geld voor de meeste plaatsen en degenen die hij wel kon betalen, lagen te ver van de bakkerij of wilden toch liever een ‘iets meer geschikte kandidaat’.
Nathan bleef dus nog wat langer in de kerk, dankzij Samuel. Die beweerde dat hij het gezelschap graag had en ze voerden met zijn tweeën eindeloze gesprekken. In één van die conversaties biechtte Nathan op dat hij nog steeds aan Aurore dacht, zelfs na al die tijd.
‘Ze is overal,’ zuchtte hij. ‘Ik zie haar in mijn dromen, ik hoor pianospel haar in iedere melodie. Ik weet dat ze niets meer met me te maken wil hebben en toch kan ik haar maar niet van me afzetten.’
‘Heb je het al geprobeerd?’
Nathan keek zijn vriend vragend aan. ‘Wat geprobeerd?’
Samuel lachte. ‘Om haar terug te winnen.’
Nathan haalde zijn schouders op. ‘Dat wil ze niet. Ik heb haar gezien op straat. Ze wil me amper aankijken.’
‘Ja, maar heb je het al geprobeerd?’
Nathan dacht erover na. ‘Nee.’
‘Misschien moet je daar eens mee beginnen,’ zei Samuel nuchter.

Reacties (3)

  • Hephaistion

    Wijze woorden Samuel, wijze woorden.

    1 week geleden
  • Sunnyrainbow

    Samuel begrijpt hoe het leven werkt, wat een winnaar

    1 week geleden
  • AmeranthaGaia

    Ze wil me amper aankijken.

    Nathan, ik voel me een beetje verplicht om je bij deze uit te leggen dat dat mogelijk komt omdat ze blind is.

    1 week geleden
    • Frodo

      Hah, goed punt

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen