10 weken later..
Sterre is nu zo'n 20 a 21 weken zwanger..




Na vier weken in het ziekenhuis gelegen te hebben, verschillende testen, onderzoeken en uitslagen gehad te hebben. Bleek er niets mis te zijn met mijn zwangerschap en of het groeiende kleine schepseltje in mijn buik. De kalmeringsmiddelen hadden de baby niet beschadigd en of verzwakt.
Niet te min moest ik toegeven dat ik na al die weken toch aardig in omvang gegroeid was. De eerste weken thuis leken mijn broers het erg zwaar te hebben, met het idee dat hen zus nu daadwerkelijk een moeder zal woorden.
Maar ze begrepen ook dat het niet geheel aan mij lag, dat als ik nuchter genoeg was geweest, het niet toegestaan had.
En na al die weken, hadden ze alle maar één vraag: Wie is de vader?!
En dat antwoordt het ik tot op heden nog steeds niet gegeven, uitgesproken. Zelfs dokter Cullen had ik de naam van de vader van de baby niet gegeven omdat ik zo bang ben dat hij mij als een slet of erger zou zien.
Wetende dat de man mij niet zou geloven en of wil geloven.
Zijn reputatie was vele malen belangrijker, en vele wist op school hoe de jongen dus in elkaar stak. En ik, die nooit echt oplette op het gebied van roddels, was er schoon en wel ingetuind. Het slachtoffer geworden van die kriebel die de jongeman graag loosde.
Ondanks dat ik een tijd in het ziekenhuis moest verblijven, ben ik niet achter geraakt op schoolwerk.
Nee, ik had nu juist twee extra vakken afgerond, en kon met de tijd wanneer de baby er dus was, minder aan school doen. Misschien zou ik dan al mijn diploma hebben, ik was goed op weg.
"Mama" gelijk keek ik op, Fay mijn kleine meisje stond met een flesje drinken in de handen, waarvan ze de dop niet los kreeg. Een grinnik rolde er over mijn lippen, waarbij ik het flesje aanpakte en de dop begon los te schroeven. "Kijk eens" grinnikte ik het flesje terug gevend, en de dop in haar drukkend.
"Eerst gaan zitten, dan pas drinken" sprak ik stilletjes verder.
"Komt Embry straks" de twinkelende heldere ogen van mijn meisje pinde in die van mij. "Dat weet ik niet, Embry is werken" grinnikte ik een lok uit haar gezicht strijkend. "Misschien we zien het wel, goed". De woonkamer verlatend, Fay bij de televisie achterlatend liet ik mij vervolgens in de keuken op de stoel zakken.
Ik was op de helft zoals dokter Cullen het noemde, en de klachten die ik zo nu en dan had, waren normaal.
"Gaat het" Tiffany fronste haar wenkbrauw op, "ja, als ik lang sta lijkt mijn rug me af te matten" verzuchtte ik wrijvend over mijn onderrug, waar het verschrikkelijk begon te steken. "Dat zal met de tijd misschien minderen" giechelde de vrouw, mijn jongere halfbroertje zijn groentehapje gevend. "Of erger" gromde ik, bedenkelijk.
"Ik voel me af en toe een opgeblazen koe" rolde er over mijn lippen.
"Iedere zwangere vrouw is het op den duur zat, en voor een puber zoals jouw, is het al sneller dat het van je mag komen" Tiffany glimlachte en draaide zich naar haar zoon.
"Ja, wie weet, is dat het wel" knikte ik fronsend. "Bedankt voor de tips" grinnikte ik, bedenkelijk.

Reacties (1)

  • Luckey

    Ben benieuwend hoe dit verder gaat

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen