Hi, daar ben ik weer (na een erg lange tijd). Lang verhaal kort: ik was erg druk met mijn studie en bijbaan. Maar aangezien het vakantie is en ik iets meer tijd heb wil ik weer meer gaan schrijven. Sorry dat het zo lang duurde, ik heb een kleine recap toegevoegd zodat jullie (hopelijk) niet terug hoeven te lezen. Liefs.

      Ik stond op uit bed met behulp van mijn krukken en liep richting de deur, wanneer ik een klein papiertje op de grond zag vallen vanaf het einde van het bed.
Een warm gevoel van nostalgie overspoelde me. Ik wist precies wat het was voordat ik ernaar had gekeken. Een briefje. Van Harry. Net zoals de briefjes die hij schreef toen mijn leven simpeler en minder catastrofaal was.

THINGS HARRY IS NOT ALLOWED TO SAY:

5. That despite Lyla having a screwed-up leg (which Harry takes full responsibility for by the way) she was remarkably good in bed.


      Ik kon een glimlach niet onderdrukken terwijl ik het briefje meerdere keren opnieuw las; ik was opgelucht dat hij niet weg was gegaan zonder iets te zeggen. Dit briefje bewees dat op zijn minst een klein deel van hem aan me dacht. En dat was genoeg om een glimlach op mijn gezicht te toveren.
Ik draaide het briefje om en mijn ogen vielen op een paar kleine woorden.

Pack a bag (:

···

      Pak een tas. Pak een tas?! Wat betekende dit? Aan de ene kant was ik enorm opgelucht dat Harry hem niet zomaar was gepeerd nadat hij me in bed had gekregen. Nu was ik vooral enorm gestresst over wat hij precies bedoelde met 'pak een tas.' Weersomstandigheden, activiteiten, duur van de reis... ik had meer informatie nodig!
Ik besloot uiteindelijk een beetje van ieder seizoen in mijn koffer te pleuren. Ik moest maar ergens op zoek naar een wasmachine. Als ik eerlijk was, was ik te enthousiast om me hier te veel zorgen om te maken.
Hij wilde me. Harry wilde mij.
Hij had me niet verteld waar we heen gingen, of wanneer. En of ik een paspoort nodig had. Maar ik nam aan dat dat zijn stijl was; ongeorganiseerd en chaotisch. Ik hield ervan.
      Ik hoopte dat het een optreden was. Of een festival. Ik wilde iets spannends. Sinds ik mijn voet had gebroken zat ik vast als een hamster in zijn kooi. Ik wilde eruit, ik wilde risico's nemen en avontuur opzoeken. Ik wilde leven. Harry was degene die me liet leven.
      Het enige probleem was dat het gips om mijn been ervoor zorgde dat ik me alles behalve sexy voelde. Het was te vergelijken met het gevoel dat ik had wanneer ik ongesteld was. Ik kon het meest sexy, korte zwarte jurkje aantrekken, maar zodra ik ongesteld was voelde ik me net een trol in een vuilniszak. Het gips maakte het erg lastig om iets te dragen waarin ik me enigszins aantrekkelijk voelde. Aan de andere kant, hij zou me vannacht geen seks met me hebben gehad als het een groot probleem voor hem was geweest.

      Ik propte mijn paspoort en mijn sleutels in mijn leren handtas. Ik strikte mijn veters en ging bij de voordeur zitten als een eenzame puppy, wachtend tot ik gebeld werd of er iemand op de deur zou kloppen.
Dit was het moment in romcoms waar het meisje uren wacht tot de man aan haar deur komt. Ze wacht de hele nacht op hem, terwijl hij haar vergeten is of simpelweg heeft besloten niet te komen. Dat is wat meisjes als ik overkomt. Degene zonder geluk.
      Ik hield het briefje vastgeklemd in mijn hand alsof het een gouden ticket was die me weg zou halen uit deze saaie hel. Mijn vingers kreukten het papier terwijl ik met verlangen bleef wachten bij de deur.
Enkele minuten later werd er aangeklopt en ik voelde dat ik misselijk werd.
      Ik zag zijn silhouette achter het glas en vroeg me af of hij mij ook kon zien.
"Ready to go?" Hij glimlachte zodra de deur open vloog en mijn misselijkheid nam plaats voor een gevoel van opluchting. Hij pakte mijn tas aan. Ik bestudeerde zijn gezicht om zijn reactie te zien op de grootte en het gewicht van mijn tas. Dacht hij dat ik te weinig had gepakt, wat betekende dat we lang weg zouden gaan, of vond hij dat ik te veel bij me had en dat ik totaal niet had begrepen wat hij eerder tegen me had gezegd? Het had weinig zin. Hij zag er gewoon uit als Harry.
"It's hard to judge whether I am ready to go or not, when I don't even know where 'there' is." Ik wierp een laatste blik op mijn flat om te checken of ik geen kraan had laten lopen of licht aan had laten staan. Ik deed de voordeur op slot en realiseerde me dat ik mijn huis totaal niet zou missen, zelfs niet als we in de goot terecht zouden komen.
"Did I never tell you?" Hij keek me geamuseerd aan terwijl hij zijn arm over mijn schouders sloeg. "Where is somewhere you always wanted to go?"
Hij bleef geduldig wachten terwijl ik met mijn krukken de betonnen trap af hinkelde. Ik begreep niet hoe dit hem lukte, aangezien ik zelf mijn geduld al na twee seconden was verloren. Hij hield zijn hand naar me uit zodra ik bij de laatste trede aankwam.
"That's a big question." Ik voelde het zonlicht branden op mijn gezicht zodra we naar buiten liepen. "I've always wanted to go back in time and watch one of The Rolling Stones first gigs-"
Harry lachte en tilde zijn hand op naar de auto die op ons stond te wachten. "No, somewhere in the now, not in the past."
Ik wist niet of ik rood werd of niet, waarschijnlijk wel. Gelukkig zou ik het kunnen afschuiven op de warmte van de zon.
"Oh right..." Ik probeerde door het raam van de auto te kijken, maar deze was geblindeerd. Geen nieuwsgierigheid vandaag, Lyla. "Berlin? Moscow? Ljubljana?"
"Stop guessing," zei hij terwijl hij mijn tas achterin gooide. "The more you guess wrong, the more underwhelming it'll be."
Ik glimlachte en knikte. "Fine, just tell me."
"Prague."
"Prague?"
Ik kon me niet herinneren dat ik het ooit over Praag had gehad met Harry, maar hij leek zo enthousiast dat ik besloot erin mee te gaan.
"I have a gig there in three nights. I thought you might fancy coming along early and spending some time with me." Hij pauzeerde om mijn krukken achter in te gooien en allebei mijn handen vast te pakken zodat ik mijn evenwicht niet verloor. "I've heard that Prague is the most romantic city in Europe," grijnsde hij.
Ik kon een lach niet onderdrukken. "Whoever told you that was lying. But I'm sure we can make it work."

Reacties (1)

  • NicoleStyles

    haha love love love die briefjes. haha ik herken dat probleem met dat gips ook, niks staat eigenlijk leuk:S

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen