Languit lag ik op de bank, buiten was het verschrikkelijk weer en het deed al de hele dag niets anders dan gieten. Het kwam met bakken uit de lucht, de donkere grijs, zwarte lucht gevuld met dikke regendruppels. Drijfnat was ik thuis aangekomen, van een aardige lange dag school. Een aantal testen, toetsen gedaan te hebben om wat vakken af te sluiten.
Het duurde nu niet zo heel erg lang meer, eer het schooljaar voorbij was en er een erg lange periode overheen zou gaan eer ik weer zou kunnen gaan studeren. Al wist ik dat ik hoe dan ook gewoon terug naar school kon gaan na de bevalling, omdat mijn vader wilde dat ik meer zou doen met mijn leven. Mijn kind, kinderen later kon geven wat ze nodig hadden.
De zorg voor Fay, mijn halfzusje, tevens pleegdochter, ging mij anders erg goed af.
Nu dat ik heel wat vakken had afgesloten, afgerond, had ik meer tijd.
"Hé sis" verbaasd draaide ik mijn hoofd van de televisie af, die al de tijd gewoon aan had gestaan op een of ander dom programma wat ik niet eens aan het volgen was. "Hé" grinnikte ik, hees. "Hoe was je dag" mijn wenkbrauwen in een frons gedrukt, "rustig, gewoon zoals anders" lachte Caden, zijn hagelwitte tanden bloot.
"Mooi" grinnikte ik, "wanneer ga jij shoppen voor de babykamer" Caden had met een dreun zijn schooltas bij de trap laten vallen. "Aankomend weekend, als Embry vrij is" grinnikte ik met een blos op mijn wangen. "Jij en Embry doen de laatste tijd wel erg veel samen, is het niet" merkte mijn broertje op.
"Ja, soms het ik het gevoel dat hij me gewoon begrijpt" mompelde ik bedenkelijk.
"Niet dat jij me niet begrijpt ofsoo" ratelde ik er gelijk achteraan, "duidelijk, is hij de vader" Caden had zijn blik licht veranderd, ik schudde mijn hoofd. "Nee, Embry Call is niet de vader van deze baby" sprak ik glimlachend. Gelijk begon mijn broer te knikken, "duidelijk, aan je gezicht te zien spreek je de waarheid, dus" mompelde Caden, licht ontdaan dat hij nog altijd niet de vader van de baby had geraden.
"Sorry bro, maar de vader van deze baby zal het ter alle tijden ontkennen" verzuchtte ik stilletjes.
Een aantal weken geleden had ik het proberen te vertellen, op het moment dat hij doorkreeg waarnaar toe het verhaal liep heeft Paul mij voor van alles en nog wat uitgemaakt. Heel erg duidelijk gezegd dat hij er niets mee te maken wilde hebben en dat hij het hoe dan ook nooit zal erkennen als zijn kind.
Hij was samen met Rachel, de zus van Jacob Black, die net als ik, in verwachting is. Weliswaar schelen we een aantal weken, in dracht, toch zouden de baby's vlak achter elkaar geboren woorden. Ik was uitgerekend in de maand Augustus, terwijl Rachel uitgerekend is in de maand September.
Dus het aan de grote klok hangen, dat Paul Lahote mij met een buik vol benen gestopt heeft, heeft geen zin. Ik was er altijd nog zelf bij, op het moment dat het gebeurde, hoe dronken, ver heen ik ook geweest mag zijn. Waar twee personen zijn, hebben dus vaak ook twee personen schuld.

Reacties (1)

  • Luckey

    IK wil Paul slaan
    Gelukkig helpt der familie Deen super goed en der school super

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen