Foto bij H2: Boe! ~ Khana

“Bent u er klaar voor?” vroeg de man en ik slikte nogmaals. Mijn handen trilde lichtjes terwijl ik naar de gesloten deur voor me keek en ik probeerde mezelf te kalmeren. Hierachter lag mijn oma, mijn geliefde oma… Na nog eens diep adem te hebben gehaald, knikte ik naar de man en zei: “Ja, laten we maar gaan.” De man knikte even met een glimlach en opende deur. “Mevrouw Gomez? Uw kleindochter is hier, Khana…”, zei hij terwijl hij de kamer binnen stapte. Ik haalde nog eens diep adem en wandelde toen aarzelend de kamer in.

In het midden van de kamer stond een bed met daarrond wat apparaten. Daarin zag ik mijn oma liggen, bleker en zwakker dan dat ik haar ooit had gezien. “Ik laat jullie even”, zei de man en verliet toen de kamer. Nadat hij de deur had gesloten, was het even stil. Haar ogen waren toe en ik voelde hoe mijn hart de hoogte in schoot. Was ze…? “Oma?” vroeg ik voorzichtig en wandelde naar haar toe. Zachtjes legde ik mijn hand op haar onderarm, maar opeens schoten haar ogen open en zei ze: “Boe!” Van schrik viel ik bijna achterover en mijn hart klopte aan ongewone snelheden in mijn borstkast. “Jezus Christus Maria Jozef nog aan toe, je hebt een slecht geweten gekregen”, grinnikte mijn oma en ik probeerde mezelf te kalmeren.

Toen mijn hart weer normaal deed, zei ik ontzet: “Oma! Alsjeblieft, mijn hart zeg! Ik dacht echt even dat je… dat…” Ik viel stil met tranen in mijn ogen en ze legde haar hand op mijn hand. “Nee lieverd, weet je nog wat ik zei? ‘Ik zal niet naar een hel vertrekken waar ze enkel rijstpap eten zonder jou nog een keer gezien te hebben’, dat heb ik je toen beloofd. En zoals je weet, hou ik me altijd aan mijn beloftes…”, zei ze liefdevol en ik ging bij haar op bed zitten. Voorzichtig ging ik met mijn hand door haar dunne witte haren en ze glimlachte. “Het spijt me dat je jouw reis met je vrijer hebt moeten onderbreken lieverd”, zei ze toen en ik glimlachte waterig. “Dat geeft niet, we hebben al veel meegemaakt in Japan”, antwoordde ik en ze wiebelde suggestief haar wenkbrauwen. Ik lachte even en schudde mijn hoofd. “We hebben veel wezens ontmoet en ik heb er veel meegemaakt.”

“Vond je het fijn?” vroeg ze en ik knikte. “Ja, hoewel ik sommige gebeurtenissen niet opnieuw wil beleven, vond ik het fijn om dit te doen”, zei ik en ze kneep even in mijn hand. “Dat is het belangrijkste, mijn schatje, dat is het belangrijkste…”, mijmerde ze en ik merkte dat haar greep wat verzwakte. Ze zakte wat meer weg in haar bed en zuchtte even. “Mijn tijd in dit leven komt langzaamaan aan zijn einde”, zei ze zacht en glimlachte zwak. Haar greep om mijn hand viel volledig weg en ze keek even door het raam.

“Ik wou dat ik nog even… heel even… hen terug kon zien…”, zei ze nostalgisch en met trillende handen haalde ik iets uit mijn tas. “Ze zijn jou niet vergeten”, zei ik zacht en legde de rol papier in haar handen. Eerst keek ze er verbaasd naar, maar rolde het toen open en begon te lezen. Zodra ik tranen in haar ogen zag verschijnen, keek ik naar buiten en zuchtte. Ik wist dat ik anders ook zou huilen en dan zaten we hier allebei met vuile zakdoeken. Niet veel later hoorde ik haar snikken en ik kreeg het ook moeilijk. Lap hé, het was al zover…

Zodra we beiden weer wat rustiger waren, zag ik de toestand van mijn oma achteruitgaan. “Khana, lieverd…”, zei ze opeens en ik keek haar aan. Ze glimlachte en vroeg toen: “Ik vermoed dat jouw vrijer hier ook is?” Ik knikte en ze vervolgde: “Kan je hem roepen? Ik wil hem graag eens ontmoeten…” Een korte hoestbui ontnam haar adem en ik zei: “Ik zal hem halen. Ik kom zo meteen terug, oké?” Ze knikte en ik stond op, om dan de kamer uit te gaan. Ik voelde dat het niet lang meer ging duren voordat ze er niet meer was…

Toen ik bij de ingang was, zag ik Nick op zijn gsm typen. Ik ging bij hem staan, maar ik zei niets omdat ik mijn stem niet vertrouwde. Net toen ik dacht dat hij mij niet door had, keek hij op en fronste. “Khana? Wat…”, begon hij, maar ik onderbrak hem door te zeggen: “Mijn oma wilt je graag ontmoeten.” Hij keek ongemakkelijk en zei: “Weet ze dat… dat ik…” Meteen schudde ik mijn hoofd en hij stond op. “Wel, als dat is wat ze wilt, kan ik moeilijk weigeren”, zei hij en ik glimlachte even kort, waarna ik hem naar de kamer van mijn oma leidde.

Reacties (1)

  • Kaffaljidhmah

    Rijstpap in de hel?... Hebben ze de peper in de hel soms afgeschaft en is het nu rijstpap geworden? Dan wil ik wel naar de hel in plaats van de hemel(A)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen