"With all your heart you must trust the Lord and not your own judgement. always let Him lead you, and He will clear the road for you to follow."
- Proverbs 3:5-6

Waar was ik in hemelsnaam beland? Die zin leek zich constant in mijn hoofd te herhalen. Het was niet of ik ooit eerder naar een zomerkamp was geweest maar ik kon me niet voorstellen dat het zo ging.
Ik had braaf gedaan wat ze me gevraagd hadden en nu werd me vriendelijk verzocht of ik meneer porno snor wilde volgen op een rondleiding. Het antwoord op die vraag was makkelijk: Nee, nee dat wilde ik niet. Maar had ik daadwerkelijk een keus?
Ik besloot voor nu maar mee te doen in de hoop dat het allemaal één grote grap was. Of dat het misschien gewoon een beetje een slecht uitgedachte introductie was voor een misschien wel heel leuk kamp. Ik dwong mezelf optimistisch te blijven.
Het erge was nog, de man die me moest rondleiden was nog best knap geweest als hij die verschrikkelijke snor niet had gehad. Het verpeste zijn hele image. Hij leek een beetje op de jonge versie van mijn buurman als porno ster en dat plaatje wilde ik maar al te graag uit mijn hoofd verbannen.
"Noah?" vroeg Aaron, hoe de daadwerkelijke naam van porno snor luidde. Ik keek wat verward op. "Uh, ja..." mompelde ik en trok een kort sprintje naar het einde van de hal waar hij op me stond te wachten.
Gelukkig leek mene-, Aaron, een stuk minder intimiderend als de andere crew leden.


In de hallen heerste er een ijzige stilte en het gebrek aan een kleur naast het weerkaatsende wit maakte me misselijk. Het leek wel of het politiebureau over was gegaan op een ziekenhuis. Een verlaten ziekenhuis weliswaar.
"Ik ga je nu je kamer laten zien, ik weet zeker dat je het hier naar je zin gaat hebben No-" hij had zich halverwege zijn zin naar me toe gedraaid en onze blikken hadden elkaar ontmoet.
"Hey, ik weet dat het lastig is maar je hoeft je geen zorgen te maken." glimlachte hij naar me. "Heel veel jongeren hebben last van deze gedachten, je bent echt niet de enige." zei hij en ik keek hem fronsend aan. Welke gedachten? "Uh, sorry, wat?" vroeg ik en hij stond stil om vervolgens zijn hand op mijn schouder te leggen. Uh, oké, personal space?
"Het is ook allemaal verwarrend op deze leeftijd." vertelde hij me. "Ik weet niet of het helpt maar ik heb ook geworsteld met homoseksuele gevoelens." glimlachte hij en het leek of mijn wereld opnieuw even stil leek te staan. "En kijk me nu." zei hij met een opbeurende toon.
Tijd om hem te bekritiseren op zijn "kijk me nu" had ik even niet. Was dit een fucking grap? Wat had een kamp nou in vredesnaam te maken met mijn geaardheid? Tenzij... het resiment kruizen aan de muur, het geheimzinnige gedoe over mijn telefoon... Het kwartje leek te vallen en het leek of de grond onder mijn voeten vandaan zakte.
Mijn vader had me naar een homobekeringskamp gestuurd.
"Noah?". Waar sloeg dit op? Was hij nu ineens weer gelovig geworden naar jaren niet meer naar de kerk geweest te zijn? "Noah?". Ik wist dat het hele homo gebeuren hem hoog zat maar ging dit niet een beetje ver? "Noah?" ik schrok op toen de hand weer op mijn schouder gelegd werd. "Huh, ja?" zei ik snel. De man glimlachte weer naar me.
"Clark! Het is de bedoeling dat je de jongen zijn kamer laat zien." sprak de man van zojuist. Aaron knikte en vervolgde zijn pad. Nog altijd met stomheid geslagen volgde ik hem. Ik had namelijk ook geen zin met die ander achter te blijven. Ik vertrouwde ze hier voor geen meter, nu al helemaal niet meer.

"Voor de accommodatie moeten we naar een ander gebouw toe." vertelde Aaron me. Wat was ik blij dat ik weer wat frisse lucht binnen kreeg. Stukken beter dan die muffe zooi daarbinnen. Ik scande de omgeving in de hoop een uitweg te ontdekken. Ik zou voor nu nog even mee spelen maar zodra ik mijn kans schoon zag zou ik hem zo snel mogelijk peren. No way dat ik hier mijn zomer ging spenderen. Ik werd even van mijn daadwerkelijke doel afgeleid door het uitzicht. Het was een beetje erg veel groen maar het aanzicht van het bos met de bergen op de achtergrond maakte voor een indrukwekkend plaatje. Iets wat ik zeker nog even moest schetsen voor mijn vertrek. Ik wilde in mijn jaszak tasten om er een alvast een foto van te maken maar toen besefte ik me dat zo'n beetje alles me zojuist afgenomen was. Shit.
Het was buiten afgezien van het gefluit van de vogels al net zo stil als binnen. Achter de gebouwen lag een enorm grasveld welke vermoedelijk gebruikt werd voor sport. Geweldig, ook dat nog. Afgezien van het feit dat sport zeg maar gewoon niet mijn ding was, zag het grasveld er niet erg uitnodigend uit. Het was volkomen afgetrapt en dor.
"Treed binnen." hoorde ik Aaron ergens in de verte zeggen. Ik trok nogmaals een sprintje naar de man toe en bekeek aandachtig mijn verblijf. Niet dat ik van plan was lang te blijven maar ik kon op zijn minst doen of ik geïnteresseed was.
Het kamp telde drie van deze groot uitgevallen blokhutten. Binnen bevonden zich zes slaapkamers en twee badkamers, vertelde Aaron. Het zag er allemaal erg praktisch en dertig jaar oud uit.
"Normaal gesproken heeft iedereen een kamergenoot maar het ziet er naar uit dat jij geluk hebt." zei hij en gaf me een knipoog. Ik wist niet of ik daar nou blij mee moest zijn of niet. "Een kamergenoot, is dat niet een beetje risicovol in een, je weet wel..." mompelde ik terwijl ik half tegen de deurpost aan leunde. Hij draaide zich om en zijn ogen vonden de mijne weer.
Ik had hem duidelijk een lastige vraag gesteld. "Nou, uhm, jawel..." zei hij zacht en trok een kreuk uit het dekbed. "Maar we willen niet dat jullie het idee krijgen dat jullie hier opgesloten zitten." zei hij en een cynisch lachje verliet mijn mond. "Daar is het een beetje te laat voor..." mompelde ik zo zacht dat hij het gelukkig niet leek te horen.
Ik weet niet, het was nou niet bepaald uitnodigend hoe ik bij aankomst meteen ontnomen werd van mijn spullen en hoe er met me omgegaan werd of ik een of andere crimineel was.
"Oh, er wordt trouwens wel om het kwartier gecheckt of jullie wel in bed liggen en... of er geen dingen gebeuren." ik keek hem fronsend met een lichte grijns aan. "Wat voor dingen?" vroeg ik en ik zag overduidelijk dat mijn vraag hem ongemakkelijk liet voelen. Ik snapte ook niet wat voor zin het precies had, er kon namelijk best veel in een kwartiertje gebeuren naar mijn idee... "Je weet wel... dingen die niet zouden moeten gebeuren hier." mompelde hij zenuwachtig en verliet snel de kamer. Ik kon het niet laten even kort te lachen en volgde hem daarna weer. Wat was dit voor poppenkast?

Eenmaal hij me de rest van het terrein had laten zien en ik nog steeds niemand van de groep tegen was gekomen vroeg ik me toch echt af of ik niet de enige was. "Dan is het nu tijd om je aan de rest van de groep voor te stellen.". Als je het over de duivel hebt. Ik knikte en volgde hem voor de zoveelste keer. Dit maal weer het grote muffe gebouw in.
Hij stond even stil voor twee enorm grote klapdeuren waarna hij ze open klapte en er een grote zaal tevoorschijn kwam die verdacht veel weg had van een kerkzaal.
Alle ogen werden in één keer op mij gericht en ik voelde me ineens heel klein. Was dan nu het punt waarop ik naar voren moest stappen en mezelf voor al deze mensen moest introduceren?
"Ah als dat Noah niet is. Kom binnen, stel jezelf maar even voor.". Ja dus. De man had precies dezelfde snor als Aaron. Was het een trend of zo? Was het misschien om te zeggen "ik ben absoluut geen homo"?
Ik had geen idee maar er waren drie dingen waar ik zeker van was. Eén, het zag er verschrikkelijk uit. Twee, ik zou het hier nog heel even vol moeten houden eer ik kon vluchten. En drie, ik moest zodra ik de kans zag maken dat ik weg kwam.

Reacties (1)

  • Altschmerz

    Ik krijg nog steeds gay vibes van Aaron, ghehe.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen