"For I know the plans I have for you, declares the Lord, plans to prosper you and not to harm you, plans to give you hope and a future."
- Jeremiah 29:11

Mijn hoofd bonsde en alles om me heen leek te draaien. Wat was er aan de hand? Negen van de tien keer waren de gebeurtenissen in mijn leven al te vreemd om te geloven maar ik was nog nooit eerder zonder uitleg de auto in getrokken om vervolgens vier uur te rijden.
"Kom die auto uit."
Ik keek glazig naast me en voelde hoe mijn leuning weggenomen werd toen de deur hardhandig open getrokken werd. Het leek hem wel erg hoog te zitten, aangezien hij normaal erg voorzichtig was met zijn "schatje", hoe zijn koosnaampje voor zijn auto luidde. Stiekem liet het me vanbinnen wel een beetje kotsen. Hij had meer liefde voor die verdomde auto dan voor mij.
Niet dat het niet iets was waar ik niet aan gewend was. Toch vroeg ik me af, zou het ooit wennen dat je vader je liever kwijt is dan rijk?
Misschien dat ik daarom ook zo uit het veld geslagen was. Hij had vaak zat gedreigd me ergens te dumpen of achter te laten maar het bleef altijd bij dreigementen. Tot vandaag dan.
Ik had dan ook werkelijk geen idee waar dit spontane tripje me naartoe bracht maar het kon nooit een kot bezoekje zijn gezien ik praktisch mijn hele garderobe mee had moeten nemen. Helaas ging mijn gok niet uit naar een verzorgde vakantie ergens in het buitenland.
"Hallo, auto uit." zei hij met dezelfde vertrouwde lichtelijk agressieve ondertoon als altijd, terwijl hij zijn hand voor mijn ogen heen en weer bewoog in de hoop contact te maken. Ik knipperde een paar keer en klikte vervolgens nog altijd afwezig mijn gordel los om daarna toch maar de auto uit te komen.
Ik wilde rondkijken om te kijken of ik er misschien achter kon komen waar hij me mee naartoe had gebracht. Misschien wel naar een verre tante? Maar ik leek niet verder te kunnen zien dan de truck en een stukje parkeerplaats.
"Welkom op kamp.". Ik fronste. Ging hij me serieus op een of ander zomerkamp dumpen? Hoe oud dacht hij dat ik was?
Ik hoorde hem zuchtten en voelde daarna de koude wind op mijn hoofd. "Het is onbeleefd om je capuchon op te houden als je met mensen praat." zei hij alvorens hij naar de achterkant van de truck liep, vermoedelijk om mijn bagage te pakken. Wat galant. "Ik praat toch met niemand." snauwde ik zacht, helaas niet zacht genoeg. "Oppassen jij," siste hij en gooide onverwacht één van de tassen naar mij toe waardoor ik hem recht in mijn maag geworpen kreeg. Ik at nooit echt veel maar vanmorgen leek ik gewoon niets naar binnen te kunnen krijgen. Iets waardoor ik na vier uur in de auto gezeten te hebben flink misselijk was geworden. De klap tegen mijn maag aan liet me even half in elkaar klappen en resulteerde in kokhalzen. Iets wat mijn vader uiteraard grappig vond. Bij hem was alles hard tegen hard en hij leek niet te begrijpen dat zijn zoon niet zo van hard hield als hijzelf. "Had je maar wat moeten eten vanochtend." zei hij geamuseerd en ik keek hem vuil aan terwijl ik mijn capuchon weer veilig over mijn hoofd trok. Ik was er nog steeds niet aan gewend dat mijn krullen plaats hadden gemaakt voor een verschrikkelijke buzzcut. Ik haatte het. Ik had mijn vader nog nooit zo laaiend gezien als de dag dat ik thuis was gekomen met geblondeerd haar. De tondeuse volgde en de rest was geschiedenis.
Mijn vader had altijd al iets tegen homo's gehad en álles wat er mee te maken had. Als er ook maar iets half vrouwelijk aan een man was -was het al raak.
Had hij even pech dat hij de grootste homo ooit als zoon had.
Het akkefietje met de tondeuse was inmiddels een aantal maanden geleden en mijn haar was gelukkig alweer iets langer. Maar het zag er nog steeds niet uit. Wat de uiteindelijke doorslag gaf tot actie was toen ik met make-up op thuis kwam uit school. Het was ontzettend stom, dat wist ik zelf ook wel, maar ik kon het niet laten hem zo nu en dan uit te lokken. En aangezien het altijd alleen maar bij dreigementen bleef durfde ik het ook.

Ik schrok op uit mijn gedachten toen ik aan mijn trui meegetrokken werd. "Kom op," Ik bleef wat terughoudend terwijl ik hem het grote witte gebouw in volgde. Het enige wat ik tot nu had kunnen ontdekken waren flyers die op ieder raam mogelijk hingen met de woorden "Project Love" er op geprint. Onder deze woorden bevond zich nog een hele preek in zo'n zes lettertypen kleiner getypt. Een... aparte naam voor een zomerkamp.

"Naam?" werd er gevraagd door de man achter de counter. Mijn vader gaf me een duw met zijn schouder. "Uh, Noah... Finch." mompelde ik waarna ik even moest slikken. Ik moest zeggen, het zag er allemaal niet bepaald uitnodigend uit. En het aantal kruizen wat er alleen in de entree hal al hingen lieten weinig aan de verbeelding over hoe de rest van het gebouw ging zijn. "Handtekening graag hier en... hier. Meneer, u ook graag." ik fronste even en voor ik überhaupt de kans kreeg het belachelijk kleine lettertype te lezen op het fromulier werd er al voor mij getekend. "Hij is minderjarig." ik rolde met mijn ogen. Oh ja, want die week maakte ook echt veel uit.

"Dan mag u afscheid van uw zoon nemen." mijn vader stapte op me af om mee een aai over mijn hoofd te geven waarmee hij mijn capuchon dus ook weer mee terug trok. "Tot na de zomer dan maar..." mompelde ik en hij glimlachte naar me alvorens hij vertrok. Ik zuchtte.
"Volg mij maar." zei de man en ik volgde hem door de twee klapdeuren heen. Ik keek mijn ogen uit. Het leek wel een of ander politiekantoor. "Hier naar binnen." zei de man en ik volgde hem de kamer in. Plots werden mijn tassen uit mijn handen getrokken en werd mijn telefoon uit mijn zak geplukt. "Wa- hey!" iets zei me dat dit geen alledaags zomerkamp was. "We gaan eerst zeker maken dat er zich niets schadelijks op dit apparaat bevind, daarna krijg je hem terug." zei de man die hem had afgenomen en in een of andere bak had gestopt. Ik fronste. "Ze worden iedere dag gecheckt dus haal je maar niets in je hoofd." zei de andere man met een lichte grijns. Ik werd uit het niets gefouilleerd waarna ik een witte blouse in mijn armen gedrukt kreeg met de order om me om te kleden.
Met stomheid geslagen begaf ik me naar het aangewezen kamertje en begon ik mezelf om te kleden. Met iedere knoop die ik dicht knoopte leek het besef meer en meer te komen. Waar de fuck was ik in hemelsnaam beland?

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen