Er waren niet veel gelegenheden waarbij Shades zijn zonnebril afzette. Het zien van Cage’s levenloze lichaam was er absoluut wel een van. Hij had er hemel en aarde voor moeten bewegen en er een groot deel van Mariahs geld voor opzij moeten zetten, maar het was hem gelukt om een aantal adamantium kogels te kopen. Die waren zo scherp en bij het afvuren zo heet dat zelfs Cage’s ondoordringbare huid ermee doordrongen kon worden.
      Hij glimlachte.
      Eindelijk.
      Eíndelijk.
      Zijn momentje euforie zwakte wat af toen hij merkte dat iemand hem aanstaarde. Hij zette zijn zonnebril weer op en draaide zich naar het grietje toe dat met een bleek gezicht op haar beloning wachtte. Voor een bescheiden som geld had ze Cage ingepalmd en op “date” naar deze afgelegen plek gebracht.
      Shades reikte in zijn binnenzak en overhandigde haar de envelop. Met bevende vingers pakte ze het aan.
      Jammer, dacht hij met een inwendige zucht. Zodra ze zich omdraaide, haalde hij zijn pistool uit de holster en schoot haar door haar hoofd. Hij baalde ervan om zo’n jong ding neer te moeten schieten, maar ze had van tevoren kunnen inschatten hoe dit zou aflopen. Voor het behalen van grote resultaten moesten nu eenmaal offers worden gebracht. Risico’s moesten er ook worden genomen, maar het liefst zo min mogelijk. En iemand die nu al trillende handjes had, zou vroeg of laat last krijgen van haar geweten.
      Het was beter zo.
      Niet iedereen was gemaakt om te doden.
      Maar hij wel.
      Noodgedwongen, hield hij zich altijd voor, al wist hij diep vanbinnen dat het niet waar was. Er had altijd al een duisternis in hem gezeten, die slechts één iemand had kunnen onderdrukken. En toen zij er niet langer was, had hij zich er helemaal aan overgegeven.
      Hij draaide zich weer naar het lichaam van Luke Cage toe en bleef er even met een schuin hoofd naar kijken. Ja, hij was dood. Deze keer echt.

Shades keek toe hoe ze de dop van de fles whisky draaide en een laagje in twee glazen schonk. Ze reikte hem er een aan en daarna klonken ze hun glazen.
      ‘Eindelijk zijn we van die onruststoker af.’ Mariahs lippen plooiden zich in een glimlach.
      Shades wenste dat die glimlach hem iets deed, maar hij voelde zich merkwaardig leeg. Voor hem was het uit de weg ruimen van Luke Cage meer geweest dan het elimineren van een rivaal. De wereld was weer van één freak bevrijd. Hij deed dit voor haar, alles wat hij deed was voor haar. Het waren Cage’s soortgenoten geweest die haar van hem hadden weggenomen.
      Zijn vingers verstrakten om het glas toen hij weer terugdacht aan die noodlottige dag, aan die man die zijn gevorkte hand dwars door haar buik stak, aan de ander die de afleidende rook had gecreëerd, aan…
      Hij haalde diep adem en nam een slok uit het glas, terwijl hij een glimlach veinsde. ‘Het is gebeurd.’
      ‘Ja.’ Mariah zette haar glas op het tafeltje, kwam recht tegenover hem staan en keek naar hem op. Ze legde een wijsvinger tegen zijn wang en trok die langzaam naar zijn kin. Hij hield haar blik even vast, die zich vulde met meer blijheid dan hij ooit had gezien. Met een hand streek hij door haar donkere haar, voordat hij zijn lippen ruw tegen die van haar drukte en ze hard in zijn onderlip beet. Haar handen gleden onder zijn overhemd en ze duwde hem naar achteren, tot tegen de muur.
      Wanhopig probeerde hij wat te voelen. Dit moment had hem moeten vullen met warmte, maar hij bleef zich leeg voelen. Hij greep haar bij de middel en draaide haar zo dat hij haar tegen de muur van haar woonkamer pinde. Haar vingers maakten zijn knoop al los en hun zoenen werden ruwer terwijl hij haar rok omhoogtrok en ruw binnenging. Ze kreunde terwijl ze haar armen om zijn hals sloeg en hij tilde haar op, terwijl ze haar benen om zijn middel klemde. Weer ramde hij bij haar naar binnen, opnieuw en opnieuw, zonder ook maar een sprankje te voelen van de warmte die hij zo miste en die tien jaar geleden zo vanzelfsprekend was geweest.
      ‘Oh Hernan,’ hijgde Mariah in zijn oor. ‘Wat ben je een beest.’ Ze beet in zijn oor.
      Hij gromde bij wijze van antwoord en kneep zijn ogen dicht toen hij haar gezicht voor zich zag.
      Norah.
      Zijn keel werd dichtgeknepen. Zijn hand gleed over Mariahs bovenbeen, dat niet zo zacht en soepel aanvoelde als dat van Norah had gedaan, en haar gekreun was niet vermengd met zachte lachjes, zoals dat van Norah had geklonken.
      Met een snik kwam hij in haar klaar, terwijl een diepe kreun dat gelukkig verhulde. Hij zoende Mariah in haar hals om zijn vochtige ogen te verbergen en hielp haar langzaam naar haar hoogtepunt, zodat hij weer helemaal zichzelf zou zijn als ze hem weer aankeek.
      Koud en meedogenloos, met een ziel dat liefde alleen uit een vervlogen verleden kende.

Reacties (1)

  • Vasya

    Oooh :3
    Ik ben echt helemaal klaar voor wanneer hij te weten komt dat zijn bijna-bruid nu ook een freak is, hehe.

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen