Nathan had de hele nacht liggen nadenken over Samuels woorden en was tot de beslissing gekomen dat hij nog één poging zou doen. Hij besefte dat het iets groots moest zijn om Aurores hart terug te winnen. Hij had haar vertrouwen geschonden en haar gekwetst op zoveel manieren… Hij moest haar laten zien dat hij nog steeds de jongen was op wie ze verliefd was geworden.
Nathan had lang en diep nagedacht over zijn opties. Hij kon niet gewoon aankloppen bij de deur van het huis waar Aurore momenteel zat. Ook bij haar moeder had hij het goed verpest. Maar Aurores vader… die was zijn laatste strohalm.
Meneer Fournier had een belangrijke functie in een bedrijf, waardoor hij ook nu, in deze donkere tijden, nog ging werken. Het was de uitgelezen kans om de man alleen te kunnen spreken. Nathan reisde naar het bedrijf en werd door een werknemer naar het bureau van meneer Fournier gebracht.
Toen Nathan binnen stapte, keek meneer Fournier vragend op. Hij herkende Nathan meteen en vroeg niet onvriendelijk: ‘Wat doe jij hier?’
‘Dag meneer Fournier. Ik vroeg me af of u even tijd had?’
De man knikte en gebaarde naar de leren stoel voor zijn bureau, waar Nathan ging zitten.
‘Nathan was de naam, toch?’ Nathan knikte. ‘Ik heb je nooit naar behoren kunnen bedanken, voor wat je voor ons gedaan hebt. Als het niet voor jou en je vrienden was, denk ik dat we nog steeds in de kelder van dat huis zouden zitten.’
‘Met plezier, meneer.’
‘Vertel eens, wat brengt je hier?’
‘Wel,’ Nathan schraapte zijn keel, ‘Om eerlijk te zijn bent u mijn laatste hoop.’
‘Waar heb je het over?’
‘Het is ondertussen weken geleden dat ik uw dochter heb leren kennen, meneer. Ik geef toe dat dit onder valse voorwendselen was. Ik had een opdracht gekregen om-’
‘Dat weet ik,’ onderbrak meneer Fournier hem. ‘Ik heb je verhaal gehoord, in de cel.’
Nathans voelde het bloed naar zijn wangen stijgen.
‘Oh,’ zei hij. ‘Wel, dan weet u ook wat ik voor haar voel.’ Meneer Fournier, de kalmte zelve, knikte. ‘Ik weet dat Aurore me niet wil zien. En ik heb echt geprobeerd om haar te vergeten, meneer, u moet me geloven. Maar-’
‘Maar je houdt van haar,’ stelde meneer Fournier vast. Nathan knikte.
‘Als ik mijn vrouw moet geloven, ben je een leugenaar. Een bedrieger.’ Nathan zuchtte. ‘Dat was ik. En misschien waren mijn bedoelingen in het begin ook niet juist. Maar uw dochter heeft me doen inzien dat ik zo niet langer wilde leven. Ze heeft me veranderd.’
Meneer Fournier knikte, bedenkelijk. ‘Je hebt het goed verpest jongen, maar ik kan zien dat je het meent. Als het aan mij lag, verdiende je een tweede kans, al was het maar om je gemoed te sussen. Maar het is niet aan mij.’
‘Nee, dat is waar,’ reageerde Nathan. ‘Maar misschien kan u me er wel mee helpen?’
Meneer Fournier liet zijn ogen over Nathans gezicht glijden. ‘Wat had je in gedachten?’
‘Wel..’

Reacties (3)

  • Hephaistion

    Ja, pfff, nu wil ik wel heel graag weten wat Nathan's plan is!

    3 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik mag die vader wel. Duidelijk beter dan Aurores moeder.

    3 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Ben benieuwd!

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen