HEDEN


Juice wilde haar niet loslaten, wilde niet van haar wegkijken, bang dat ze verdween als een vluchtig hersenspinsel. Had hij niet duizenden van deze fantasieën gehad de afgelopen jaren?
      Haar duim streek kalmerend langs die van hem terwijl ze zijn hand vasthield en hem zachtjes meetrok naar haar huis. De afgelopen jaren waren haar vingers overal op zijn lijf geweest, bij iedere vrouw met wie hij vree, maar in zijn verbeelding had haar aanraking nooit zo echt gevoel als nu.
      Weer liepen zijn ogen vol tranen terwijl hij opzij keek, haar gezicht in zich opnam. Ze was niets veranderd. Nog steeds voelde hij de warmte, de liefde die ze uitstraalde en hij wilde erin verdrinken. Hij wilde zich dicht tegen haar aandrukken, haar vingertoppen langs zijn kaak voelen, haar lippen op die van hem.
      Maar ze had haar hart voor iemand anders opengesteld. Natuurlijk had ze dat gedaan, zo’n geweldige vrouw als zij kon nooit lang alleen blijven. Hij had gehoopt dat ze verder was gegaan met haar leven, dat ze een gezin had, dat ze gelukkig was, en toch verscheurde de gedachte hem.
      Hij en zij, zij hadden samen moeten blijven. Zij hadden samen oud moeten worden. Dan was de club er nooit geweest, had hij nooit al die afgrijselijke dingen gedaan. Dan was er nooit een leeg huis geweest waarin hij iedere dag thuiskwam, waren het nooit liefdeloze aanrakingen geweest die hem ’s nachts wakker hielden.
      Maar het was hun niet gegund. Hij had het hun niet gegund. Hij had iets beters voor haar gewenst.
      Ze stapten door de voordeur naar binnen. Juice leunde met zijn schouder tegen de muur. Een plotse opwelling van paniek schoot door hem heen en kneep zijn keel dicht, en hij begon oppervlakkig adem te halen.
      Ze zouden hem vinden. Ze zouden hem vinden en ze zouden haar pijn doen.
      Even was er niets dan een kolkend zwart om hem heen, dat aan hem trok, dat naar hem schreeuwde. Geef het op. Geef het op. Hij wilde stikken, hij wilde doodgaan en hij wilde ademen en hij wilde leven.
      ‘Hé… Kijk me aan, Juan.’
      Door de plotseling ijskou heen voelde hij haar handen om zijn wangen. Gierend haalde hij adem, turend in haar ogen. Blauwgrijs, groot. Vol zorgen.
      ‘Goed zo. Je bent hier veilig. Je bent hier veilig, lieverd.’
      Haar handen gleden naar zijn achterhoofd en bogen zijn hoofd een beetje naar beneden, totdat haar voorhoofd tegen dat van hem rustte. Hij voelde haar ademhaling tegen zijn lippen terwijl ze haar duimen in zijn nek van boven naar beneden streek.
      Juice kneep zijn ogen dicht in een poging de tranen te stoppen, al bleven die zich tussen zijn wimpers door persen. Wel werd zijn ademhaling wat rustiger en trok de beklemmende duisternis uit zijn geest weg.
      ‘Oh Juan… Wat is er toch met je gebeurd?’ Haar armen gleden om hem heen en hielden hem stevig vast.
      Juice begroef zijn gezicht in de holte tussen haar schouder en nek. Zijn trillende lippen raakten haar hals en hij voelde haar huiveren. Kon hij de tijd maar terugdraaien. Kon hij haar maar terugkrijgen.
      ‘Het spijt me allemaal zo,’ mompelde hij tegen haar huid. ‘Ik heb me zo eenzaam zonder je gevoeld, mijn leven was zo zinloos.’
      Nu begon ook zij te snikken. Haar armen verstijfden om die van hem heen. ‘Waarom ging je dan ook weg?’ snifte ze. ‘Waarom ben je nooit teruggekomen? Ik begreep er niets van – ik begrijp er nog steeds niet van!’
      Ze deed een stap naar achteren om hem aan te kijken. Haar betraande gezicht deed hem ineenkrimpen. Hij wilde haar aanraken, haar warmte weer voelen, maar hij wist dat haar eigen pijn zich nu weer naar de voorgrond had geworsteld.
      Hij was haar antwoorden verschuldigd – na vijftien jaar.
      Juice haalde een paar keer diep adem en wreef zijn wangen droog, al wist hij dat ze binnen een paar minuten weer doorweekt zouden zijn. Hij knikte, meer om zichzelf ervan te overtuigen dat hij dat echt moest doen dan dat hij haar er een antwoord mee gaf. De blik in haar ogen werd weer zachter, al kon hij haar verdriet nog steeds voelen.
      Ook haar zat het nog hoog, na al die jaren.
      Ze deed de tussendeur open en liet hem binnen. Toen hij haar voorbij stapte, voelde hij haar hand even op zijn onderrug terwijl ze hem zachtjes naar de eettafel duwde.
      ‘Ik ga thee zetten,’ zei ze zacht, ‘en even bij mijn zoon kijken.’
      Juice knikte wezenloos en liet zich op een stoel zakken. Hij hoorde haar achter zich rommelen in de keuken en daarna de trap op gaan. Zijn ogen dwaalden door het vertrek. De woonkamer was vierkant, met nette grijze meubels en een groot zwart vloerkleed. Hier en daar lagen stukken speelgoed en op een dressoir aan de tegenoverliggende muur stonden een paar fotolijsten. Hij was nieuwsgierig naar haar gezin, maar tegelijkertijd wilde hij zichzelf niet nog meer kwellen.
      Als hij destijds naar een andere oplossing had gezocht, hadden zij dan nu samen in dit huis gewoond? Was het dan zijn zoon geweest waarnaar ze op weg was? Een zoon… Hij kneep zijn lippen op elkaar. Hij zou nooit een zoon hebben. Hoeveel dagen had hij voordat ze hem zouden vinden? Een week? Een maand? Misschien niet eens een dag…
      Er klonken weer voetstappen op de trap. June kwam weer naar beneden, schonk twee mokken met twee in en zette die op de tafel neer. Ze ging op een stoel naast hem zitten, maar met haar knieën naar hem toe.
      Haar vinger volgde een groef op de rand van de tafel. Juice ging ook overdwars op de stoel zitten. Hun knieën raakten elkaar, maar ze trok haar benen niet opzij. Integendeel, ze pakte zijn hand vast. Er kwam een roze blos op haar wangen, eentje die vroeger zo vaak zijn hart sneller had laten kloppen.
      ‘Ik moet je vasthouden,’ zei ze zacht, haar ogen op haar knieën gericht. ‘Anders… anders geloof ik niet dat je hier echt bent.’
      Juice schraapte zijn keel, maar hij kreeg de brok die zich daar had vastgezet niet weg. Hij wist dat ze antwoorden wilde, maar toch stelde hij eerst zelf een vraag. Een vraag die hem al vijftien jaar bezighield.
      ‘Ben je – ben je gelukkig, June?’
      Haar duim streelde langs zijn wijsvinger. Het leidde hem af, maar hij hield zijn blik op haar gezicht gericht.
      ‘Gaan we elkaar eerlijke antwoorden geven?’ vroeg ze zacht. ‘Ook als ze ons pijn zullen doen?’ Ze keek naar hem op.
      Juice haalde diep adem en knikte toen.
      June beet op haar lip. Haar schouders hingen naar beneden. ‘Ik heb me de afgelopen vijftien jaar geen dag gelukkig gevoeld.’
      Juice boog verslagen zijn hoofd. Dat was niet wat hij had willen horen. Opnieuw rolde de tranen over zijn wangen, en deze keer probeerde ze hem niet te troosten.
      ‘Luna vertelde dat je een ander had,’ zei June na een tijdje. Haar stem klonk fragiel. ‘Waarom – waarom zei je dat niet gewoon?’
      Beverig haalde hij adem. Zijn hoofd was nog steeds gebogen; hij staarde naar haar vingers om die van hem heen. ‘Er was nooit een ander. Mijn zus… ze mocht je heel graag. En ze – ze vond dat je iets beters verdiende dan het leven dat ik je kon geven. Zeker toen…’ Hij haalde diep adem. De herinneringen braken gewelddadig zijn verwonde hart af.
      ‘Ik wilde geen ander leven dan één met jou. Hoe… hoe kon je besluiten wat voor leven ik moest leiden?’ Verdriet kleurde haar stem, maar Juice kon het niet opbrengen om haar aan te kijken.
      Hij haalde weer diep adem. ‘Ik had alles verkloot, June. Na wat er met Mateo gebeurde…’ Hij slikte en kneep zijn lippen op elkaar toen hij de naam van zijn broer uitsprak. Dat had hij nooit meer gedaan sinds hij was weggegaan. Hoe close hij ooit ook met zijn broeders was geweest, over zijn echte broer had hij nooit met een woord gerept. ‘Ik maakte de verkeerde mensen boos. Ik moest Queens ontvluchten en ik kon niet meer naar huis terug. Als ze me volgden, als ze wisten hoeveel je voor me betekende… Ik moest je laten gaan, June.’ Hij keek naar haar op. Haar ogen schitterden als natte edelstenen en stalen even zijn adem. ‘Ik wilde niet dat je als een voortvluchtige moest leven. Dat je je vriendinnen, je zusjes… je dromen moest achterlaten voor mij. We waren pas twintig. Je kon opnieuw verliefd worden.’
      Ze wendde haar gezicht af en begon weer te snikken. Ze trok haar vingers bij hem vandaan, leunde met haar ellebogen op de tafel en begroef haar gezicht in haar handpalmen.
      ‘Ik dacht… dat horen dat ik met iemand anders was ervoor zou zorgen dat je niet naar me zou gaan zoeken. Dat je me liet gaan. Dat je veilig bleef.’
      Ze antwoordde niet meer. Juice wist niet eens of ze hem nog wel hoorde. Er was niets wat hij liever wilde dan haar in zijn armen trekken, maar hij wist dat ze zich niet voor niets van hem had afgedraaid.
      Verslagen boog hij zijn hoofd weer. Tranen kriebelden over zijn wangen.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Dit is echt ondraaglijk zielig.:(

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen