Foto bij [002]

'Heren en dame!' Roept de coach, terwijl hij gebaard met zijn linker hand dat we naar hem moeten lopen. Ik lob de bal langs achter over me heen, waarna ik hem nog eens ophoog tik met mijn knie. De bal komt sneller omlaag dan dat ik hem omhoog tikte, maar mijn handen weten hem alsnog perfect op te vangen. Soepel tos ik de bal naar Niall, waarna ik mijn hoge staart even aantrek. Ik ben officieel het enigste meisje in het voetbal team, aangezien wij niet aan genderdiscriminatie doen op school. Iedereen is gelijk.
      Wanneer we ons allemaal hebben verzameld bij de trainer, gaan we in een grote kring staan. De nieuwelingen gaan zenuwachtig achter ons staan, maar al snel laten we ze plaats nemen in de kring. Ooit hebben wij daar ook zo gestaan, iets wat onze coach ons niet snel laat vergeten.
      Mijn ogen glijden toch even naar de tribune, die overduidelijk is leeggestroomd. Op McKenzie en de schoolfotograaf na. Aangezien niemand hier iets te weten kon komen, zijn ze maar weggegaan. Waarschijnlijk om hen klaar te maken voor vuurkorf feest van vanavond. Enkel snap ik niet wat McKenzie en de schoolfotograaf hier nog doen? Er valt niets te beleven op onze trainingen en ik weet gewoon dat McKenzie de tijd echt veel liever zou willen besteden aan haar op te maken voor het feest.
      'Aangezien iedereen nu weg is.' Begint de coach zijn zin, waardoor toch iedereen zijn blik even naar de tribune draait. Echter plaats ik mijn kijkers met volle aandacht naar onze trainer. Doordat iedereen kijkt, zie ik hoe McKenzie vrolijk naar iedereen begint te zwaaien. Automatisch speelt een glimlach rond mijn lippen. Ja, dat is mijn beste vriendin.
      Ik kan het niet laten en focus mijn aandacht toch even op McKenzie die nog steeds heel hevig staat te zwaaien. Ze merkt meteen op dat mijn aandacht naar haar is gegaan, waardoor ze super trots haar duimen in de lucht steekt. Iets wat ze altijd doet om me geluk te wensen. waarna ze haar duimen super trots in de lucht steekt.
      'Of toch iedereen die het nog niet zou te weten komen voor deze avond.' Gaat de trainer verder, terwijl hij met grote ogen naar mij kijkt. Ik moet even lachen, terwijl ik naar mijn voeten kijk. Coach Jensen weet dat ik alles zeg tegen McKenzie en ik zou waarschijnlijk ook sturen over onze nieuwe kapitein. Het is toch best belangrijk onderwerp voor mijn team en mezelf. Alle belangrijke zaken bespreek ik met McKenzie en dat zal niet veranderen voor een regel. McKenzie weet hoe ze haar snuitje moet dichthouden, beter dan wie dan ook.
      'Na een kort overleg met het team...' Begint de coach zijn zin, waardoor mijn mond meteen openvalt.
      'Wacht, welk kort overleg?' Vraag ik toch lichtjes geschokt, aangezien ik totaal niet op de hoogte was van het vernoemde gesprek. Met andere woorden hebben ze zonder mij een kapitein gekozen. Ze hebben dus niet achter mijn mening gevraagd? Wat nu als ik de kapitein niet goed vind?
      Mijn hart slaagt toch een slag over, terwijl ik zenuwachtig mijn aandacht erbij houdt. Normaal kiest de coach de kapitein en moet iedereen zeggen of hij er met eens is. Nu is hij bij iedereen gaan horen naar hun mening en word ik pas nu ingelicht.
      'Heb ik besloten om bij mijn eerste keuze te blijven.' Gaat mijn trainer verder, terwijl hij mijn vraag totaal negeert. Meent hij dit nu echt?
      'KC?' Vraagt hij mijn volledige aandacht en ik kijk hem vragend aan. Waarom vestigt hij alle aandacht op mij? Automatisch begint mijn rechter voet van links naar rechts. Mijn tip houd ik toch op de grond, iets wat niet gemakkelijk is door de grote toppen onder mijn schoenen. Mijn ogen slagen toch even op de grond, waardoor ik meteen zucht. Goede zet, KC, nu heb je een hele kuil gemaakt in het veld.
      Ik kijk toch terug naar mijn coach en wacht geduldig op wat hij te zeggen heeft. Iets in me zegt dat hij me gaat vertellen wie de nieuwe kapitein is en dat ik er in begin niet voor zal staan te springen. Het zal betere met de tijd, aangezien we toch altijd wel een gehecht team zijn geweest.
      'We heten jou graag welkom als onze nieuwe kapitein.' Lacht Coach Jensen vrolijk, waarna hij tevreden in zijn handen klapt. De jongens slaan hun handen mee vrolijk in elkaar, terwijl ik enkel mijn mond kan laten openvallen.
      'Wacht, wat?' Vraag ik nog steeds in een lichte shock en iedereen moet toch even lachen. Ik bekijk iedereen één voor één aan en stop toch bij Niall.
      'Jij wist hiervan?' Weet ik dan toch uit mijn mond te krijgen en Niall knikt hevig, zoals het vrolijke kind hij is.
      'Verrassing!' Giert hij vrolijk uit, waarna iedereen even lacht.
      'Weten jullie wat dit echt zou afmaken?' Roept Jason, terwijl hij iedereen aankijkt. Alle jongens beginnen hevig te knikken en ik kijk hen één voor één achterdochtig aan. Elk jaar opnieuw deden we een vleeshoop, telkens in gang gezet door mij. Ik stookte Niall op en samen sprongen we op Jason, waardoor het gehele team al snel volgden. Sommige nieuwelingen deden ook mee, wat in de smaak viel bij het team. Wij zijn open en gedurfd, ons team hoort dat ook uit te stralen.
      'Toch niet wat ik denk dat het is?' Vraag ik, terwijl ik Niall en David aanstaar. Ze krijgen meteen een brede glimlach op hun gelaat en beginnen naar me toe te lopen. Voor ik het goed besef, lig ik onder een 16-tal tieners. Automatisch begint mijn samengeperst lichaam naar adem te snakken. In mijn oog zie ik hoe de schoolfotograaf zijn flits laat afgaan, zodat hij elk moment kan vastleggen. Alsof dit de laatste herinneringen zijn van zijn leven. De toewijding van de schoolfotograaf, laat me toch altijd even rillen. Hij is even toegewijd in foto's maken als het team en ik in voetbal.
      'Jongens, we hebben onze kapitein wel levend nodig!' lacht de coach dan, terwijl ik iedereen van de berg af kruipt. Ik lig nog even plat op mijn rug, genietend van de zuurstof die mijn longen weer helemaal vullen.
      'Oké, jongens!' Vraagt de coach iedereen zijn aandacht, waardoor ik automatisch even kuch.
      'En dam...es.' Haperde hij even, waardoor ik over mijn schouder kijk. Nu pas merk ik het meisje achter me op. Ik draai me vrolijk helemaal om, eindelijk nog een ander meisje in het team! Echter verdwijnt mijn glimlach als sneeuw voor de zon, wanneer ik zie dat ze geen voetbal kledij aan heeft.
      'Sorry, ik ben net klaar met de cheerleader tryouts en ik rijd met Thomas mee naar huis. Ik zal even wachten in de tribune.' Verontschuldigt ze zichzelf, waarna ze haar cheerleader pakje helemaal in haar tas stopt. Ze is dus één van de cheerleaders en zoals de regels luiden, zal ze vanaf nu altijd dat pakje moeten dragen.
      'Waar was ik?' Vraagt de coach, terwijl hij zijn hand tegen zijn voorhoofd plaatst.
      'Oh ja, we gaan beginnen met de training, aangezien we al veel tijd zijn verloren!' Gaat de coach verder, waarna hij de eerste oefening begint uit te leggen. Hier gaan we dan.

Hey iedereen
Hier is het tweede hoofdstukje, hopelijk hebben jullie ervan genoten!
Ik had zeer slechte verbindingen in Polen, maar ik ben er nu helemaal klaar voor!
Morgen of overmorgen komt er een nieuw stukje!
Bye bye

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    Oeh, spannend hoofdstukje. Fijn dat zij is gekozen, vrouwen aan de macht!;)

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen