Juice had het stervensbenauwd. Het voelde alsof hij door een donker bos rende en er vanuit iedere schaduw een monster op hem kon duiken die hem brullend verscheurde. Ze zouden erachter komen. Natuurlijk zouden ze erachter komen en hij begreep niet hoe hij ooit had kunnen denken van niet. Die klote Roosevelt ook. Die had hem gisteren opeens opgewacht en een monster van de coke te nemen. Zo niet, dan vertelde hij de club over zijn vader.
      Die zwart was. En zwarten waren niet welkom bij de club.
      Hij wist niet wat hij moest zonder de club, hij had verder niemand. Radeloos haalde hij een hand over zijn hoofd. ‘Denk je echt dat een van hen het gedaan heeft?’ vroeg Juice aan Chibs. Hij moest een conversatie aangaan, hij was bang dat zijn gedrag anders ging opvallen of dat hij zelf instortte.
      ‘Moet wel hè?’ zuchtte de Schot. ‘Die Mayan is Alvarez al acht jaar trouw.’
      Juice krabde in zijn nek en staarde naar de deur. Daarachter hadden ze de drie propects opgesloten, samen met een geweer. Ze moesten er met elkaar maar uitkomen, met elkaar besluiten welke twee er levend uitgingen. Hij probeerde er niet aan te denken, de gedachte dat ze Shane als schuldige zouden aanwijzen maakte hem zo misselijk dat hij bijna moest overgeven.
      ‘Denk je dat het de nieuwe is geweest?’ vroeg Chibs. ‘Jij kent hem het best.’
      Het was de eerste keer dat daar geen schunnige opmerking op volgde. Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee man. Die gast is slim, en iedereen met een beetje verstand had kunnen bedenken dat hij hier nooit meer zou wegkomen.’
      ‘En d’r was geen spoortje angst in z’n ogen,’ vulde Happy aan. ‘Hij was ’t niet.’
      Juice had het gevoel dat er een kilo van schouders viel – al bleven er nog heel wat over.
      ‘Geloof ook niet dat het Miles was. Die is er te stom voor,’ bracht Chibs in. ‘Dan blijft Rat over…’ Hij zuchtte. ‘Maar ook dat slaat nergens op.’
      Zijn telefoon ging af en Chibs’ gezicht werd grimmig.
      Juice’ handen waren klam van het zweet. Hij moest iets bedenken, hij moest ervoor zorgen dat de anderen vrijuit gingen. Maar zijn hoofd voelde leeg. Of nou ja – niet leeg. Juist bomvol met duizend schreeuwende gedachten. Hij klemde zijn kiezen op elkaar, wist niet hoe hij ze het zwijgen op moest leggen. Op de een of andere manier wilde hij in Shanes ogen kijken omdat die hem vaker tot rust hadden gebracht, maar tegelijkertijd maakte de gedachte aan de jongen alles nog veel erger en was hij sowieso bang dat die hem moeiteloos doorzag.
      Chibs tuurde even naar de deur voordat hij Happy en Juice weer aankeek. ‘Romeo is er over een uur. We moeten een van hen afmaken.’
      Juice staarde hem ongelovig aan. ‘Serieus?’
      ‘Ja.’ De blik in Chibs’ ogen was hard en de paniek vlamde weer door Juice heen.
      Hoofdschuddend vloekte hij. ‘We hebben ze al doodsbang gemaakt met dat pistool.’
      ‘Het kartel wil een schuldige zien. Een lijk. Als we ze niets geven, zien ze dat als zwakte. Dan willen ze meer bloed zien. Ik heb geen keuze. De nieuwe is het meest logisch. Sorry.’
      Hij maakte aanstalten om naar de deur te lopen. Wanhoop golfde door Juice heen, zijn stem trilde. ‘Wacht even. Misschien bespeelt Alvarez ons. Hij beschermt z’n eigen kerel, dat bewijst niks.’
      Chibs keek hem zuchtend aan. ‘Juicy, we kunnen niet anders.’
      Juice ging voor zijn broeder staan. Dit mocht niet tot Shanes dood leiden. Hij moest zeggen dat hij het had gedaan, maar hij kreeg de woorden niet over zijn lippen. Hij wilde niet dood. ‘Geef ze nog één kans,’ smeekte hij. Voordat Chibs er iets tegenin kon brengen, ging hij zelf de deur door en stapte de kamer binnen. Er rees een klein vlammetje hoop in hem op. Misschien was dit zijn uitweg. Als hij zichzelf maar onder controle hield. Hij bleef voor het drietal staan en richtte zich op Shane. Hij was de enige die niet voor zijn leven leek te vrezen, terwijl hij wel degene zou zijn die eraan ging. De blik in zijn ogen was wel bezorgd, op een vreemde manier warm. Het hielp hem in elk geval om de woorden rustig te formuleren. ‘Er komt iemand aan die verwacht dat er coke is. Die vermiste kilo gaat niet alleen om jullie, het is een probleem voor de hele club.’ Hij keek de andere twee om de beurt aan. ‘Ik geef jullie nog één kans. We gaan naar buiten en we gaan roken. Als je het gestolen hebt… we weten dat het hier ergens moet liggen. Leg het gewoon terug. Geen vragen. Geen straf.’
      Vragend draaide hij zich naar Happy en Chibs toe. De eerste trok zijn neus op en stampte op het drietal af, maar Chibs hield hem tegen. ‘Hé. Wacht even.’ Hij richtte zich tot de prospects. ‘Jullie krijgen vijftien minuten.’
      Chibs draaide zich om en verliet de kamer. Juice en Happy deden hetzelfde. Juice trok zijn vest aan. Vlak voordat hij bij de deur was, draaide Chibs zich naar hem toe. ‘Zelfs als de coke opduikt, liggen zij eruit. Allemaal.’
      Juice haalde zijn schouders op. ‘Dan zijn ze niet dood en hebben wij onze drugs terug.’
      Chibs zuchtte en richtte zich tot Happy. ‘Ga op hun motoren zitten. Ze mogen niet ontsnappen.’
      ‘Ik ga pissen,’ antwoordde Juice. ‘Geef ze die vijftien minuten.’
      Met een donkere blik keek Chibs hem aan, toen knikte hij en verliet de opslagplaats.

Juice haastte zich het struikgewas in, op zoek naar het pakketje dat hij hier ergens had verstopt. Gisteren had hij te lang zitten overpeinzen of hij het monster wel of niet zou nemen, en uiteindelijk hadden de twijfels hem uitgeput en was hij hier gewoonweg in slaap gevallen. Hij voelde zich zo’n grote idioot dat hij het niet eens verdiende om te leven. Zijn ogen schoten door het groen. Hij had het heel bewust ergens neergelegd, maar de zenuwen schoten door hem heen. Dit was zijn laatste kans om Shane te redden.
      Een opgeluchte zucht ontworstelde zich aan zijn lippen toen hij eindelijk de coke vond. Hij stopte het in zijn broekband en draaide zich om. Nu moest hij het alleen nog ongezien terugbrengen. Hij stapte net tussen een stel bomen vandaan toen hij een beweging opmerkte. Onmiddellijk bevroor hij toen hij zag dat het Miles was, die hem met een verwilderde blik aankeek. Zijn ogen waren op zijn middel gericht en Juice keek naar beneden.
      Zijn vest viel net niet helemaal over het witte pakketje heen. Moeizaam slikte hij. Verdwaasd staarde hij Miles aan die ongelovig zijn hoofd schudde en vloekte.
      ‘Heb jij het gestolen?’
      Juice wilde het pakketje uit zijn broek trekken, maar op hetzelfde moment trok Miles zijn pistool.
      ‘Rustig man. Ik ben niet gewapend,’ zei hij met alle kalmte die hij kon opbrengen.
      Hij was erbij. Gloeiend bij. Bijna kwam er een soort berusting om hem heen.
      ‘Laat me het uitleggen…’
      ‘Ja, in het clubhuis.’ Hij gebaarde met het pistool opzij. ‘Lopen.’
      Juice staarde even langs hem heen en knikte. ‘Oké… Hier.’ Toen gooide hij het pakketje naar Miles toe. De man trok in een reflex zijn hand opzij en Juice wierp zichzelf op hem. Een schot ging af, en een moment later woekerde er een scherpe pijn door zijn been. ‘Fuck,’ gromde hij, struikelend.
      Beiden mannen kwamen op de grond neer. Juice graaide om zich heen, op zoek naar het pistool dat de prospect had laten vallen. De ander ramde op zijn been, precies op de plaats waar hij net neergeschoten was. Hij schreeuwde het uit, zichzelf nog steeds vrij worstelend. Zijn vingers stootten op iets kouds, juist op het moment dat Miles een mes trok en hem wilde neersteken. Zijn hand gleed om het geweer en hij begon te vuren, recht in Miles’ gezicht. Bloed regende op hem neer.
      Door het rode waas heen zag hij nog iemand staan. In een wild gebaar richtte hij het pistool opzij. Zijn hart zonk in zijn schoenen toen Shane zijn handen opstak. Het pistool beefde in zijn handen. Hoeveel had de jongen gezien? Kon hij het risico nemen? De brok in zijn keel was enorm, hij kreeg amper lucht en de pijn in zijn been was afschuwelijk.
      Met opgeheven handen kwam Shane dichterbij.
      Het wapen had Juice nog steeds niet laten zakken, al kon hij nergens de moed vinden om de trekker over te halen.
      De prospect hurkte neer en raapte de drugs op. Juice wist dat hij moest schieten. Hij moest schieten als hij zichzelf wilde redden.
      Maar hij kon het niet. Hij zou nooit met zichzelf kunnen leven. Miles was een paniekreactie geweest, maar Shane… die was niet eens gewapend. De jongen liep op hem toe, hurkte voor hem neer en keek hem aan.
      ‘Ik sta achter je,’ zei hij zacht. Hij legde het pakketje naast Miles’ hand neer. ‘We zeggen dat het Miles was en dat hij je aanviel toen je hem betrapte.’
      Verdwaasd staarde Juice hem aan, niet begrijpend waarom hij dit deed, waarom hij deze gruwelijke daad in de doofpot wilde stoppen.
      Shane hield zijn blik vast. ‘Vertrouw je me?’
      Hij knikte wezenloos, hoewel het een grote puinhoop in zijn hoofd was. Shane sloeg een arm om zijn middel en hielp hem overeind. ‘Kom, je moet gehecht worden.’
      Net toen ze zich omkeerden, kwamen Happy en Chibs aanrennen. Juice’ pistool glipte uit zijn hand.
      ‘Wat de hel is hier gebeurd? Juicy?’
      ‘Ik was aan het pissen,’ stamelde Juice, die het verdomd lastig vond om zijn gedachten bij het hier en nu te houden. ‘Ik zag hem wat uit de bosjes halen. Hij zag me en draaide door en hij raakte me toen ik zijn pistool wilde pakken.’
      ‘Ik wist het.’ Shanes stem klonk koud. In zijn hand hield hij het pistool dat Juice had laten vallen en hij richtte het op Miles’ lichaam, waarna hij zeker vijf keer schoot. Het lichaam schokte. ‘Ik kon het alleen niet bewijzen. Vuile rat.’
      Ook Happy richtte zijn geweer op het lijk en voegde er een paar kogels aan toe. Tot slot liet hij er een dikke rochel op terechtkomen. ‘Gore leugenaar.’
      Juice boog zijn hoofd.
      Hij had een broeder vermoord. Het was alsof hij in een stinkend moeras was gestapt en langzaam wegzonk. Shane had zijn hand vastgegrepen, maar het was onvermijdelijk dat Juice hem ook mee in de dood trok.

Reacties (4)

  • iceprinces14

    Woohoo doeii miles

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Opgeruimd staat netjes!xD

    1 jaar geleden
  • SPECS

    Zo intens Jezussss😵

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Dat is wel heel chill voor Alex dit! Shit ik zat echt op het puntje van mijn stoel van de spanning, echt geweldig!!

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Ik ben blij dat je het spannend vond! Dit was de eerste keer dat ik bijna letterlijk moest schrijven wat er in de serie gebeurde en het voelde daardoor nogal stroef omdat ik er toch altijd liever mijn eigen draai aan geef, maar ik ben blij dat het hoofdstuk alsnog beviel. ^^

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen