VERLEDEN


June liet haar handen over de bordeauxrode zijden stof glijden. Het was een prachtige jurk, misschien wel het duurste wat ze ooit had gedragen. Een cadeautje van Jordy. Haar schouders waren bloot, de mouwtjes waren langs haar bovenarmen een stukje naar beneden gegleden tot iets boven borsthoogte. Het lijfje sloot nauw om haar bovenlichaam en vanaf haar taille waaierde de rok in brede plooien uit en verhulden haar voeten.
      Een beetje verdwaasd staarde ze naar de spiegel op de kastdeur. Shawna had haar haren opgestoken, met enkele plukken die langs haar gezicht naar beneden krulden. Het enige wat ontbrak was een tiara, daarna kon ze zo doorgaan voor een prinses.
      Ze had niet verwacht dat ze het ooit over zichzelf zou zeggen, maar ze zag er mooi uit.
      Jordy liet een arm om haar heen glijden en gaf haar een kus op de wang. ‘Als Juan Carlos vanavond geen move gaat maken dan sluit ik jullie samen op in een kast.’
      June bloosde. Sinds het val-incident had ze hem niet meer gesproken, en dat was al meer dan twee weken geleden. Af en toe hadden ze wel naar elkaar gegluurd en een keer had ze zelfs haar soep omgestoten omdat hij naar haar had geglimlacht, daarna had ze zijn kant niet meer op durven kijken.
      ‘Heb je er geen spijt van dat je niet met hem gaat?’ vroeg Shawna, terwijl ze een strik legde in een rood lint dat rond haar taille lag en scherp afstak tegen de witte stof.
      June vlocht haar vingers in elkaar. Iedere nacht die verstreken was sinds Juan Carlos haar had gevraagd, had ze naar het plafond gestaard en zich afgevraagd hoe het zou zijn om met hem naar het bal te gaan. Om hand in hand door de zaal te lopen, om door hem vastgehouden te worden tijdens het dansen…
      ‘Ik denk dat ik dan zo ziek was geweest van de zenuwen dat ik nooit dit huis uit kwam,’ bekende ze.
      De nervositeit had zich nu al in iedere cel van haar lichaam genesteld, en het was maar de vraag of ze überhaupt even met hem zou spreken. Misschien had hij wel een knap en leuk meisje gevonden die wel met hem mee had durven gaan.
      ‘Met wie ga jij nu eigenlijk?’ vroeg ze aan Jordy. Haar vriendin had geen zin gehad om te wachten tot ze gevraagd werd en had zelf het voortouw willen nemen. Wel had dat tot enige keuzestress geleid, waardoor June bang was geweest dat ze helemaal niemand zou vragen. Iedere dag had ze namelijk een ander plan opgevat.
      ‘Met Marley.’
      ‘Marley?’
      ‘Ja, als je hem ziet dan herken je hem wel. Donkere dreads, prachtige lach…’ Ze grijnsde breed. ‘Te stoned om zelf iemand te vragen.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Hij is wel schattig. Niet mijn eerste keuze, maar ja…’
      ‘Wie was dat dan wel?’
      Jordy grinnikte, terwijl ze naar de spiegel toe boog en een dikke laag eyeliner aanbracht. ‘Ik wilde mij heel nobel voor je opofferen vanavond.’
      ‘Wat?’ vroeg June fronsend.
      ‘Ik dacht dat als ik Emilio nou de hele avond kon bezighouden, de kans groter was dat Juan Carlos op je af zou durven stappen. Maar Emilio vond dat hilarisch, lachte me recht in mijn gezicht uit en zei dat ie wel naar een circus ging als hij clowns wilde zien.’
      Jordy zei het met een uitgestreken gezicht, maar aan haar toon hoorde June dat zijn woorden haar wel hadden geraakt. Ze mocht zich dan wel opzettelijk anders kleden dan de rest van de school en met haar half weggeschoren knalblauwe haar de aandacht naar zich toetrekken; het deed haar toch wat als mensen haar belachelijk maakten.
      ‘Zou je dat echt hebben gedaan?’ vroeg Shawna met grote ogen. ‘Een hele avond met hem hebben doorgebracht?’
      ‘Ach, hij heeft een leuke kop.’
      ‘Daar is dan ook alles mee gezegd. Hij heeft laatst de helft van mijn lunch afgepakt en gezegd dat ik niet om aan te zien was als ik mezelf bleef vetmesten,’ mompelde Shawna met haar ogen op de grond gericht.
      ‘Nou, dat bedoel ik. Die rotopmerkingen van hem moeten toch ergens vandaan komen? Ik zou weleens willen weten waarom hij zich als zo’n klootzak gedraagt.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Hij moet ook leuke kanten hebben. Misschien moet iemand hem daar gewoon aan herinneren.’
      June vond het knap dat haar vriendin op zo’n manier naar hem kon kijken. Als iemand zoiets gemeens tegen haar had gezegd, zou ze hem echt niet beter willen leren kennen. Maar misschien had haar vriendin gelijk. Er moest immers ook een reden zijn dat Juan Carlos zo close met hem was.
      June wierp een blik op het nachtkastje waarop haar wekker stond. Over een halfuur zou ze worden opgehaald. Een week geleden had Rodey haar mee naar het Jubileumbal gevraagd. Gevraagd worden door iemand uit het footballteam was wel het laatste wat ze had verwacht, maar Rodey was Jordy’s neef en June had het gevoel dat hij met haar ging om zijn nicht een plezier te doen. Ze kon zich namelijk niet voorstellen dat hij het zelf had gewild: ze hadden nog nooit met elkaar gepraat en er zwermden altijd genoeg meisjes om hem heen.
      Het vooruitzicht dat ze de hele avond moest doorbrengen met een jongen die ze niet kende, had ervoor gezorgd dat haar vingernagels helemaal kort gebeten waren. Er waren meerdere momenten geweest waarop ze overwogen had om net als Beth thuis te blijven, maar steeds opnieuw had Jordy haar overgehaald om toch te gaan.
      Ze richtte haar blik op Shawna, die er niet minder nerveus uitzag. Ze had net zo weinig ervaring met jongens als June en het was ook Jordy geweest die een date voor haar had geregeld; een wat stille jongen die haar bijles in wiskunde gaf. June kende hem alleen van gezicht, maar hij oogde net zo onzeker als Shawna en dus dacht ze dat die twee het samen wel zouden redden.
      Hoe ze de avond zelf voor zich moest zien, wist ze niet.
      Ze dacht meer aan Juan Carlos dan aan haar date en ze vroeg zich af hoe het op hem zou overkomen dat ze nu met een jongen ging die een niet veel betere reputatie had dan Juan Carlos’ vrienden als het op meiden aankwam. Het excuus dat ze hem gegeven had, voelde daardoor nogal onbenullig, al had June alleen maar toegezegd omdat hij Jordy’s neef was.
      ‘Ik denk dat jullie zo maar moeten gaan,’ zei ze aarzelend. ‘Voordat jullie dates voor de deur staan zonder dat jullie er zijn.’
      De meiden knikten en gaven haar een knuffel.
      ‘We zien je straks op het feest!’

Precies om acht uur ging de bel. Haar twee zusjes renden meteen giechelend naar het raam toe om het bezoek te kunnen bespieden. June haalde diep adem, gaf haar moeder een kus en liep naar het halletje toe.
      Ze deed een zwart jasje aan dat ze al had klaar gehangen en opende de deur. Rodey leunde met zijn schouder tegen de muur en keek haar nonchalant aan. Een verraste uitdrukking gleed over zijn gezicht.
      ‘Wat zie je er mooi uit, June.’
      Zijn stem klonk vriendelijker dan ze zich herinnerde. Hij boog zich naar haar toe en gaf haar een kus op haar wang.
      ‘Ben je klaar om te gaan?’
      Aarzelend knikte ze. Rodey stak zijn hand naar haar uit en June legde die van haar erin, waarna ze samen naar de auto toe liepen. Heel even beeldde ze zich in dat het Juan Carlos was die nu naast haar liep, die had gezegd dat ze er mooi uitzag, die haar hand vasthield. Een blos schoot over haar wangen. Spijt wervelde door haar zenuwachtige lijf en ze ging stilletjes in de donkergroene wagen zitten.
      ‘Heb je er zin in?’ vroeg hij terwijl hij de motor startte en de straat uitreed. Voor ze kon antwoorden, legde hij een hand op haar bovenbeen.
      June staarde ernaar. Ze vond het niet fijn dat hij haar aanraakte. Het had iets dwingends, en June moest zichzelf streng toespreken om zich ervan te overtuigen dat hij Jordy’s neef was en heus geen bijbedoelingen had. Het lag allemaal aan haar dat ze steeds dichtsloeg zodra er een jongen in de buurt was die een arm om haar heen sloeg of een hand op haar been legde.
      Proberend de onrust van zich af te schudden, knikte ze. ‘Ja, ik ben benieuwd,’ zei ze zacht. ‘Iedereen keek er erg naar uit.’
      De sfeer bleef een beetje geforceerd terwijl ze naar de locatie van het bal toe reden. June stelde wat vragen over zijn trainingen en de laatste wedstrijd die hij gespeeld had. Eigenlijk gaf ze niet veel om sport, maar het was duidelijk dat hij er graag over praatte en het verdreef de stilte die er anders had gehangen.
      June was blij toen ze bij de parkeerplaats waren aangekomen en ze in ieder geval niet langer met hem alleen was. De opluchting verdween al snel toen ze een felblauwe auto passeerden die ze maar al te goed herkende. Een groep had zich eromheen verzameld en er verscheen een nare knoop in haar maag toen ze een blik van Mateo opving. Eigenlijk had ze er geen moment bij stilgestaan dat hij er ook zou zijn.
      Zou hij haar nog herkennen? De zenuwen namen weer toe, en nadat Rodey de auto had stilgezet en ze was uitgestapt, moest ze even tegen het voertuig leunen omdat haar benen als pap aanvoelden.
      Haar handen waren klam en haar adem zat hoog in haar keel. Was Jordy er maar om met één opmerking de spanning weg te nemen. Ze had stiekem gehoopt dat Rodey wat meer op Jordy leek, maar ze zou nooit vermoed hebben dat de twee familie waren. Hij droeg een kobaltblauw pak met een witte stropdas en overhemd. Zijn donkerbruine haar glinsterde door de gel. Het was een knappe jongen om te zien, maar alles aan hem leek onecht; de manier waarop hij liep en sprak, zelfs zijn glimlach zag er onoprecht uit. Zijn arm gleed om haar heen terwijl ze de parkeerplaats afliepen en bleef op haar heup liggen. Ze moest de neiging onderdrukken om zich van hem weg te draaien, zeker toen ze de blauwe auto naderden.
      Haar handen trilden toen het groepje dichterbij kwam. Hij stond daar ook tussen – ze kon het gewoon voelen. Het was alsof Rodey van haar gevoelens wist; opeens trok hij haar nog dichter tegen zich aan, zodat ze bijna struikelde.
      Ze durfde niet opzij te kijken toen ze hen passeerden. Ze hoorde Mateo’s stem, hoewel ze te zenuwachtig was om aandacht aan zijn woorden te besteden. Half verwachtte ze dat hij een snerende opmerking naar haar zou maken, maar dat gebeurde niet.
      Gauw liep ze verder. Pas toen ze het gebouw binnen was en haar jas bij de garderobe afgaf, kon ze weer een beetje normaal ademhalen.
      Niet dat dat lang duurde.
      Nadat ze zich omgedraaid had, keek ze recht in Emilio’s gezicht, die een veel te grote grijns op zijn gezicht had.
      ‘Holy shit, June.’ Zijn blik gleed over haar heen. ‘Je moet die truien van je vaker in de kast laten. Mijn homie is vanavond niet de enige die een stijve van je krijgt.’
      Plots klonk er een luide pets en schoot zijn hoofd naar voren. Met een ruk draaide hij zich om, maar hij gaf de ander geen klap terug.
      ‘Zo praat je niet tegen mooie dames.’
      June’s ogen vielen bijna uit hun kassen toen ze zag dat het Mateo was, die de jongen daarna bij haar wegduwde.
      Hij boog zich naar haar toe en fluisterde in haar oor: ‘Geef dat broertje van me vanavond wat aandacht, wil je? Ik denk dat ie nog langer voor de spiegel heeft gestaan dan jij.’
      Er volgde een dikke knipoog, waarna hij zijn arm om een roodharige meisje sloeg en in de menigte verdween.
      Een tel later voelde ze ook een hand op haar eigen middel. Heel even bloeide de hoop op dat het Juan Carlos was, al was dat maar voor een seconde. Ze zou het hebben gevoeld als hij zo dichtbij haar was.
      ‘Wat moest hij van je?’ klonk Rodey’s stem vlak bij haar oor.
      ‘Niks,’ mompelde ze gauw. Haar ogen schoten door de volle ruimte terwijl ze zich naar de hal manoeuvreerden. Na een stap of drie zag ze hem staan, even voorbij de ingang. Met grote ogen staarde hij naar haar, en toen hun blikken elkaar kruisten, stak hij ongemakkelijk zijn hand op en zwaaide naar haar. Hij zag er niet zo gelikt uit als Rodey; hij droeg een donkere spijkerbroek met een zwart gilet over een wit overhemd, zonder stropdas of vlinderdas. Blosjes trokken naar haar wangen toe, hij zag er heel knap uit zonder dat hij zich als een ander leek voor te doen – zoals June zich nu wel een beetje voelde.
      Een tijdje staarden ze elkaar aan. June merkte niet eens dat ze stil was blijven staan en dat ze haar adem inhield. Dat realiseerde ze zich pas toen een beeldschoon blond meisje naast hem zich omdraaide, haar ogen samenkneep en zijn hand vastgreep.
      June voelde een steek in haar borst en wendde haar blik af. Het was echt een heel mooi meisje, hij vond het vast niet meer erg dat ze hem had afgewezen.
      De greep om haar middel werd wat steviger en ze herinnerde zich weer dat Rodey haar nog steeds vasthield. Met een ingehouden zucht stapte ze verder, de feestzaal in. Hopelijk vond ze haar vriendinnen snel. Of verwachtte haar date dat ze de hele avond bij hem en zijn vrienden bleef?

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oh God, nu denken ze vast allebei dat de ander niet geïnteresseerd is.

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen