Als hij zijn ogen maar lang genoeg dicht zou doen, zou alles weer zijn zoals het was geweest. Dan zou hij wakker worden in zijn eigen bed, zou zijn vader roepen dat hij toch echt op moest staan voor school en zou alles weer normaal zijn. Normaal... Wie zou ooit gedacht hebben dat Milo zou terugverlangen naar zijn leven in de schaduw? Naar sportwedstrijden kijken en vanaf de bank Jack aanmoedigen terwijl hij stiekem hoopte eindelijk ook eens het veld in te mogen?
      Maar dat was nu allemaal voorbij. Het kaartje naast het bed zei genoeg. Beterschap. Neem alle tijd die je nodig hebt om te herstellen. Beter bekend als: je was toch al een reservespeler, en nu trappen we je uit het team. Getekend, alle teamleden. Alle teamleden inclusief Jack.
      Ongeacht hoe vaak Milo zijn ogen sloot en weer opende, alles bleef hetzelfde: de witte muren, het bed dat op geen enkele manier aanvoelde als zijn bed thuis, en het kaartje.
      Zijn vader had hem verteld dat Jack langsgekomen was in de tijd dat hij in coma geweest was, maar Milo had de waarheid in zijn ogen gezien. Jack was hier nooit geweest in al die weken dat Milo al in het ziekenhuis lag. Waarom zou hij ook wel?
      Het zou allemaal goed komen, was wat de dokters tegen hem zeiden. Zijn botbreuken zouden helen, en het zou niet lang meer duren voor hij weer rond zou lopen en weer naar school zou kunnen. Ze vergaten alleen één ding: hij had niet alleen zijn botten gebroken bij het ongeluk. Ook zijn oren waren gebroken. Kapot. Hoe zou hij ooit weer in de les kunnen zitten als hij de leraar niet zou kunnen verstaan? Fuck, hij zou binnenkort zijn eerste officiële optreden hebben! Zijn gitaar zou voortaan opgeborgen kunnen blijven.
      Zelfs zijn vader kon amper langer dan een paar minuten bij hem op de kamer blijven. Hij maakte geen oogcontact en verdween keer op keer snel, voor een telefoontje, om Milo niet uit te putten. Het was druk op werk. Dag na dag kwamen de excuses en zelfs de stille verwijten. Milo las het in zijn ogen. Waarom had zijn zoon dit gedaan? Waarom was haar auto nu weg? Het was zijn schuld geweest natuurlijk. Hij had de moeilijke zoon willen zijn, had hun toch al niet perfecte leven nog verder kapot willen maken.
      Gefeliciteerd Milo, het is je gelukt, was wat zijn ogen telkens weer zeiden. Milo gaf er nooit antwoord op.

      Een hand werd ongeduldig voor zijn gezicht gezwaaid. Milo knipperde en draaide zijn hoofd naar de persoon naast zijn bed. Degene naast hem had een hard gezicht. De ogen waren hard, de mond was hard. Zelfs de haarlijn leek hard. Dokter Tönner was hoe hij zich had voorgesteld. Zelfs zijn handschrift had dokter uitgestraald. Dokter en hard.
      Als nieuw lid van de dovengemeenschap was het essentieel dat hij zo snel mogelijk gebarentaal zou leren, of zo was hem verteld. Zijn vader had er compleet achter gestaan. Milo vermoedde dat het alleen maar een reden voor hem was om nog minder tijd bij zijn zoon door te brengen. Als dokter Tönner elke dag zou langskomen, zou Milo tenminste mensen zien zonder dat hij zelf de noodzaak had om er te zijn. Het had er in elk geval in geresulteerd dat dokter Tönner hier elke dag zat, en met de dag ongeduldiger werd met Milo. Elk gebaar dat hij verkeerd deed, leek hem boos te maken. Alles wat hij niet meteen onthield, was een persoonlijke aanval haast.
      Milo haatte de lessen, net zoals hij het pocketsize whiteboard haatte waar dokter Tönner in zijn hanenpoten de betekenis van de gebaren opschreef. Zijn eigen mini-whiteboard bleef erg leeg, ook buiten de lessen. Wat had hij te vertellen? Keer op keer krabbelde Tönner iets half leesbaars op het bordje en maakte een gebaar, die Milo zo goed mogelijk na probeerde te doen. Wanneer hij hem niet meteen goed had, rolde de dokter nog net niet met zijn ogen, en Milo kon zich voorstellen dat hij er ook diep bij zuchtte en zich afvroeg of hij ooit een student had gehad die minder snel leerde. Het zorgde ervoor dat de lessen voor zowel hem als de dokter het dieptepunt van de dag waren.
      De dokter deed het gebaar nogmaals voor, toen Milo weer net zijn vingers verkeerd had. Opnieuw deed Milo hem na, ditmaal blijkbaar goed genoeg, want de dokter stopte. "We zijn klaar voor vandaag," gebaarde hij. Milo knikte. Lag het aan hem of werden de sessies steeds langer? Of misschien ging de tijd gewoon minder snel voorbij.
      Het vertrek van de dokter betekende dat Milo weer alleen was in de stilte. Het was saai, en haast verstikkend. Hij moest geluid om zich heen hebben, zijn gitaar in zijn hand. Het hielp hem altijd om te ontstressen. Stilte had hij van jongs af aan niet fijn gevonden. Het gaf hem te veel tijd om na te denken. Nadenken was nooit goed geweest voor hem.

Reacties (2)

  • Maim

    Mooi!

    3 weken geleden
  • Murcus

    Ik vind Milo echt zo'n fantastische naam en ik heb zooo'n medelijden met de smol bean.

    3 weken geleden
    • Necessity

      Dankjewel voor je reactie ^^
      Grappig dat je dat zegt haha. Ik was namelijk namen aan het zoeken voor hem en had wel wat namen die wel oke waren omdat mijn hoofdpersoon wel een naam nodig heeft zeg maar, en toen kwam ik Milo tegen en was het meteen 'ja dit moet absoluut' haha.

      3 weken geleden
    • Murcus

      Spreek je het uit als Maailo (Engels) of Millo (Nederlands)? Nu ben ik benieuwd.

      3 weken geleden
    • Necessity

      Nou ja, gezien het in Amerika afspeelt zou het eigenlijk Mailo (de 'i' van 'bite') moeten zijn qua uitspraak natuurlijk, maar ik moet eerlijk toegeven dat het in mijn hoofd altijd Mielo is :')

      3 weken geleden
    • Murcus

      Jaaa Mielo! Er zit een Mielo in de kleuterklas van mn school en die is zooo schattig.

      3 weken geleden
    • Necessity

      Zoooo leuk c:

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen