"The Lord is close to the brokenhearted; he rescues those whose spirits are crushed."
- Psalm 34:18

"Jude, is het niet eens tijd dat je die kamer uit komt? Al is het maar om met ons te dineren."

Waar ik in het begin nog mijn best had gedaan om te antwoorden, kwam er nu met geen mogelijkheid meer geluid uit mijn keel. Hoe graag ik het ook wilde. Al mijn energie leek compleet uit me gezogen te zijn. Wat best vreemd was aangezien alles wat ik deed slapen was. Dat en wezenloos uit mijn raam staren. Het geen waar ik me op dit moment mee bezig hield. Ik genoot er altijd van mensen te kijken. Ik beeldde me altijd in wat de mensen die over straat liepen van plan waren en hoe hun leven er uit zag. Ook al zou de werkelijkheid negen van de tien keer een stuk saaier zijn dan in mijn fantasie. Ook mijn rijke fantasie leek me nu in de steek te laten waardoor alles in eens een stuk grijzer leek. De prachtige tuin van mijn moeder leek ineens een stuk minder fel van kleur en de grauwe lucht viel ineens een stuk meer op.

Ik zat hier nu al dagen in dezelfde outfit en houding. Hoe lang het precies was wist ik niet, mijn besef van ruimte en tijd leek helemaal weg te zijn en hadden mijn emoties maar meteen met zich mee genomen. De enige emotie die ik nog leek te ervaren was verdriet.
Soms leek ik zelfs de reden te vergeten dat ik hier zat en leek het gewoon op een ding dat ik deed, een soort routine. Echter iedere keer als ik mijn blik op mijn kamer wierp wist weer precies voor me te halen waarom ik hier als een hoopje ellende zat. Waarschijnlijk was dat de reden waarom mijn blik strak op het raam gericht was. Alles deed me aan hem denken. De verscheidene sweaters die verspreid lagen over de vloer, waarvan de nodige nog steeds aan hem toe behoorde. Mijn notitieboek waaruit de meeste verhalen op hem gebaseerd waren. En dan waren er ook altijd nog de dekens die precies naar hem roken welke zich op het moment rondom mijn schouders bevonden. Het was misschien niet erg hygienisch maar mijn moeder had de deken sindsdien absoluut niet meer mogen wassen. Het waren kleine dingen maar het deed meer met me dan het zou moeten.
Deze gedachten aan hem hadden me de rillingen bezorgd en ik trok mijn handen terug in de mouwen van mijn sweater.
Het erge was niet eens het feit dat het uit was. Relaties kwamen en gingen, zo was het leven nou eenmaal. Het erge was gewoon de manier waarop het was gegaan. Hij kon het niet aan. Hij kon het niet aan overal waar we gingen aangestaard te worden, opmerkingen te horen. Hij kon het geen waar ik al die jaren al mee zat niet aan. En daar kwam de harde realiteit naar boven, dat ik niets meer voor hem was dan een of ander dom project om uit te proberen. In het begin was het allemaal leuken spannend, tot mensen het op school door begonnen te krijgen. Zodra dat gebeurde werd hij meer afwezig, teruggetrokkener.

"Jude! Je komt nu die rot kamer uit of ik kom je er persoonlijk uit halen. Het heeft nu lang genoeg geduurd." galmde de stem van mijn vader. Ik had ontzag voor mijn vader maar ook dat leek nu uitgeschakeld te zijn.
Ik weet niet hoelang ik na deze woorden nog wezenloos uit het raam gestaard had maar voor ik het wist voelde ik een stel armen me uit de stoel trekken.
Mijn ogen ontmoette die van mijn vader. De vertrouwde hazelnootkleurige ogen die normaal gesproken kracht uit straalde leken nu enkel zorgen in rond te dwalen. Het verdriet in zijn ogen deed onbewust iets met me. Ik leek me plotseling weer op de aarde te begeven en zonder een seconde twijfel vloog ik mijn moeder in haar armen. Ik kon me niet herinneren dat ik iemand ooit zo stevig vast had gegrepen als nu. Hoe graag ik het ook wilde ik kon niet langer meer tegen mijn verdriet vechten. De tranen sijpelde zonder enige moeite over mijn wangen en lieten vlekken achter op de stof van mijn moeder haar jurk.
Hun woorden die me hoorde te troosten leverden alleen maar meer tranen op. Het laatste wat ik me herinnerde was de zin: "Jude, we moeten praten.". En daarna was alles één grote waas.

Reacties (1)

  • Altschmerz

    I wanna give Jude a hug.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen