"So do not fear, for I am with you; do not be dismayed, for I am your God. I will strengthen you and help you; I will uphold you with my righteous hand."
- Isaiah 41:10

"We moeten praten."
Ik had de bui al zien hangen. Ik wist ook wel dat het niet gezond was je dagen lang in je kamer op te sluiten. Maar het zou heus wel weer goed komen. Dat moest gewoon. Ik had gewoon even tijd nodig....
Al snapte ik ook wel weer dat het zonder uitleg waarom ik mezelf op sloot best zorgwekkend was.
Het was niet dat ik het ze niet wilde vertellen wat ik er allemaal in me om ging. Normaal gesproken vertelde ik mijn moeder alles. Het was gewoon dat ik het niet kón vertellen. Niet als ik nog kans wilde maken op een normaal leven.
Misschien moest ik maar een zielig verhaal bedenken over hoe het uit was met Grace en ik er zogenaamd kapot van was. Ik zou dan tenslotte niet helemaal liegen, ik was ook kapot van een relatiebreuk, alleen niet van de geen die hun voor ogen zouden hebben.
Grace Olsen. Mijn "vriendin". Het was meer "de dochter van een goede vriend van mijn vader die rond dezelfde leeftijd als zijn eigen zoon is waardoor onze trouwdatum praktisch al vast staat".
Voor hun leek het te mooi om waar te zijn. En dat was het ook. Althans, van mijn kant af. Ik heb niet echt bepaald het meest grote zelfbeeld en ego wat er bestaat maar ik wist wel te vertellen dat Grace niet kon wachten tot onze bruiloft. Grace was een prima meid, heel aardig en lief en zo, alleen niet het geen wat ik zocht in een relatie. Mijn voorkeur ging nou eenmaal uit naar mannen en hoe erg ik dat zelf ook vond, ik kon er weinig aan veranderen. Ik kon haar gewoon niet anders zien dan een goede vriendin.
Hoe ik het haar verteld had? Niet. Ze geloofde dat we nog altijd dik verkering hadden en stiekem liet me dat wel een beetje schuldig voelen. Ik vond het gewoon zo... zielig. Het was niet of ze niemand zou kunnen krijgen, ze was prachtig. Ze was alleen te... vrouw voor mij.

Nadat mijn zee van tranen enigzins gestopt leek te zijn durfde ik weer op te kijken naar mijn vader. Hij leek niet bepaald blij...
"Er zijn beneden een paar mensen die je graag willen spreken." sprak hij en mijn hart leek een paar slagen over te slaan. Wat?
Ik keek hem ontdaan aan maar voor ik hem ook maar kon ondervragen pakte mijn moeder mijn hand al beet. Ik focuste nu mijn blik op haar en keek haar vragend aan. Wat was er aan de hand?
Mijn vader liep de trap af, op de voet gevolgd door mij en mijn moeder.
Nieuwsgierig boog ik mijn hoofd om te kijken wie er dan op ons zaten te wachten. Eenmaal ik het kon zien leek ik ter plekken wel door de grond te kunnen zakken en wilde ik hem het liefst meteen weer naar boven smeren.
Het waren de mensen die ik op het moment het liefst ontweek. Het waren Josh en zijn ouders. En zijn zusje, Grace.
De reden waarom ik me nóg schuldiger voelde tegenover Grace was omdat ik een relatie met haar oudere broer had. Met de nadruk op had. Josh was de reden waarom ik mezelf al een week lang op sloot in mijn kamer.
Ik kon het hem eigenlijk niet kwalijk nemen maar dat weerhield mijn gevoelens er niet van om van alles door elkaar te voelen. Ik wilde niets liever dan hem stevig vast houden en de grond in timmeren tegelijk.

Na dit aanzicht was ik volop in de ankers gegaan en probeerde ik terug naar boven te ontsnappen. "Jude, nee! Kom nou maar gewoon, er is niets aan de hand. siste mijn moeder zacht. Ja, zij had makkelijk praten. Zij hoefde niet te socializen met haar kersverse ex, nep vriendin en hun aanhang.
Uiteindelijk gaf ik maar toe, wetend dat anders mijn vader me net zo hard weer mee naar beneden had gesleept. Ik was benieuwd naar de reden van het plotselinge bezoekje van de familie Olsen. Was dit een gepland onderonsje in de hoop mij weer wat op te vrolijken en uit mijn kamer te krijgen?

We liepen de woonkamer in en ik had nog nooit zo hard geprobeerd iemand zijn blik te ontwijken. Helaas leek ik dit van mezelf te verliezen. Zijn ogen hadden nog altijd hetzelfde effect op me. Ze leken de mijne als metaal naar magneten naar zich toe te trekken. Mijn ogen ontmoette die van hem en daar waren ze weer, de vlinders.
Waarom had ik zo'n belachelijk groot zwak voor die jongen?
De stoelen stonden alsof alles in het voren gechoreografeerd was en ergens beangstigde het me een beetje. Vanuit de stoel waarin ik zat leek het een beetje op een verhoor. Wat nerveus speelde ik met de uiteinden van mijn mouwen en bleef ik heel bewust ieder zijn blik ontwijken.
Ik had de familie wat ongemakkelijk begroet en wachtte nu af tot hoogstwaarschijnlijk mijn vader het woord zou doen.
Zoals voorspeld schraapte hij zijn keel om vervolgens te beginnen met praten. Naarmate zijn zin vorderde keek ik steeds iets meer op.
"Jude, zoals je weet moeten we iets bespreken, daarom zijn meneer en mevrouw Olsen er met de kinderen, aangezien de reden tot dit gesprek hun ook aan gaat." deze woorden lieten me lichtelijk geschrokken op kijken naar hem. Waar ging dit in vredesnaam over? Ik kon het niet laten mijn blik over Josh te laten glijden en zag hoe hij letterlijk met de handen in het haar zat.
"Joshua heeft ons het een en ander verteld en het is... zeer zorgwekkend." sprak meneer Olsen. Mijn blik gleed van Josh naar de grond en het patroontje in het vloerkleed leek alle kanten op te bewegen. Hoe graag ik het ook weg wilde drukken en wilde ontkennen, dit kon maar één ding betekenen...

Betrapt. Betrapt was het enige woord wat heen en weer schoot door mijn gedachten. Mijn blik gleed nog eenmalig verwilderd over Josh heen die de woorden "het spijt me" geluidloos met zijn lippen vormde, terwijl de tranen in zijn ogen een weg naar buiten probeerde te banen. Mijn blik schoot snel naar mijn vader die nog altijd alles behalve blij leek te zijn.
"Is het waar?" vroeg mijn vader, streng, bijna emotieloos. Ik slikte duidelijk hoorbaar. Ik kon nu wel heel bijdehand gaan vragen waar dit precies over ging. Of wat dan precies waar moest zijn. Maar ik wist dondersgoed waar dit over ging. Ik beet hard op mijn lip en het enige logische leek om mijn blik weer naar de grond te richting. "Jude, is het waar?!" vroeg hij nogmaals maar ditmaal met verheven stem en een stukje meer intimiderend. Ik schrok lichtelijk en knikte uit reflex.
De gave om te liegen was me gewoon niet gegund, zeker niet tegen mijn ouders. "Ja..." mompelde ik en moest weer vechten tegen de tranen. "Het is waar." zei ik. Mijn blik dwaalde voorzichtig af naar mijn vader en zoals ik al vermoedde was hij vertrokken naar de keuken. Ik slikte de brok die ontstaan was in mijn keel nogmaals door.
Van mijn stuk gebracht keek ik weer op toen ik licht gesnik hoorde. Grace leek het er ook moeilijk mee te hebben dat haar vriend plotseling verklaard was tot homo. Waarschijnlijk vooral omdat ze er achter was dat ik een relatie had gehad met Josh. Nu ik er zo over nadacht zou ik daar ook niet erg blij mee zijn geweest...

Ik schaamde me dood en wist me absoluut geen houding meer te geven. "Het, uh, lijkt me beter als wij weer gaan." zei meneer Olsen en liep nu met mijn ouders richting de gang. Grace stevig in de armen van haar moeder. Alles ging in zo'n waas aan me voorbij dat ik niet eens door had dat Josh achter was gebleven en ineens voor mijn neus stond. "Luister, Jude, het spijt me. Ik wilde het ze niet vertellen maar ik moest wel. Je weet hoe ze zijn, ik moest snel de aandacht van mij af hebben e-" ik onderbrak hem. "Wacht, wat?" mompelde ik. "Wat heb je ze verteld?" vroeg ik waarna ik opstond. "Jude, sorry, het was echt niet mijn bedoeli-" nu werd hij door iemand anders onderbroken. "Joshua, we gaan." Josh keek me nog een laatste keer aan en verontschuldigde zich nog een laatste keer. "Wat heb je ze verteld?!" dit was de druppel die de emmer over deed lopen. Waarom deed hij zo geheimzinnig en kon hij het me niet gewoon vertellen. Ik schoot achter hem aan en werd nog net op tijd tegen gehouden door mijn vader. "Josh wat heb je ze verteld?!" voor een moment leek ik helemaal buiten mezelf te zijn. Had hij serieus zichzelf buiten schot gehouden?
"Kom we gaan." en na mijn ouders sterkte te hebben gewenst verdween de familie uit de voordeur. "Laat me los!" schreeuwde ik door de tranen heen en probeerde me met al mijn kracht los te wurmen uit mijn vader zijn greep. Ik werd uit mijn focus gehaald toen er op de deur werd geklopt. Mijn moeder snelde naar de deur en liet een paar mannen uit de kerk binnen. Mijn ademhaling versnelde en toen mijn vader zijn focus ergens anders lag greep ik mijn kans te los te komen en naar boven te sprinten. Ik viel terug in mijn oude routine en sloot mezelf weer op in mijn kamer, wetend wat er ging komen en bang voor wat me te wachten stond.

Reacties (1)

  • Altschmerz

    Josh is such an asshole.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen