Vijf gemiste telefoontjes. Hoe Jack het ook wendde of keerde, het telefoonscherm bleef onverbiddelijk. Vijf telefoontjes met caller ID 'Milo'. Vijf roepen om hulp die hij nooit beantwoord had.
      Maar dat was nooit zijn schuld geweest. Hij was druk geweest, nietwaar? De Eagles hadden een belangrijke wedstrijd gewonnen. Hij had het winnende punt gescoord. Ze zouden naar de halve finale mogen. Natuurlijk had hij geen tijd gehad voor zijn telefoon! Hij was aan het feestvieren geweest met zijn teamgenoten. Ze hadden gedronken, hadden gelachen, hadden door de regen gesprongen. De held van de avond, zo werd hij genoemd. Jackpot Jack.
      Hij was op handen gedragen, op de schouders genomen. Iedereen had met hem willen praten, hem willen feliciteren. Het was een goede avond geweest, een zorgeloze avond. Heel even had hij het gesprek met Milo eerder die dag kunnen vergeten.
      "Ik kan niet mee. Ik moet spelen."
      - "Je bent echt wel op tijd terug."

      Dat zijn mobiel had getrild was ook niet belangrijk geweest. Kom op, hij had wel belangrijkere dingen te doen gehad. Wie zou zijn feestvreugde nou laten verpesten door telefoontjes? Hij had overwinningsliederen moeten zingen, moeten zwaaien met zijn shirt. Hij had geen zin gehad om zijn energie te steken in moeizame gesprekken over onderwerpen waar alles toch al over gezegd was. Wie kon hem dat nou kwalijk nemen?
      Het was niet zijn schuld, ook nooit geweest. Hij had er niks aan kunnen veranderen. Wat had hij moeten doen als hij er was geweest? Het stuur vastgrijpen? Ja, dan waren ze vast niet tegen een boom gecrasht. Wie geloofde dat nou? Nee, hij was absoluut op de goede plek geweest, waar hij kon scoren en een verschil had kunnen maken in de wedstrijd. Was dat niet waar het uiteindelijk om ging in het leven? Een verschil maken in de wereld? Zijn verschil was een overwinning geweest.
      Een overwinning die had voortgeduurd, ook toen zijn moeder voor zijn neus gestaan had met haar ogen vol met tranen. Ook toen ze hem mee had genomen naar het ziekenhuis. Ook toen hij weggelopen was, terug naar het feest. Het was een avond voor vreugde en feest geweest, niet voor slangetjes en verwondingen. Een avond om zich niks meer van te herinneren en tegelijk om nooit meer te vergeten. De overwinning van de eeuw werd de winst al genoemd. Die overwinning zou gevolgd worden door het feest van de eeuw waar iedereen het jaren later nog over zou hebben. Iedereen wilde bij dat feest aanwezig zijn, wilde een stukje proeven van de feestvreugde.
      Het was een moment geweest om zich te laten gaan met zijn teamleden. Om elkaar te omarmen, om te toosten op het verleden en elkaar zo goed te leren kennen dat de toekomstige overwinningen ook een feit zouden zijn. Teambuilding noemden ze dat, nietwaar? Het was geen moment voor verdriet, voor zorgen. Geen moment voor vragen of twijfel. Al het slechte op de wereld zou gewoon even vergeten worden, en Jack had geweten dat het ook niet de bedoeling was geweest om daar onverwacht toch aan herinnerd te worden. Milo was die dag niet gecrasht. Milo had niet in dat ziekenhuis gelegen. Hij was gewoon thuis geweest, of zou feestvieren aan Jacks zijde. Waarom hadden ze hem naar die spookverschijning in dat witte bed gebracht? Hij had het niet willen geloven, want als hij het zou geloven, zou het echt zijn beste vriend geweest zijn die daar op sterven na dood had gelegen. Hij had gewoon naar het onvergetelijke feest gewild en al zijn zorgen willen verdrinken. Gewoon doorgaan tot de ochtend kwam en de meldingen op zijn telefoon willen negeren.
      Een avond om nooit meer te vergeten was het zeker geworden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen