Waar Jack de sportieve van het tweetal was geweest, was Milo de muzikale. Samen op basketbal, samen op muziekles. Alles altijd samen.
      Jack had alsmaar van instrument gewisseld voor hij de zijne gevonden had. Van gitaar, naar keyboard, naar saxofoon. Uiteindelijk was hij bij de drums blijven steken. Hoewel hij het wel leuk vond, vooral om samen muziek te maken, miste hij de passie die Milo altijd al gehad had.
      Wanneer Milo zijn gitaar in handen nam, was het alsof er een last van zijn schouders viel, een last waarvan de buitenwereld niet eens wist dat hij hem droeg. Pas als je zag hoe hij zijn ogen altijd half sloot, hoe hij zich liet meevoeren met de muziek, wist je dat hij dat gevoel in de wereld waarschijnlijk miste.
      Voor Jack was het een hobby, voor Milo een leven. Gold dat niet ook voor de sport? Voor Milo een hobby, voor Jack een leven?
      Hun eerste festival waren ze naartoe gegaan onder dwang van Milo. Hij had zo graag gewild, want er speelde een band waar hij helemaal fan van was geweest. Jack kon zich de naam van de band helemaal niet meer herinneren. Maar hij had zijn tas gepakt, was met Milo gaan kamperen in een oud tentje en had elke dag dat het festival duurde vooraan gestaan. Ze waren gewoon twee opgeschoten tienerjongens geweest, die gewoon lol hadden samen.
      "Ooit sta ik ook daar." Milo was amper boven de muziek uit te horen geweest, maar Jack had de boodschap begrepen. Het was te zien geweest in de manier waarop zijn ogen glinsterden wanneer hij naar de band keek, de manier waarop hij met de muziek meebewoog. Ooit zou hij daar staan, zelfs al zou hij er keihard voor moeten vechten. Maar de passie was er, het talent was er. Wie zou hem tegenhouden om muzikant te worden?
      Het leven zelf, zo was gebleken.
      Het was het eerste festival in de rij van velen geweest. Ze waren ouder geworden, maar het was altijd hetzelfde. De tent met die scheur die geplakt met ducktape was om niet te lekken, de versleten rugzak. Festivalbandjes die ze de rest van de tijd ook droegen. Het waren hun vriendschapsarmbanden geweest, kleine herdenkingen aan hun vrijheid.
      Jack keek naar de bandjes om zijn pols. Het was zo'n automatisme om ze te dragen. Het was een deel van hem en van zijn vriendschap met Milo. Waar Milo ze echt nooit af deed, had Jack voor de makkelijke weg gekozen en er een stukje elastiek in genaaid om ze makkelijk om en af te kunnen doen. Het was niet handig om ze te dragen tijdens de trainingen.
      Hij staarde naar de grauwe muren van de kleedkamer. De rest van het team was al omgekleed en het geluid van hun gelach en geplaag was verdwenen. Langzaam ademde hij uit. Het was tijd om te trainen. Hij moest zich focussen.
      Verdomme Milo! Waarom? Hij schoof de bandjes af en staarde ernaar. Waarom liet de aanblik hem voelen alsof zijn hart fijngeknepen werd? Waarom verdomme!
      In een ruw gebaar gooide hij de bandjes van zich af. Ze knalden tegen de muur. Hij draaide zich ervan af, haastte zich naar de training toe. Hij moest gewoon trainen en zich volledig focussen op het spel.
      Na de training liet hij de bandjes op de grond liggen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen