Alex stak haar handen in haar zakken en staarde naar het verse graf. Het voelde onwerkelijk. Opeens was Miles dood. Zomaar, zonder dat ze er wat voor had hoeven doen, zonder dat hij haar kon ontmaskeren. De opluchting was echter minimaal. Hij was er te makkelijk van afgekomen. Ze had hem willen laten lijden, had hem om genade willen horen smeken. Zorgen dat ze quitte stonden, dat had voor berusting moeten zorgen.
      Maar die voldoening was er nu niet.
      Natuurlijk, deze oplossing was veel beter. Ze hoefde niet bang te zijn dat ze sporen had achtergelaten, haar identiteit was veilig. Dat hij gestorven was als een rat, als een verrader, zorgde ervoor dat geen enkel clublid nog met respect aan hem zou denken. Hij kreeg hier een anoniem graf, tussen de struiken. Precies wat hij verdiende. Meer oneervol had hij niet kunnen sterven – en toch bleef de onvrede aan haar knagen.
      Alex wierp nog een laatste blik op de omgewoelde aarde en liet er een dikke rochel op neerkomen. ‘Rot maar lekker weg, eikel,’ gromde ze.
      Ze draaide zich om. Rat bleef nog even staan, Happy liep met haar op richting de motors. Juice en Chibs waren al een tijdje geleden teruggekeerd naar het clubhuis zodat Tara zijn wond kon behandelen.
      ‘Ik ben trots op je,’ klonk Happy’s diepe stem naast haar. Ze voelde een zware hand op haar schouder terechtkomen.
      Verrast keek Alex opzij. Eigenlijk kon ze zich niet herinneren dat hij ooit eerder tegen haar had gesproken en complimenten had ze al helemaal nog nooit uit zijn mond gehoord.
      ‘Ken niet veel mensen die zonder knipperen de trekker hadden overgehaald.’
      Alex haalde haar schouders op, ze wist wel beter dan te laten merken hoe goed die woorden haar deden. ‘Ik ben niet bang voor de dood.’
      Ze ging op haar motor zitten en wachtte tot Rat ook klaar was met afscheid nemen.

Alex kreeg toestemming om naar huis te gaan zodra ze zich bij het clubhuis had gemeld. Ze hadden immers de hele nacht moeten opblijven.
      In de badkamer poetste ze eerst haar tanden. Nog steeds had ze het gevoel dat de smaak van Miles gore lul in haar mond zat. De gedachte eraan liet haar zweten. Even omringde de geur van zijn ongewassen zak haar, voelde ze hem weer in haar mond. Ze kneep haar ogen dicht en kokhalsde. Er kwam niets uit, gisteren had ze haar avondeten er al uit gekotst en sindsdien had ze niks meer gegeten.
      Na zeker tien minuten lang tandpasta door haar mond te hebben verspreid en haar gezicht grondig gewassen te hebben, liet ze de badkamer achter zich. Zou Tara al terug in het ziekenhuis zijn?
      De gedachte aan de arts deed haar weer twijfelen. Vannacht had ze al het plan opgevat om haar op te zoeken, om haar te vertellen wat er was gebeurd. Haar anticonceptie had ze niet kunnen innemen vannacht en ze wilde absoluut zeker zijn dat ze niet zwanger raakte van die walgelijke vent. Op andere schade zat ze ook niet te wachten, dus ze moest voor het eerst iemand echt in vertrouwen nemen.
      Makkelijk was het niet, het was tenslotte de verloofde van de vicepresident. Als Alex een afspraak maakte, zou Tara niets mogen doorvertellen, maar ze vond het te risicovol om zich onder haar echte naam in te schrijven. Je wist maar nooit wie dat onder ogen kreeg. Ze wist echter dat Tara de enige was geweest die bij Kip was toen hij stierf, dus misschien begreep Tara haar wel meer dan een ander zou doen.
      Ze zou het erop wagen.

Een uur later was ze in het ziekenhuis en klopte ze op de kamerdeur met het juiste opschrift. Normaal gesproken zouden de zenuwen door haar lijf geschoten hebben, maar na alles wat er vannacht en vandaag gebeurd was, voelde Alex zich leeg.
      De deur ging open. De verbazing straalde van Tara’s gezicht. ‘Shane? Hé…’
      Alex keek vluchtig over haar schouder en stapte naar binnen. Ze haalde diep adem toen de vrouw haar vragend aankeek en gooide het er toen maar meteen uit.
      ‘Ik ben vannacht verkracht.’
      De kleur trok uit Tara’s gezicht weg. ‘W-wat?’ Verdwaasd staarde ze haar aan. Een paar tellen gingen voorbij voor ze zich uit haar verbijstering losscheurde en een hand op haar schouder legde. ‘Kom… kom even zitten.’ Tara gaf een kneepje en wees naar twee stoelen in de hoek.
      Alex deed wat ze vroeg. Ze zat voorovergebogen, haar onderarmen op haar benen steunend en observeerde de vrouw even. Haar lippen had ze opeen geknepen, en met een snelle beweging veegde ze een pluk bruin haar achter haar oor.
      ‘Wat ik je ga vertellen… ik moet weten dat je dat tussen ons zal houden.’
      Even aarzelde Tara, toen knikte ze. ‘Ja, natuurlijk. Vertel me – vertel me maar wat er is gebeurd en hoe ik je kan helpen.’
      Ondanks de situatie krulde Alex’ mondhoek toch iets omhoog. ‘Eerst is het misschien handig om te weten… dat ik een vrouw ben.’
      Tara’s ogen sperden zich open en ze klemde haar hand om de armleuning van haar stoel. ‘W-wat?’ vroeg ze ongelovig. ‘Weten…’
      Alex schudde haar hoofd. ‘Nee. Niemand wist het. Miles ontdekte het en hij heeft me vannacht verkracht.’
      ‘Is hij – is hij daarom dood?’
      ‘Nee. Hij verraadde ook nog eens de club.’
      ‘Jemig. Wat verschrikkelijk voor je, eh…’
      ‘Alex,’ hielp ze Tara. ‘Ik wil een morning-afterpil en een inwendig onderzoek. En een SOA-test. Dat kun je wel regelen toch?’
      De vrouw staarde haar aan, nog steeds overdonderd. Langzaam knikte ze. ‘Misschien moet je ook…’ Ze sloeg haar ogen neer.
      ‘Een afspraak bij een psycholoog?’ giste ze, een beetje spottend snuivend. ‘Verder red ik me wel. Ik wil gewoon de zekerheid hebben dat ik niets aan die klootzak overhoud.’
      ‘Oké,’ zei Tara zacht.

Tijdens het uitvoeren van het onderzoek zei Tara niets, al zag Alex dat ze continu in gedachten was. De vrouw haalde een zalf en medicijnen voor haar, die Alex zwijgend in de binnenzak van haar cut stopte.
      ‘Ga je geen vragen stellen?’ vroeg Alex.
      ‘Ik – ik ben nog steeds overdonderd dat niemand doorheeft dat je een vrouw bent. Wat zullen ze doen als ze erachter komen?’
      Alex haalde haar schouders op. ‘Niks leuks, denk ik zo. Ik ga het ze wel vertellen hoor, zodra ik mijn full patch heb verdiend.’
      ‘Waarom… doe je het? Ben je transgender?’
      Ze hield Tara’s blik even vast. ‘Bijna twee jaar geleden stierf mijn broertje. Hij was een prospect.’
      Haar ogen sperden zich open. ‘Half Sack?’
      ‘Kip.’ Ze leunde wat naar achteren in de stoel. Eigenlijk had ze gedacht dat het moeilijker zou zijn om erover te praten, maar ze was op het moment alleen maar moe en leeg. ‘Ik heb geen familie meer. Hij vond hier zijn plaats, bij de club. Ik wilde ook deel van SAMCRO worden, hem op die manier eren. Die felbegeerde patch halen. Hij stierf voor hij hem kon ontvangen.’ Ze sloot haar ogen even. Opeens had ze ontzettend veel behoefte aan een joint. Die had ze niet in huis, maar ze was toch van plan om vanavond naar Juice toe te gaan, als ze een paar uur had geslapen. Ze moest met hem praten, ze wist dat hij dat nodig had. En zij ook, want ze begreep nog steeds niet waarom hij de drugs had willen stelen.
      ‘Ik was erbij toen hij stierf,’ zei Tara zacht.
      ‘Ja. Ik weet het.’
      ‘Hij stierf om een baby’tje te beschermen. Abel.’ Ze sloeg haar blik neer.
      Alex wist hoe dat was afgelopen. Tara had met lede ogen toegezien hoe de baby werd meegenomen, die de jongens maanden later pas weer in Belfast hadden opgespoord. Een vergeldingsactie – zoals er zoveel waren geweest.
      Niet voor haar broers moordenaar. Die was door zijn eigen maten gedood.
      ‘Heeft hij geleden?’ Voor het eerst voelde Alex weer iets. Een sluimerend verdriet in haar binnenste, dat zich langzaam door haar borstkas verspreidde.
      ‘Nee. Nog geen minuut.’ De vrouw kneep haar lippen even op elkaar. Een traan schitterde in haar ooghoek. ‘Cameron stak hem met een groot vleesmes in zijn buik.’
      Automatisch dwaalden Alex’ vingers af naar het litteken in haar eigen buik. Ze had er nooit bij stilgestaan dat haar broer op die manier was gestorven, ze had zich alleen maar op haar doel gefocust.
      Tara boog zich voorover en legde een hand op haar been. ‘Je broer stierf als een held, Alex. Hij redde Abel misschien niet, maar mij wel. Wie weet wat er was gebeurd als ik daar alleen met het kind was geweest.’
      Alex keek op. De woorden van de vrouw lieten haar koud. Ze had liever gezien dat Tara voor haar eigen kind was gesprongen, in plaats van dat haar broertje het had moeten doen. De vrouw huiverde toen hun blikken elkaar kruisten en ze sloeg haar blik neer.
      ‘Ik zal je geheim bewaren. Dat beloof ik je. Dat – dat ben ik Half… Kip verschuldigd.’
      ‘Mooi.’
      De verbitterdheid in haar eigen stem ontging haar niet. Ze was niet meer de persoon die ze gisteren was geweest.



Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    Oeh wat een risico, laten we hopen dat Alex goed gegokt heeft..

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik hoop maar dat ze het ook echt daadwerkelijk niet door zal vertellen als het erop aankomt.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen