Foto bij  Proloog


'Elouise.'
      'Ja, Meester?' Hij knipte met zijn vingers, en wees vervolgens naar de grond links naast zijn stoel. Direct knikte ik, waarna ik mijn plaats innam. De rok van mijn jurk viel in een cirkel om mij heen op de grond terwijl ik op mijn knieën ging zitten. Ik sloot mijn ogen vrijwel meteen toen ik zijn hand op mijn haren voelde neerkomen. Het gewicht van zijn hand deed mijn vermoeide hoofd tegen zijn schoot landen.
      'Iedereen, naar buiten. Laat mij alleen.' Ik hoefde mijn ogen niet te openen om te merken dat alle dienaren, keukenmeiden en de butler schoorvoetend de kamer verlieten. Nu hij alleen was, met slechts mij nog aan zijn zijde, liet hij een pijnlijke zucht. Ik legde mijn hand op zijn been, en hij zijn hand op de zijkant van mijn gezicht. Zijn vrouw was dood, en met haar zijn kans op een mannelijke erfgenaam. Dit was een zwarte dag uit zijn leven.
      Terwijl hij weer inademde voelde ik zijn hand van mijn gezicht naar mijn nek verplaatsen, waar hij zich stevig aan vast greep. Ik voelde hoe hij zijn adem inhield terwijl hij de mijne benam. Met de paar seconden kneep hij net iets harder, naarmate de spanning van verdriet, woede en frustratie die op zijn hand stond vergrootte.
      Ik wist geluidloos naar lucht te snakken toen hij mij los liet, om hem zo min mogelijk te prikkelen met geluiden die hem op dit moment zouden kunnen triggeren. Zijn hand belandde weer op de zijkant van mijn gezicht, waarmee hij mij tegen zich aantrok. Ze was weg. Hij had alleen mij nog.
      Het duurde niet lang voordat hij zich bedacht, en me met zijn hand leidde om tegenover hem voor zijn stoel te komen zitten. Hij spreidde zijn benen, zodat hij mij dichter naar zich toe kon trekken, maar pakte mij niet vast in een liefdevolle omhelzing. Hij greep me nogmaals bij mijn keel, en pakte met zijn andere hand mijn kin vast. Geschrokken van de plotseling boze en duistere blik in zijn ogen keek ik hem angstig aan. Het duurde even voordat hij sprak.
      'Lou.'
      'Ja, Meester?' antwoordde ik met enige moeite door zijn grip op mijn keel.
      'Wie is jouw Meester?' Ik voelde mijn angstige blik verzachten, en mijn nekhaartjes overeind komen bij het horen van deze woorden.
      'U, Meester,' sprak ik zonder twijfel in mijn stem.
      'Aan wie behoor jij toe?'
      'U, Meester.'
      'Aan wie geef jij je leven?' Hij had me nu zo dicht naar zich toe getrokken dat ik zijn adem op mijn lippen kon voelen. Ik was iets langer stil, waardoor hij mijn kneel nog iets verder dicht kneep.
      'U, Meester,' fluisterde ik. Hij verbrak ons oogcontact slechts door even te knipperen, waarmee zijn blik ook iets verzachtte. Zijn lippen raakten die van mij maar kort aan, maar het was genoeg om een stroom van adrenaline door mijn lijf te laten schieten, terwijl hij me weer los liet. Hij keek me niet meer aan toen hij opstond, wegliep, en de deur achter zich dicht sloeg.





Hallo daar!
Reacties motiveren mij heel erg dus laat vooral weten wat je ervan vindt! (:

Reacties (6)

  • fenomenalist

    Bitch what ik ben helemaal in awe

    2 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Damn.. nu ben ik wel echt benieuwd
    Mijn abo heb je erbij(Y)

    2 maanden geleden
  • Ferdinand

    Je schrijft zo goed!

    2 maanden geleden
  • Luckey

    Abo

    2 maanden geleden
  • jame

    ja ik ook

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen